Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


Channel Description:

Blog sobre Orientación Educativa dende Galicia. Pedagoxía Terapéutica. Audición e Linguaxe.

older | 1 | .... | 18 | 19 | (Page 20) | 21 | 22 | .... | 33 | newer

    0 0




    Informática para Educación Especial


    Aquí tedes unha "Recompilación de Taboleiros de comunicación de 12 casas" con pictogramas de ARASAAC. Os taboleiros están organizados por campos semánticos introducidos por unha pequena frase na parte superior, que pode servirnos para traballar frases sinxelas cos distintos elementos do taboleiro.


    Este tipo de taboleiros poden ser empregados por persoas con calquera rango de idade, que teñen necesidades moi específicas no ámbito da comunicación, aínda que tamén poden utilizarse para traballar o vocabulario, a identificación e evocación dos conceptos representados por pictogramas, a construción de estructuras sintácticas sinxelas, etc.


    Distribuíronse dous taboleiros en cada folio para a súa impresión en formato A4, aínda que si os recortamos pola metade, poderemos encadernalos tipo cuartilla.






    0 0




    SINC


    Dolors Girbau, profesora de Psicoloxía Básica da Universidad Jaume I (UJI), desenvolveu un novo marcador clínico en lingua castelá para diagnosticar o trastorno específico da linguaxe, que afecta a entre o 6% e o 7% dos nenos menores de sete anos. A investigación coa que se validou este novo procedemento para nenos de entre oito e dez anos publícase na revista First Language.


    O trastorno específico da linguaxe (TEL) incide nas capacidades orais dos nenos, tanto desde o punto de vista expresivo –vocabulario limitado, estruturas morfosintácticas simples ou erróneas– como de comprensión. Ademais, adoita ir acompañado dun déficit de memoria a curto prazo. "É fundamental detectar canto antes mellor esta patoloxía con obxecto de pór en marcha tratamentos adecuados, para o que tamén deben descartarse, en primeiro lugar, posibles déficits de audición e da capacidade intelectual", apunta Girbau.


    O traballo consistiu no deseño dun tipo de test, denominado Non-word Repetition Task (NRT), que se realizou a 40 nenos de Castelló, 20 deles como control.


    "O traballo de campo consistía en presentar un modelo de palabras ficticias con características especiais –diferente número de sílabas ou combinación diversa de fonemas, entre outros– a unha mostra infantil, que tiña que repetir cada pseudopalabra", afirma a profesora. Os participantes infantís con TEL de 8 a 10 anos obtiveron unha porcentaxe significativamente inferior de pseudopalabras repetidas correctamente respecto dos controis de igual idade; os erros incrementábanse a medida que aumentaba o número de sílabas da pseudopalabra.


    A ambos os grupos de estudantes de primaria administróuselles unha exhaustiva batería de tests psicolingüísticos, ademais dun test de intelixencia e audiometrías.


    O mesmo grupo de investigación publicou, con anterioridade, outros datos sobre NRT en mostras infantís hispanofalantes de Nova York, obtendo resultados similares. O estudo realizouse en colaboración co catedrático Richard G. Schwartz do Centro de Posgrao da Universidade City de Nova York.



    Repetición de pseudopalabras

    Estes estudos, en palabras de Dolors Girbau, "demostran as limitacións na memoria de traballo a curto prazo que adoita mostrar a poboación con TEL en varias linguas, co que se presenta un novo marcador clínico en lingua castelá. Esta tarefa de repetición de pseudopalabras "axudará tamén a mellorar o diagnóstico de TEL na poboación hispanofalante", engade.


    Girbau tamén deu a coñecer resultados sobre outros marcadores clínicos de TEL, incluíndo estudos de resonancia magnética que demostraron un menor volume de materia gris ou branca en áreas cerebrais relacionadas coa linguaxe oral ou a lectura.


    Na actualidade, ela e o seu equipo están a traballar en estudos de resonancia magnética funcional e potenciais evocados, que permitirán seguir avanzando no coñecemento das bases neurocognitivas do TEL. Con estes datos, espérase poder mellorar o diagnóstico e tratamento desta patoloxía da linguaxe oral, que ás veces acaba afectando á lectura.



