Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


Channel Description:

Blog sobre Orientación Educativa dende Galicia. Pedagoxía Terapéutica. Audición e Linguaxe.

older | 1 | .... | 15 | 16 | (Page 17) | 18 | 19 | .... | 33 | newer

    0 0




    O día 14 de xuño, celebrarase en todas as cidades de España o Día Nacional das Linguas de Signos. Por iso, dende a FAXPGnon queremos ser menos e tamén o imos a celebrar. 

    Para iso, enviámosvos unhas fichas con actividades por se queredes empregalas cos vosos alumnos (para Educación Primaria), e que tomen conciencia da realidade das persoas xordas e da discapacidade auditiva. 



    Ademáis disto, comentarvos que tamén sairemos á rúa durante ese día, e teremos stands informativos nas principais cidades de Galicia, nos que daremos información e faremos algunhas actividades para conmemorar este día. 


    Na provincia da Coruña, en concreto, teremos os puntos informativos situados en :


    Na Coruña, nos Xardíns de Méndez Núñez.

    En Ferrol, na Praza do Marqués de Amboage.

    En Santiago, na Praza do Toural.



    Fonte: FAXPG

    0 0





    Tuits relacionados co proxecto colaborativo "Maderas que son violines" destinado a traballar a autoestima en tódalas etapas educativas.




    0 0
  • 06/10/16--01:36: educonvives.gal

  • Protocolo de identidade de xénero



    Protocolo de Protección de datos

    Protocolo que recompila e aclara as cuestións normativas máis relevantes ao respecto da Protección de Datos de carácter persoal. Trátase dun documento vivo porque irá incorporando os diferentes cambios normativos europeos, estatais e autonómicos, así como os diferentes e progresivos ditames da Axencia Española de Protección de Datos, a medida que xurdan. Para facilitar o seguimento destes cambios, o documento incorpora unha táboa coa mención á versión de que se trata. Por todo iso recoméndase a súa consulta en formato electrónico.


    Orientacións sobre Plan de Convivencia

    Achéganse orientacións para facilitar e acompañar os procesos de elaboración, revisión e actualización dos Plans de Convivencia dos Centros, no marco da normativa vixente.


    Estratexia Galega de Convivencia Escolar 2015-2020. Informe de diagnose


    Documento que recolle os principais resultados agregados da diagnose elaborada no marco da Estratexia Galega de Convivencia (educonvives.gal). Todos os centros teñen, desde o mes de decembro, os seus informes personalizados, elaborados de modo automatizado e totalmente anónimo.

    Este informe de diagnose supón unha visión global da nosa comunidade que sirva para tomar decisións de mellora baseadas en evidencias.


    Protocolo para a prevención e o control do absentismo escolar en Galicia

    Coa finalidade de establecer unhas pautas comúns de actuación fronte ao absentismo escolar, elaborouse o Protocolo para a prevención e o control do absentismo escolar en Galicia, que ten un carácter básico e de referencia, de xeito que cada centro educativo, dentro da súa competencia e autonomía, pode adaptalo á súa realidade.

    A Dirección Xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, dentro das súas competencias, ditou as Instrucións do 31 de xaneiro de 2014, co propósito de trasladar o protocolo xeral e de facilitar a súa aplicación nos centros educativos sostidos con fondos públicos da Comunidade Autónoma de Galicia.


    Protocolo de consenso sobre TDAH na infancia e na adolescencia nos ámbitos educativo e sanitario

    A presenza do TDAH nos distintos ámbitos da vida dunha persoa fai necesario que a abordaxe se realice desde un enfoque interinstitucional, integral e de colaboración, cando menos, entre a familia, o sistema educativo e o sistema sanitario. Conscientes desa situación e da necesidade dunha coordinación axeitada, a Consellería de Sanidade e a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria publicaron o Protocolo de consenso sobre TDAH na infancia e na adolescencia nos ámbitos educativo e sanitario, co que se pretende contribuír á mellora da atención e á redución das dificultades que este trastorno ocasiona a diario na vida de moitas nenas, nenos e persoas adolescentes.


    Protocolo de Atención educativa domiciliaria


    Co obxecto de mellorar a atención a Conselleria impulsa, dentro da Estratexia Galega de Convivencia 2015-2020 un protocolo para a atención educativa do alumnado que deba permanecer convalecente no domicilio por lesión, doenza prolongada ou enfermidade crónica sempre a criterio médico. Neste protocolo determínanse os procesos de solicitude, tramitación, elaboración, coordinación e seguimento do programa individualizado, e a participación e apoio das familias. Así mesmo, facilítanse modelos dos principais documentos necesarios.