    Referencia bibliográfica:


    Girbau Massana, Dolors. “The Non-word Repetition Task as a clinical marker of Specific Language Impairment in Spanish-speaking children”. First Language (2016). v. 36, n. 1, pp. 30-49. DOI: 10.1177/0142723715626069



    0 0


    A metade dos nenos españois con 11 anos xa ten un móbil, e o 96% dos adolescentes de 15.




    El país


    Chámase Miguel, ten once anos, cursa 1º de ESO nun colexio de Requena (Valencia). Un mozo normal si non fose porque é o único xunto a outro compañeiro dos 23 alumnos da súa clase que non ten un móbil. A súa nai Beatriz, profesora de primaria, explica que, a pesar das queixas reiteradas do seu fillo e a presión da contorna, resístese a comprarlle un móbil porque cando dispoñen dun terminal “perden creatividade, vólvense máis sedentarios, e deixan de ler ou facer deporte”.


    O caso de Miguel e o seu desexo de ter un teléfono intelixente (smartphone) non é único. O uso do móbil é cada vez máis precoz entre a poboación infantil. O 50,9% dos nenos españois de 11 anos xa dispón un móbil, unha proporción que crece até o 93,9% entre os de 15 anos, segundo a Enquisa sobre Equipamento e Uso de Tecnoloxías de Información e Comunicación nos Fogarescorrespondente a 2016, que elabora o Instituto Nacional de Estatística.


    A penetración do móbil entre a poboación infantil (de 10 a 15 anos) creceu case tres puntos no último ano e pasou do 67% de media en 2015 ao 69,8% en 2016. Trátase do terceiro ano consecutivo no que crece o uso dos smartphones entre menores, xa que repuntó 3,5 puntos en 2015 e 0,4 en 2014.


    O tramo de idade onde se observou un maior crecemento foi precisamente o dos 11 anos. Si hai un ano, o 42,2% dos menores con esa idade dispuñan dun móbil, agora esa proporción supera o 50%. O gran salto de acceso ao móbil prodúcese precisamente a partir dos 10 anos, xa que apenas á cuarta parte dos nenos (25,4%) desa idade ten un terminal, duplicándose cando cumpren 11 anos, o que dá a entender que entre os pais púxose esa barreira maioritariamente para permitir aos seus fillos que dispoñan de móbil propio.


    O acceso dos menores aos móbiles non está exento dunha polémica que os novos datos do INE non fan senón alimentar, porque ademais corroboran que España é un dos países da UE no que os menores acceden antes ao móbil, máis de dez puntos por encima de países como Alemaña, Reino Unido, Italia ou Francia.


    A que idade debe manexar un neno un smartphone ou unha tableta? O estudo Menores de Idade e Conectividad Móbil en España realizado polo Centro de Seguridade en Internet para os Menores, integrado no programa Safer Internet da Comisión Europea, ten unha resposta moi clara: “Canto antes, a condición de que isto suceda co acompañamento dos seus pais e estes estean decididamente implicados na súa formación”.


    Segundo este estudo, a conectividad móbil e o descenso na idade de inicio, “poden facilitar aos pais o traballo cos máis pequenos”, e o seu control con fins educativos que xa non poden realizar cando os fillos son adolescentes e móstranse moi remisos a permitir que os seus pais lles controlen a súa actividade en Internet ou accedan aos seus perfís nas redes sociais.


    Javier, xornalista, de 40 anos, non desexa que o seu fillo Pablo, de 9 anos, teña un móbil até dentro duns anos pero recoñece que llo comprará “si na súa contorna presiónanlle para que o teña”. “Non atopo que na balanza para permitir que o meu fillo dispoña dun móbil pesen máis os beneficios que as complicacións. A parte positiva é que o podes ter localizado en todo momento pero hai moitos perigos como o ciberacoso ou a pederastia que non che compensan. Pero tampouco quero que o meu fillo sexa un marxinado. Está claro que si todos os seus compañeiros de clase tivéseno, non tería máis remedio que regalarllo”.