    Cuestionario de convivencia 2015

    No marco da Estratexia galega de convivencia escolar 2015-2020, a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria elaborou un cuestionario de recollida de datos dos distintos sectores da comunidade educativa (dirección, alumnado, profesorado, familias e persoal non docente) co fin de facilitar a elaboración dos plans de convivenca dos centros e de establecer o clima escolar de Galicia, guiando as accións de mellora deste.


    Esta recollida de datos faise mediante unha ferramenta informática en liña, de xeito automatizado e totalmente anónimo, a través da aplicación convivenciaxestion.

    Co propósito de facilitar o uso desta aplicación, achéganse os seguintes documentos informativos:


    Protocolo de Urxencias Sanitarias

    As actuacións en urxencias sanitarias e a atención nos procesos e condicións de saúde que afectan ao alumnado por un tempo prolongado ou ao longo de toda a súa vida, son claves na construción dun clima escolar pacífico, positivo e respectuoso coa diversidade. No marco da Estratexia Galega para a Convivencia Escolar, ponse a disposición da comunidade educativa galega un Protocolo básico que será paulatinamente complementado por diferentes Addendas.


    Procedemento corrector de condutas

    No marco da Estratexia galega de convivencia escolar 2015-2020, a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria proporciona aos centros docentes unha ferramenta para desenvolver o procedemento corrector de condutas contrarias ás normas de convivencia, que guía a actuación do profesorado nestes casos. Esta ferramenta consta dunhas orientacións que pretenden dar resposta ás cuestións máis frecuentes que se formulan os centros cando se enfrontan a unha situación desta índole, e uns modelos normalizados que recollen o procedemento que cómpre seguir para a súa tramitación. Acompáñanse estes dous documentos cun mapa gráfico que ilustra todo o proceso.

    Asimesmo, ponse a disposición dos centros educativos unha versión actualizada do protocolo xeral de prevención, detección e tratamento do acoso e ciberacoso escolar. Tanto o documento como os anexos que o acompañan, pretenden facilitar e axilizar a súa posta en práctica, recollendo estratexias de prevención e de actuación, así como a lexislación relativa a todo o procedemento.




    0 0
    0 0




    Descargar


    Modelos de diferentes documentos LOMCE publicados por la Consejería de Educación y Universidades de la Comunidad Autónoma de Murcia: Informe de Primaria (de 1º a 5º y Fin Etapa 6º) y Tablas de Informe Competencial de 1º a 6º de Primaria.




    0 0

    “Empecei a escribir a novela para botar a dor e a anguria fóra”


    Manuel Esteban Domínguez (Vigo, 1971) é médico especialista en Medicina Familiar e Comunitaria e profesor da rama sanitaria de Formación Profesional. É pai de dous nenos, o maior dos cales ten síndrome de Down, situación que marca tamén a obra “A Ira dos mansos”, coa que acaba de gañar o Xerais de novela.


    Esta é a súa primeira incursión coma escritor?
    Si, son escritor de autoconsumo, que viña escribindo como algo íntimo. Teño un fillo con síndrome de Down e cando empecei a escribir esta novela fíxeno como unha queixa, como unha forma de botar a dor, a anguria e o medo fóra.


    Que ten de vostede o personaxe central da novela, o inspector Carlos Manso?
    Elexín o xénero da novela negra porque é no que me sinto máis cómodo. O inspector é moi mordaz, moi desaborido, moi cínico. Na obra recorro ao subxénero da novela psicolóxica. O inspector, na súa viaxe, atopa a discapacidade intelectual e baixo a súa apariencia están as emocións miñas.


    E Vigo aparece tamén coma outro personaxe da novela?
    Quixen buscar escenarios próximos, que eu coñezo ben, para facer máis auténtico o universo que quería propoñer.


    Agardaba este premio?
    Aínda estou en estado de schock. Foi toda unha sorpresa porque non me sinto escritor. Si son un gran lector e é certo que, aínda que son médico, me dedico á docencia e hai moita tradición de escritores neste ámbito.





    A ira dos mansos


    No seu ditame, o xurado da XXXIIIª edición do Premio Xerais de Novela sinalou o seguinte: «O cadáver dunha nena aparece nos terreos do edificio Bandeira en Vigo. A partir de aí, o inspector Carlos Manso ten que percorrer os intestinos da delincuencia viguesa e internacional para resolver o crime.


     A ira dos mansos é unha novela negra cun acusado enfoque social, que supón, para o protagonista e para as persoas que a lemos, unha viaxe de superación de moitos prexuízos. Cuestionando a normalidade e a perfección e obrigando á reflexión, as palabras das súas páxinas derruban as barreiras emocionais do personaxe principal. O inspector Carlos Manso móvese con facilidade por unha cidade, Vigo, cuns escenarios que tamén protagonizan, en pé de igualdade, a novela.


     A ira dos mansos está escrita cun estilo directo, rápido, eficaz, sen adobíos, con moito sentido do humor, ás veces ácido e cínico, e cunha trama que nos atrapa, e que nos obriga a seguir lendo, colocándonos contra as cordas á hora de percibir o que é e non é pertinente dentro das convencións sociais, e poñendo en valor as persoas que traballan con colectivos con síndrome de down. En definitiva, A ira dos mansos é unha novela negra cunha trama trepidante que trata sobre a inclusión, a dignidade e o respecto.»


    Manuel Esteban Domínguez declarou cando coñeceu que fora premiado que «A ira dos mansos xorde coma unha necesidade terapéutica, unha catarse obrigada tras o nacemento do meu fillo maior. Nunca o tomei coma un exercicio literario senón coma un berro de impotencia, a necesidade de compartir un intenso sentimento de inxustiza. O inspector Manso e, polo tanto, un trasunto desa anguria, porque no xénero da novela negra, esa fronteira na que os matices morais cobran importancia, resalta mellor o contraste entre unha sociedade desmedida e un colectivo, o dos discapacitados intelectuais, considerado erradamente como enfermo ou retrasado».



    Fonte: AtlánticoXerais


    0 0



    magnet


    Es posible que no hayas reparado en que el color azul es azul (hace unos cuantos miles de años hubo otros que cayeron en la cuenta por ti), o que el verde es, en efecto verde. Pero hay muchas personas que no son capaces de diferenciar los colores, o que confunden los unos con los otros. Un ejercicio tan rutinario en nuestra cabeza se convierte, así, en una pesadilla inadvertida para el resto de la humanidad. El daltonismo es un defecto genético que afecta a un 1,5% de los hombres y a un 0,5% de las mujeres de todo el mundo. Y afortunadamente, es un impedimento para el que tenemos varias soluciones.


    Una de ellas es el nuevo abecedario para daltónicos. ColorADD es una empresa portuguesa detrás de lo que ellos mismos bautizan como "un sistema de identificación de colores para daltónicos". No va a permitir que una persona que ve el verde de color rojo invierta la ecuación, pero sí le va a habilitar herramientas para leer correctamente ese color. ¿Cómo? De la forma más simple posible: asignando a cada color primario una señal específica, y asignando al resto de colores derivados de ellos señales mezcladas. Genius!



    Una idea extremadamente sencilla y efectiva

    ColorADD es una idea desarrollada en casi su totalidad por Miguel Neiva, un diseñador gráfico portugués que ya ha conseguido, entre otras cosas, incorporarlo al sistema de señalización del metro de Oporto. La clave de su pequeño pero progresivo éxito, y de su potencial efectivo, es su simplicidad. Allí donde no hay gama cromática, razonó Neiva, puede haber señales (al modo de tráfico). De tal modo que, desarrollando un sistema donde las señales pudieran interactuar entre sí como en una paleta de colores, a través de un puñado pequeño de ellas se podrían inferir todos los colores existentes.



    Dicho y hecho. Aquí están los tres primarios, la base de todo:




    Visto de otro modo:




    En el diagrama de arriba se desliza la primera pista sobre el resto del sistema: cuando el amarillo y el rojo se juntan nace el naranja, cuyo símbolo es la fusión de los dos anteriores. Lo mismo vale para el verde y para el morado. Ahora bien, ¿qué pasa si queremos conseguir un color como el marrón, que no surge naturalmente de la mezcla de los tres primarios sino de uno primario y otro secundario?


    El método se complica, pero también es altamente intuitivo: se suman las señales de rojo y del verde y listo.