    Os datos do INE proban que a sociedade española no seu conxunto é máis receptiva que outras dos países da nosa contorna á hora de pór un móbil en mans dun menor. A mellor proba é que é o agasallo máis demandado en aniversarios, Primeiras Comuñóns ou festas do Nadal, segundo as análises de mercado dos grandes almacéns que pon o foco das súas campañas publicitarias para nenos e adolescentes cada vez máis nestes produtos


    “Todo o mundo quere regalarlle un móbil aos nenos. Pero hai que resistirse porque non cabe dúbida de que o móbil lles crea unha terrible dependencia, failles sedentarios. A miña filla Branca, que agora ten 16 anos, conseguiu que lle désemos un móbil aos 12 e deixou de ler e está a desexar chegar a casa e porse a interactuar cos seus amigos en lugar de facer outras cousas. Polas noites, escoito desde a súa habitación o son dos WhatsApp que recibe. Non quero que iso lle pase a Miguel, prefiro que siga lendo cómics ou saíndo coa súa bici BMX a dar saltos en lugar de estar todo o día enganchado á pantalla”, sinala Beatriz.


    Outro dato que apuntan os operadores de telefonía que puido axudar ao incremento do uso de móbiles por menores e adolescentes son os novos paquetes converxentes (fixo, móbil e Internet) que se popularizaron nos últimos anos e que ofrecen liñas móbiles adicionais gratis ou aínda prezo máis alcanzable. "Os pais prefiren esta fórmula porque é máis alcanzable que a de recargar unha liña de prepago e ademais poden ter un mellor control do uso que fan os seus fillos", indica o portavoz dunha compañía.   


    Uso universal do computador

    Os chamados nativos dixitais, a xeración que creceu con Internet, déixase notar na elevada proporción do uso de tecnoloxías de información pola poboación infantil. O uso de computador entre os menores é practicamente universal (94,9%), mentres que o 95,2% utiliza Internet. Por vez primeira, o número de menores usuarios de Internet supera ao de computador, debido en gran parte ás conexións á Rede en mobilidade con smartphones ou tabletas.


    Por sexo, as diferenzas de uso de computador e de Internet apenas son significativas, como en anos anteriores. A taxa de uso de computadores sitúase en ambos os sexos por encima do 95%. Tamén se aproximou entre os dous sexos a taxa de dispoñibilidade de teléfono móbil, onde máis diverxencias había. En 2015, a disposición de móbil nas nenas superaba en máis de cinco puntos á dos nenos e en 2016 reduciuse a 2,1 puntos.


    Penetración da Internet

    Con carácter xeral, a enquisa do INE sinala que o 81,9% dos fogares españois ten acceso á Rede en 2016, fronte ao 78,7% do ano anterior. En España xa existen máis de 13 millóns de vivendas familiares con acceso a Internet.


    O principal tipo de conexión a Internet por banda ancha é o establecido a través dun dispositivo móbil cun 80,1% das vivendas con acceso. A continuación sitúase a liña ADSL (48,3% das vivendas con acceso), a rede de cable ou fibra óptica (37,5%), outras conexións fixas de banda ancha –vía satélite, WiFi público ou WiMax– (8,1%) e as conexións móbiles de banda ancha – vía modem USB ou cartón – (6,6%). Cabe destacar o descenso en máis de 10 puntos na conexión por ADSL respecto ao ano anterior, e os incrementos en rede de cable ou fibra óptica (9,6 puntos máis) e en dispositivos de man (3 puntos máis).


    En canto ao uso, máis de 27,7 millóns de persoas, o 80,6% da poboación de 16 a 74 anos, utilizou Internet no tres últimos meses. Esta cifra supera en 1,9 puntos a do ano anterior. O dispositivo máis utilizado para conectarse desde calquera sitio a Internet é, con moito, o teléfono móbil (o 93,3% dos internautas), seguido do portátil (57,8%), o computador de sobremesa (45,4%) e a tableta (41,5%). Tamén son citados a Smart TV (16,3%) e outros dispositivos móbiles (11,7%). Ás persoas que declararon utilizar unha Smart TV para conectarse a Internet preguntóuselles as actividades realizadas con tal dispositivo. O 71,7% declararon “ver películas ou vídeos” e “ver TV emitida por Internet” (63,4%).