    "Vale, pero ¿qué pasa con las tonalidades de los colores?". ColorADD también ha ideado un método para diferenciar un azul claro de un azul oscuro, así como del azul estándar. Las tonalidades normales vienen sin recuadro, las claras encuadradas sobre fondo blanco y las oscuras dibujadas en blanco sobre fondo negro.




    ¿Y la escala de grises? Símbolos complementarios, como paréntesis o rectángulo. El blanco y el negro son muy sencillos: un cuadrado blanco y otro negro.




    Aquí la paleta de señales completa:




    Y aquí otro vídeo explicando cómo funciona:






    ¿Dónde y cómo se está utilizando ColorADD?

    El proyecto es joven y aún está en pañales, pero ha logrado algunos hitos significativos. Por ejemplo, algunas paradas del metro de Oporto han incorporado ya el sistema de identificación de colores de ColorADD. Así, en la parada se adjunta un modelo de lectura para todos los daltónicos o con problemas de discernimiento de colores para que puedan coger las líneas de forma correcta.






    En la propia página de ColorADD se pueden encontrar muchas otras aplicacionesen curso o en fase de prueba. Las hay para material escolar (desde libros hasta lapiceros y rotuladores, claro), para aplicaciones tecnológicas (que permiten poner el puntero sobre una imagen determinada y que devuelven de forma automática el color traducido al abecedario ColorADD), o para hospitales. El aspecto sencillo y de lectura universal de ColorADD le permite, en cualquier caso, tener un millar de posibilidades futuras.



    Y no es una cuestión menor. Se calcula que alrededor de 350 millones de personas pueden tener diversos problemas de daltonismo que les suponen una merma en sus expectativas laborales o en su calidad de vida diaria. De la mano de proyectos como ColorADD, con sus lógicas limitaciones (ningún código de señales simple y reducido es capaz de condensar la vasta cantidad de colores y de matices cromáticos presentes tanto en nuestras creaciones sintéticas como en la naturaleza), están más cerca de superarlas.





    0 0




    Un equipo de científicos observou que a epigalocatequina-3-galato, un composto presente no té verde, xunto cun protocolo de estimulación cognitiva, poderían mellorar algunhas das capacidades intelectuais nas persoas con síndrome de Down, modificando a excitabilidad e a conectividad funcional do seu cerebro.


    Os investigadores centráronse no papel de devandito composto para compensar o exceso de función dun dos xenes comprendidos no cromosoma 21 (DYRK1A ),que se relaciona coa plasticidad cerebral e algunhas funcións cognitivas. Tras reafirmar a súa eficacia en experimentos con ratos, o estudo en fase 2 contou cunha mostra de 84 persoas con síndrome de Down entre 16 e 34 anos. Os resultados conclúen que as persoas tratadas con epigalocatequina-3-galato e cun protocolo de estimulación cognitiva melloraran as súas puntuacións en memoria de recoñecemento visual, atención, autocontrol e comportamento adaptativo ou autonomía, en comparación co grupo control que recibira placebo, e estes cambios se correlacionaban con cambios biolóxicos no seu conectividad cerebral, objetivados con probas de neuroimagen.


    Os resultados foron positivos nunha poboación adulta en que a plasticidad cerebral é limitada porque o cerebro xa está totalmente desenvolvido, polo que os investigadores creen que si o tratamento aplícase a nenos e nenas, os resultados poderían ser aínda mellores.



    Fonte: Neurología

    0 0
  • 06/15/16--05:26: Puzzleclopedia

  • A maior colección de xogos de enxeño da historia.




    Puzzleclopedia



    0 0
  • 06/17/16--01:29: Inglés e dobraxe



  • Alumnos obteñen mellor resultado en proba de Inglés da UE en países que non dobran películas.




    Fonte: Ismael Sanz


    0 0
  • 06/18/16--00:55: A perrencha de Julieta




  • Rocío López Valdepeñas

    Edukame


    O camiño para tolerar a frustación

    O camiño para a tolerancia da frustración é longo e duro. Os papás e educadores deben ser conscientes que os nenos non aprenden dun día para outro a  canalizar a ira de forma non destrutiva. Esta aprendizaxe debe prolongarse ao longo de toda a infancia do neno.


    Ademais, existen etapas concretas durante a infancia nas que as rabechas ou perrenchas - que son explosións emocionais que utiliza o neno para expresar o seu enfado -  son máis habituais. Isto é debido ao momento evolutivo do pequeno e o seu desenvolvemento emocional. Concretamente entre os 12 meses e 3 anos de idade é moi habitual que os peques pasen unha etapa de frecuentes perrenchas.


    Unha guía e materiais para atender emocionalmente as rabechas






    0 0


    Alvaro Valadés Martínez

    Unono


    O uso esaxeradamente abusivo das tecnoloxías móbiles está a facer efecto na sociedade. Desde hai uns anos, as revolucionarias redes sociais, a era smartphone, as grandes compañías de telefonía e a comodidade humana lévannos de maneira irremediable por un camiño: a disposición das nosas vidas por e para a tecnoloxía.


    Unha serie de fantásticas ilustracións coáronse por Internet mostrando con sumo impacto as falcatruadas ás que nos vendemos cada vez que estas tecnoloxías  succionan as nosas vidas. E para invisivilizar aínda máis a delgada liña entre realidade e ficción, deixámosche 20 títulos de cine que avaliarían o desenvolvemento do ser humano na sociedade "conectada":



    A xanela indiscreta




    Orgullo e prexuízo




    Doce anos de escravitude




    Confesións dunha mente perigosa




    Tres son multitude




    Poltergeist




    O diaño vístese de Prada




    O home burbulla




    O diario de Bridget Jones




    Apocalypse Now




    Paseando a Mr . Daisy




    Shutter Island




    Pulp Fiction




    Cadea perpetua




    E.T. O extraterrestre




    Pesadelo en Elm  Street




    Sen límites




    Intelixencia artificial




    O silencio dos cordeiros




    O que a verdade esconde




    Imaxinas un mundo onde todas estas "películas" fosen certas? Bo, quizá non esteamos tan lonxe de facelo realidade.



    0 0
    0 0
  • 06/21/16--11:00: Equipo de Auditivos
  • 0 0
  • 06/24/16--15:00: Parar e escoitar a música

  • Existe unha medida da cordura do home casi infalible e é a súa capacidade para gozar do belo.
    Rafael Santandreu. Las gafas de la felicidad.





    Un home sentou nunha estación de metro en Washington DC e comezou a tocar o violín, era unha fría mañá de xaneiro. Interpretou seis pezas de Bach durante uns 45 minutos. Durante ese tempo, calcúlase que 1.100 persoas pasaron pola estación, a maioría deles no seu camiño ao traballo.

    Tres minutos pasaron, e un home de mediana idade deuse conta de que había un músico tocando. Diminuíu o paso e detívose por uns segundos, e logo apresurouse a cumprir co seu horario.

    Un minuto máis tarde, o violinista recibiu o seu primeiro dólar de propina: unha muller arroxou o diñeiro na caixa e sen parar seguiu camiñando.

    Uns minutos máis tarde, alguén se apoiou contra a parede a escoitalo, pero o home mirou o seu reloxo e comezou a camiñar de novo. É evidente que se lle fixo tarde para o traballo.

    O que puxo maior atención foi un neno de 3 anos. A súa nai apresuroulle, pero o mozo detívose a mirar ao violinista. Por último, a nai empúxalle duro, e o neno seguiu camiñando, volvendo a cabeza todo o tempo. Esta acción foi repetida por varios outros nenos. Todos os seus pais, sen excepción, forzáronos a seguir adiante.

    Nos 45 minutos que o músico tocou, só 6 persoas detivéronse e permaneceron por un tempo. Ao redor do 20 déronlle diñeiro, pero seguirón camiñando ao seu ritmo normal. Recadouse 32 dolares. Cando terminou de tocar e o silencio fíxose cargo, ninguén se deu conta. Ninguén aplaudiu, nin houbo ningún recoñecemento.

    Ninguén o sabía, pero o violinista era Joshua Bell, un dos músicos máis talentosos do mundo. El interpretara só unha das pezas máis complexas xamais escritas, co seu violín valorado en 3,5 millóns de dólares.

    Dous días antes de tocar no metro, Joshua Bell esgotou, nun teatro en Boston, tódalas entradas. Cada entrada custaba arredor de 100 dólares.







    Esta é unha historia real. Joshua Bell tocando de incógnito na estación de metro foi organizada polo diario The Washington Post como parte dun experimento social sobre a percepción, o gusto e as prioridades da xente. As liñas xerais foron os seguintes: nunha contorna común, a unha hora inapropiada: Percibimos a beleza? Detémonos a apreciala? Recoñecemos o talento nun contexto inesperado?