    O segmento de usuarios intensivos (os de uso diario) roza os 23 millóns de persoas, o que representa o 66,8% da poboación de 16 a 74 anos. É dicir, dous de cada tres acodes de 16 a 74 anos conéctanse a Internet a diario.


    CAE O USO DO DVD
    O 77,1% dos fogares con polo menos un membro de 16 a 74 anos dispón de computador no ano 2016, porcentaxe lixeiramente superior (+1,2 puntos) ao do ano pasado. O resto de produtos tecnolóxicos (TIC) investigados na enquisa este ano mantense nos niveis de 2015 ou experimenta unha baixada, como o vídeo e o DVD.

    O 99,3% dos fogares dispón de teléfono (fixo ou móbil). O 75,9% ten ambos os tipos de terminais. Un 2,6% dos fogares dispón unicamente de teléfono fixo, mentres que un 20,8% ten exclusivamente teléfono móbil para comunicarse desde o fogar. A implantación do teléfono móbil mantense nos mesmos niveis que en 2015 (96,7% dos fogares).




    0 0

    A herdanza teórica na forma de ensinar e a falta de innovación por parte das facultades son algúns dos freos.



    El país


    Xa existe un bosquexo de como será a escola no ano 2030. Os coñecementos académicos xa non serán tan importantes e valoraranse moito máis as habilidades persoais, a capacidade de empatizar cos demais ou de tomar decisións. O rol do profesor xa non será o de transmitir os seus coñecementos ao alumno, senón o de actuar como guía para que o propio estudante constrúa os contidos a partir de diferentes fontes. Os métodos de ensino terán como base a creatividade e a metodoloxía será cada vez máis personalizada. Cada neno aprenderá segundo as súas necesidades.


    Ese é o escenario descrito por 1.550 profesores, estudantes e responsables políticos en materia de educación da organización WISE (o Cume Mundial pola Innovación en Educación, nas súas siglas en inglés), creada en 2009 pola Fundación Qatar. Segundo as enquisas A escola en 2030 (2014) e Conectando a educación co mundo real (2015), o principal desafío ao que se enfrontan os sistemas educativos en diferentes países do mundo é a calidade dos profesores. Segundo os expertos de WISE en España, a aprendizaxe baseada en proxectos é un dos maiores retos para a escola tanto en primaria como en secundaria.


    Está preparado o grao de Maxisterio para formar aos futuros profesores de acordo con eses cambios? Até a data non hai estudos que respondan a esa pregunta. O máis próximo á realidade son as opinións dalgúns docentes universitarios de diferentes campus españois.



    Carmen Alba, profesora de a Facultade de Educación da Universidade Complutense desde 1987, cre que moitas das clases que se imparten hoxe parécense ás de fai 20 anos. "Temos unha herdanza moi teórica. Pode haber profesores máis pragmáticos, pero non sabemos si os alumnos están a aprender ou non métodos máis innovadores". Considera que o plan de estudos de os graos en Mestre en Educación Infantil e Primaria -nome da carreira de Maxisterio tras a chegada de o Plan Bolonia- ten dúas grandes lagoas: a competencia dixital e a formación en atención á diversidade. Na súa universidade ningunha desas materias é obrigatoria. “Todo mestre tería que ser alfabetizado en cultura dixital e é unha materia optativa. Ademais, os nenos teñen diferentes velocidades de aprendizaxe e esa competencia non se está traballando”, explica.


    Entre os case 300 profesores dos graos de Educación que se imparten na Complutense, moitos están a liderar proxectos de innovación docente, pero o principal freo, sostén Alba, é que non existe un proxecto impulsado pola Facultade. "Para que as cousas cambien fai falta que se lance un plan estratéxico desde a propia institución e que esta defina que tipo de profesor quere formar". Polo momento, existe unha comisión de calidade para cada un dos títulos, pero só avalía si os contidos axústanse á normativa e non a forma en que se ensina aos alumnos. "A avaliación tería que ser de carácter pedagóxico e non tan burocrática", critica Alba.