    Unha das posibles conclusións desta experiencia podería ser:

    Si non temos un momento para deterse e escoitar a un dos mellores músicos do mundo tocando a mellor música xamais escrita, cantas outras cousas nos estamos perdendo?



    Fonte: The Washington Post


    0 0
    0 0




    O apego é un concepto que se refire á vinculación existente entre dúas persoas por medio dunha interacción continuada, cuxo obxectivo é sentir seguridade e protección. John Bowlby atribuía unha función vital a este proceso, identificándoo como unha función biolóxica que garantía obter protección para garantir a supervivencia. Para a entrada de hoxe imos remontarnos ao laboratorio de Harry Harlow nos Estados Unidos dos anos 70. Este investigador realizou estudos que proporcionaron un gran avance no estudo do apego, pois demostrou a importancia deste no desenvolvemento social e cognitivo dos suxeitos. No entanto, este investigador contaba con moitos detractores pola, en ocasións, dubidosa moralidade dos seus traballos.


    O estudo con monos rhesus deste concepto levoulle a crear nais “substitutas”, que eran uns bonecos construídos en dúas versións: un era de arames e tiña comida, e outro era de felpa pero carecía de alimentos. Harlow descubriu que as crías preferían a nai de felpa, mesmo aínda que esta non puidese proporcionarlle alimento. Así, concluíu que o vínculo entre nais e crías ía moito máis alá do alimento; as crías necesitaban establecer contacto para desenvolverse psicoloxicamente. Cando Harlow expuña ás crías a situacións estresantes como un novo hábitat , estas ían en busca de acubillo ás nais de felpa que lles proporcionaba maior protección. A sensación de seguridade que proporcionaban as nais de felpa facía que as crías sentisen capaces de explorar, acudindo á súa nai cada pouco tempo para garantir que seguían aí. No momento en que Harlow separaba ás crías das nais e levábaas a novos contextos, comezaban a mostrar síntomas de ansiedade: choraban, gritaban, chupábanse o dedo e buscaban obxectos suaves como a súa nai. Cando as volvía a depositar na gaiola orixinal na que estaba a nai de felpa, as crías de mono íanse directos a elas e permanecían inmóbiles ao seu lado, reticentes de abandonalas.


    Harlow estaba obsesionado co estudo do apego, polo que procedeu a analizar as consecuencias de que este non se chegase a establecer en monos rhessus. Para estudar este fenómeno, recluía aos suxeitos dentro de gaiolas que estaban totalmente illadas, denominadas “o abismo da desesperación”. Nestas celas os animais non recibían ningún tipo de estimulación, nin sensorial nin social. As gaiolas estaban compostas por unha caixa con comida, un bebedoiro e un espello unidireccional desde o que poder observar as condutas dos suxeitos, de modo que os monos nunca tiñan contacto co exterior. Se lles enjaulaba ao pouco de nacer e permanecían no interior deste dispositivo un tempo variable: catro estiveron 30 días, outro catro estiveron 6 meses, e outros estiveron un ano enteiro.


    Os resultados mostraron que tras 30 días de illamento total, os suxeitos mostraban claras alteracións comportamentales (nerviosismo, confusión); e tras un ano de illamento, presentaban certa catatonía, permanecendo inmóbiles nunha esquina das gaiolas. Cando se lles xuntaba co grupo control, estes monos non mostraban condutas exploraratorias, eran agredidos polos seus compañeiros, e non mostraban interese no sexo oposto, inhibindo as condutas reprodutivas. Dous dos suxeitos experimentais rexeitaron a inxesta de calquera tipo de alimento, chegando a morrer de fame.


    Cando comprobou que o illamento afectaba á conduta social, Harlow decidiu analizar si estes efectos poderíanse atopar na interacción nai-cría. Para iso illou a unha serie de femias, pero aínda tiña que conseguir que quedasen embarazadas… e daquelas a reprodución artificial non era unha disciplina especialmente desenvolvida. Para liquidar esta problemática, o noso protagonista inventouse un sistema chamado “o poldro das violacións” (vemos que Harlow non se andaba con rodeos), que consistía nunha mesa con correas nas que podía atar ás femias en posición de lordosis, de modo que facilitaba que os machos puidesen fecundarlas, sen que existise ningunha interacción social.


    Harlow atopou que as femias eran incapaces de proporcionar coidados ás crías, de feito só lles ofrecían un trato despectivo e neglixente. O mesmo investigador sinalaba,


    “Xamais, nin nos nosos soños máis retortos, pensamos que seriamos capaces de designar substitutos que fosen tan crueis cos seus crías como as auténticas nais. A ausencia de experiencias sociais fai que non sexan capaces de interactuar socialmente coas súas crías. Unha das nais esmagou a cara da súa cría contra o chan e comezou a comerlle os pés e os dedos. Outra machucou a cabeza da cría. O resto, simplemente ignorounas”.


    Estes experimentos mostraron que a necesidade de contacto e protección é instintiva nas crías, sendo esta sensación de afecto e seguridade máis importante para as crías que o propio alimento. Ademais, mostrou os efectos do illamento, total ou parcial, sobre o desenvolvemento cognitivo-emocional dos monos, destacando que ningún dos suxeitos experimentais mostrou diferenzas no afrontamiento desta situación de illamento. Os monos máis activos e extravertidos sufrían as mesmas consecuencias que outros, concluíndo que as características de personalidade dos suxeitos non supuñan un factor de protección para os efectos da depresión (illamento, soidade). 








    0 0




    Francisco Feria (xordocego desde os 10 anos) vive só, ten dous fillos e fai unha vida completamente independente. A súa historia, lonxe de ser dramática, é un exemplo de integración e loita diaria.


    Podes ver o especial completo sobre os afectados por esta enfermidade aquí:






    0 0


    Chegounos algunha dirección de Facebook que copia os nosos pictogramas orixinais e gratuitos de ARASAAC sobre as emocións para vendelos con calquera escusa. A parte das medidas legais que tomemos cara a estas páxinas, non vos deixedes enganar e non os compredes. O Goberno de Aragón financia este proxecto para que os recursos xerados non teñan custo económico algún para todos vós.

    Unha das mellores formas de contraatacar este tipo de pirataría é difundir o realmente orixinal e compartilo nas redes sociais para que chegue a máis xente e minimizando o engano e as artimañas que utilizan algúns desalmados que fan negocio con recursos que son totalmente gratuítos.
















    0 0
  • 07/09/16--00:54: Informe Faure

  • ACOGIDA: El blog de J. Blas García


    14 retos para a escola de hoxe


    A escola sincrónica.

    A educación actual continúa soportando unha carga de dogmas e usos anticuados. As nacións vellas padecen tantos anacronismos nos seus sistemas educativos como os estados novos que os herdaron como modelos importados. A historia da educación convídanos a unha dobre tarefa permanente: restitución e renovación á vez. Unha tarefa básica para sincronizar sociedade e escola de forma permanente.


    A escola xusta.

    É necesario a revisión do dereito universal á educación. Un dereito que está negado precisamente aos máis desherdados que son, por outra banda, os que máis o necesitan.


    Na avaliación, precisamos o cambio das tendencias que orientan a recompensar sempre aos fortes, aos favoritos da sorte e aos conformistas e a reprobar e penalizar aos infortunados, aos lentos, aos inadaptados, aos individuos que son e senten diferentes.


    Un camiño cara á equidad que en ningures se revela máis deficitario, que no papel desmesurado que xogan a selección, os exames e os diplomas.


    A escola equitativa e inclusiva.

    Asegurar oportunidades iguais a todos e cada un, non consiste en garantir un trato idéntico, senón en ofrecer a cada individuo un método, un ritmo e unhas formas de ensino que se lle axusten e acomoden. Tres retos: achegarse a capas de a poboación comunmente excluídas dos circuítos educativos, camiñar cara á personalización da aprendizaxe e eliminar a confusión que supón a igualdade de acceso á educación coa igualdade de oportunidades, coa mirada posta tamén en ensanchar o acceso ao ensino superior.


    A escola alfabetizada.

    A aprendizaxe de a lectura e a escritura non pode ser un fin en si mesma, senón só un medio para prolongar desenvolvemento educativo individual e para alcanzar o crecemento e a liberación persoal. A alfabetización funcional (na que hoxe incluímos a alfabetización mediática) deber transcender as competencias técnicas dos individuos para recalar no fortalecemento do seu instrumentación mental e o seu poder de comunicación eficaz.