    Na cafetaría da Facultade, tres alumnos de terceiro do grao en Educación Primaria lamentan que as clases sigan o sistema tradicional. "Non danche ganas de vir, cada profesor céntrase en dar a súa materia e non se preocupan de que aprendas a dar clase. É todo moi monótono, unha repetición do que xa demos no instituto", conta María Iturzaeta, de 21 anos. En dous meses de prácticas aprendeu máis que no case tres anos de carreira. "Non utilicei nada do que aprendín aquí".


    O seu compañeiro Álvaro Ballesteros, de 24 anos, cre que o profesor segue estando nun pedestal e que os alumnos só escoitan. "Hai moi poucos profesores que falen da necesidade de innovar e de darlle a volta ao ensino. As materias de didáctica, que son as que máis nos interesan, son moi teóricas". "Fanche memorizar papelorio", engade Daniel Figueras, outro estudante de 21 anos.


    Para David Reyero, profesor do grao en Educación Infantil da Complutense desde fai 16 anos, o problema da innovación educativa no sistema público é que non se ten claro que tipo de escola quérese. "A diferenza do que sucede coa privada, que está en continuo cambio para atraer a novos alumnos, aquí non hai presión externa que obrigue a saír do que se está facendo". A Universidade é, na súa opinión, un elefante que se move de forma moi lenta, case por inercia, ao que lle falta conexión cos colexios para coñecer que necesitan. "Esa é unha das liñas que habería que potenciar, analizar o que está sucendiendo nas aulas para modificar o programa académico dos graos".


    O que está claro, segundo os expertos consultados, é que o sistema educativo está esgotado e non dá máis de si. "A escola tradicional é un aburrimento e por iso hai tanto fracaso. Nas pantallas os nenos están a aprender de forma autodidacta e logo chegan a clase e chocan contra un sistema decimonónico", apunta Mariano Fernández Enguita, profesor da Complutense.


    No seu libro A educación na encrucillada, sinala que a baixa esixencia nas facultades de educación contribúe á pouca preparación coa que salguen os profesores. "Os estudantes de Educación se gradúan coa nota media máis alta do oito grandes grupos de titulacións (7,57 fronte ao 7,36 medio), mentres que a súa nota media de acceso está por baixo da media (en 2013 foi de 7,5 para Infantil, por baixo do 8,37 do resto de graos). Hai dúas interpretacións: as facultades de Educación son as máis eficaces ou son menos esixentes", sinala.



    Falta de reflexión na Universidade


    "O problema somos nós, que non temos competencias para formar aos docentes do futuro", asegura Nines Gutiérrez, coordinadora do grao en Educación Primaria da Universidade Autónoma de Madrid. "Imos sempre detrás do que dita a industria en lugar de fixar as regras desde as universidades. Empresas como LEIGO lanzan un robot e nos colexios créase a materia de robótica para ensinar aos nenos a programalos". Está claro que a programación fomenta a creatividade e axuda a estruturar a mente, sostén Gutiérrez, pero a reflexión de que tipo de profesor e ensino quérese debería nacer na Universidade. "A Administración elabora rankings das mellores universidades, pero que se fai con eses resultados? Non se analizan os erros para tentar mellorar".


    Co obxectivo de acelerar o proceso de cambio educativo e crear novas propostas didácticas e metodológicas para o ensino universitario, a Universidade Rei Juan Carlos lanzou hai case un ano o Observatorio para o estudo e desenvolvemento de innovacións no ámbito educativo, no que xa participan 60 docentes de diferentes especialidades. "A sociedade evolucionou moito e a educación non. A clave está nas facultades de Maxisterio e pese ao problema do corpiño legal para a configuración dos graos, a innovación é a nosa responsabilidade", apunta Pilar Lagoa, directora do Observatorio.


    A clave é involucrar a docentes en investigacións ligadas á innovación e levar os resultados ás aulas para que os alumnos participen no cambio de paradigma educativo. En setembro de 2015, o porfesor da URJC Jesús Paz-Albo iniciou xunto a investigadores da Universidade de Washington un estudo para mellorar o rendemento dos estudantes na aprendizaxe de matemátcas. Os seus alumnos do grao en Educación Primaria e Infantil están a piques de coñecer as técnicas para conseguir que os nenos se motiven ao aprender con números. "Estamos a traballar con colexios en Estados Unidos e esa experiencia fainos tomar conciencia do que pasa nas aulas. Hai que modificar a forma de ensinar, si non seguiremos tendo os mesmos resultados". O primeiro paso é, segundo este equipo de investigadores, conseguir un cambio de actitude no profesorado. 



    0 0
  • 10/17/16--06:58: RCP na aula



  • O pasado luns 18 de abril, os Conselleiros de Sanidade e Educación da CA de Galicia, asinaron un convenio impulsado pola Fundación Pública Urxencias Sanitarias de Galicia 061, en virtude do cal a experiencia RCP na Aula da provincia de Lugo (http://rcpnaaula.blogspot.com.es), estenderase a toda a comunidade, permitindo estender a formación en soporte vital, a todos os nenos de Galicia ao longo da Educación Secundaria Obrigatoria.


    Devandito convenio contempla a formación polo Servizo de Emerxencias do profesores de educación física (e todos aqueles que voluntariamente queiran participar na experiencia), dos centros públicos da Comunidade como provedores de RCP DEA e que estes á súa vez formen aos nenos como provedores de soporte vital básico.



    Na formación que recibirán os nenos, contémplase igualmente ensinarlles o funcionamento dos desfibriladores automáticos externos e o mantemento actualizado da base de datos dos nenos formados para nun futuro, incorporalos a un rexistro de reanimadores voluntarios da Comunidade.





    Ao longo deste primeiro trimestre todos os centros de formación e recursos da Rede de Formación van acoller cursos de atención en urxencias sanitarias da man de profesionais da Fundación 061, de carácter eminentemente práctico. E unha vez os docentes estean acreditados, establecerase un calendario de formación do alumnado de ESO, favorecendo así a transmisión de coñecementos en cascada.





    0 0
    0 0
  • 10/19/16--02:24: Profe, dáme clase co móbil

  • España empeza a impulsar proxectos pedagóxicos que usan os teléfonos como unha ferramenta máis da aula.




    El país


    Teñen a superficie da Terra a 37 quilómetros debaixo dos seus ollos. Santiago González, o profesor de Arte, acaba de levar aos seus 28 alumnos de 1º de ESO (11 e 12 anos) de paseo polo límite da estratosfera. Os mozos cabecean dun lado ao outro cunhas lentes de cartón que levan encaixado o teléfono móbil. Dan berros cada un desde o seu carcasa: “Que vertixe!”. “Mola!”. Nos 45 minutos que dura a clase visitarán os fondos mariños, o Coliseo de Roma, as ruínas aztecas de Chichen-Itza (México). Son imaxes de 360 graos e a realidade virtual mergúllaos nelas. González parece tan entusiasmado como eles: “Isto ten unhas oportunidades tremendas”.


    Os mozos do Instituto Cervantes, en Madrid, son os primeiros en probar a última proposta educativa de Google: Expeditions. A multinacional visitará nas próximas semanas unha vintena de centros de España para familiarizar a docentes e alumnos co proxecto. Préstanlles os móbiles, as lentes de cartón e a tableta desde a que o profesor dirixe a clase sinalando co dedo as raias mariñas, unha pedra, unha estrela… “Paróuseme o corazón”, esaxera Fabián na segunda fila cando o programa salta ao cosmos. Está entusiasmado porque ve esta experiencia case como facer pellas: “Isto non é traballo”, confesa. Hai centros, expertos e profesores que creen, ao contrario, que si que o é, que se pode ensinar cos móbiles igual que cun libro, unha lousa ou unha película.