    A escola interdisciplinar.

    Os contidos non deben constituírse como materias de ensino, senón como respostas globais, interdisciplinarias, a problemas concretos.


    A escola científica.

    O dominio de o pensamento científico e das linguaxes da ciencia é tan indispensable para o cidadán medio como o dominio dos demais medios do pensamento e da expresión: do dominio do real até chegar ao dominio dun mesmo e da adquisición do método científico até a formación da ética individual. Por iso, a escola que prepara para o futuro pon o acento máis na xeración de pensamento científico que na acumulación de coñecementos.


    A escola diversificada.

    A linealidad da escola xa non pode xustificarse nin desde o punto de vista dos resultados, nin desde o punto de vista metodolóxico. O importante non é saber que camiño seguiu o suxeito, senón o que aprendeu e adquirido.  Así, é preciso promover, para o conxunto do ensino -postsecundaria e superior- unha diversificación moi ampla das estruturas, dos contidos e das categorías de usuarios.


    A escola desformalizada e desinstitucionalizada.

    Desformalización e desinstitucionalización como tendencias necesarias, que lonxe de ser incompatibles coa mesma idea de escola, transfórmanse en tendencias complementarias. Para iso é prioritario (I) a promoción da validez (académica e social) das vías formais, informais e non formais, intrainstitucionales ou extrainstitucionales; (II) a eliminación das barreiras artificiais ou anticuadas entre as diferentes ordes, ciclos e niveis de ensino e (III) a implantación gradual para a poboación activa de posibilidades da educación permanente e iterativa.


    A escola tecnolóxica.

    Para xerar un sistema educativo para todos convén modificar as estratexias, pasar do cuantitativo ao cualitativo, da imitación e reprodución á procura de innovacións, dun procedemento uniforme a procedementos diversificados en función das alternativas. Neste sentido a integración das (novas) tecnoloxías nas competencias docentes básicas e o uso delas na escola supoñen a incorporación da tecnoloxía aos procesos para aprender.



    A escola centrada no alumnado

    A nova ética da educación tende a facer do individuo o dono e autor do seu propio progreso persoal e cultural. A promoción da autodidáctica orientada (asistida) e o desenvolvemento de competencias de aprender a aprender como clave das novas relacións que se establecen entre os procesos de ensino e os procesos de aprendizaxe (entre os que incluímos a avaliación).


    A escola formadora.

    Modificar profundamente as condicións de formación dos docentes a fin de formar esencialmente educadores máis que especialistas na transmisión de coñecementos programados. Para iso é preciso compaxinar un primeiro ciclo de formación básica, seguido de ciclos de formación continua e permanente.


    A escola que aprende e transfórmase a fondo.

    A imaxinación creadora permanece illada porque a inercia do cotián frea a propagación das ideas e das experimentacións. Non basta con emprender reformas parciais é necesario innovar e chegar ás raíces e estruturas mesmas da educación. Así, é a propia institución educativa as encargadas de apoiar as iniciativas individuais, fomentar a innovación en cetros, divulgar as experiencias de boas prácticas e de favorecer a súa adopción e expansión noutros centros.


    As reformas internas que non desexan malgastar enerxía e intelixencia colectiva necesitan de gran coordinación e concordancia entre as instrucións vindas de arriba” e as iniciativas que parten “de abaixo”.


    A escola que contaxia entusiasmo.

    Os cambios requiren unha poderosa mobilización dos espíritos, das vontades e dos esforzos: só saberá aceptar o cambio quen participe na súa preparación.



    A escola que investiga.

    A luz achegada polas investigacións sobre o cerebro, os avances da teoría da información, os traballos sistemáticos dos institutos de lingüística e psicotécnica, os resultados obtidos pola psicoloxía de grupo e polos equipos de antropólogos culturais, os modelos construídos polos analistas de sistemas e os cibernéticos constitúen outras tantas adquisicións novas ás cales moitas veces só lles faltan mecanismos e medios de transferencia para vir a vivificar os sistemas escolares tradicionais e desenvolver a súa eficacia.


    Modificar os programas de formación pedagóxica en forma que os ensinantes estean dispostos a asumir as funcións e os papeis novos que poidan incumbirles como resultado da difusión das tecnoloxías educativas.




older | 1 | .... | 15 | 16 | (Page 17) | 18 | 19 | .... | 33 | newer