    Case todos os alumnos desta aula teñen o seu propio teléfono. É unha tendencia á alza conforme se fan maiores. Un de cada tres nenos de 10 anos leva un; no 78,4% dos de 13 anos e o 90% cando superan os 15, segundo datos do Instituto Nacional de Estatística (INE) de 2014. “Forman parte do día a día da súa vida, debemos conseguir que sexan os seus aliados”, defende Mar Camacho, investigadora de tecnoloxía Educativa na Universidade Rovira i Virgili e autora principal dun estudo en marcha para medir o impacto destes dispositivos na aprendizaxe, no que colaboran Samsung e o Ministerio de Educación. Levan tres anos de probas en 29 colexios públicos de 13 comunidades autónomas en “un campo emerxente” do que existen poucos datos. Faltan evidencias científicas, segundo Camacho, de si axudan ou non ao rendemento académico. Pero si se sabe que desenvolven outras competencias, como a autonomía ou o traballo en equipo: “Hai alumnos que normalmente non participan nas dinámicas de clase e, con todo, súmanse cando se traballa con tabletas dixitais”, engade esta experta.


    Hai conceptos que se poden explicar cun móbil e outros que se contan mellor con plastilina. O teléfono, a tableta ou o computador son só ferramentas, advirten distintos expertos. Ollo cos centros que “promoven o uso de tabletas para captar estudantes e só venden fume”, en palabras de Camacho. Nin é só unha moda nin se pode facer de forma illada. “Non abonda con que un profesor decida usar tecnoloxías pola súa conta”, explica Félix Serrano, director do Instituto Nacional de Tecnoloxías Educativas e Formación do Profesorado (INTEF), dependente do Ministerio de Educación. “Debe de ser parte do proxecto educativo de centro, que ten que comunicarse ás familias, ademais de contar coas redes adecuadas e as condicións de seguridade necesarias”. Non existen datos oficiais de cantos centros escolares usan os móbiles en clase fronte aos que os prohiben. Tampouco se contabilizou o número de profesores capacitados para usalos como ferramenta didáctica, aínda que distintas fontes consultadas sinalan que é un grupo minoritario. No INTEF fórmanse cada ano uns 10.000 profesores en Competencias Dixitais, que se engaden á formación que imparten as comunidades autónomas.


    “As tecnoloxías teñen grandes vantaxes pero requiren unha boa formación do profesorado”, engade Javier Bahón, mestre e pedagogo e formador de docentes, que nas súas charlas defende “innovar sen perder o norte” e advirte de que parte desa preparación queda ao albur de cada mestre. “Cando se xeneralizaron os encerados dixitais, o Goberno ofreceu só unha mañá de formación para usalas. Un día e nunca máis se soubo. Así que houbo profesores que lle sacaron punta, outros que só a acenden ás veces como xogo e os que escriben encima coma se fose a lousa tradicional”.


    “Mira o sol, mira o sol! Case o toco”, grita unha moza coas lentes postas na aula do IES Cervantes. É a clase de proba de Ismail Ali Gago, profesor de Bioloxía e responsable tecnolóxico do instituto, que ve “interesante” a proposta, pero pide probala máis para calibrar as vantaxes posibles. Gago xa usa os móbiles noutras das súas clases: “Son un auténtico laboratorio, pero é importante deixarlles algo claro aos mozos: os móbiles están prohibidos; Os computadores que levan dentro, non”. Moitos centros de secundaria prohiben o seu uso na aula. Temen o ciberbullying, que segundo un estudo recentemente publicado dáse xa nun de cada catro casos de acoso escolar. Vale para penetrarse na casa de Cervantes con realidade virtual pero tamén para facer fotografías de compañeiros e colgalas nas redes ou para enviar insultos. “Pode ser tan perigoso como un lapis que serve á vez para pintar ou para sacar un ollo”, engade Santiago González, o profesor de Arte. De fondo seguen os grititos de sorpresa dos mozos, que agora están na selva. “Un mono, un mono, estou a ver un mono”, berra unha. Non se deu conta de que soou o timbre e xa pode saír ao recreo.


    O RISCO DE QUE CREZA A FENDA DIXITAL

    En España, o 51,2% dos centros escolares dispoñen de computadores de sobremesa, o 45,2% de portátiles e o 3,6% de tabletas, segundo datos do Ministerio de Educación correspondentes ao curso 2014-2015. Non contabiliza os móbiles. Aínda que o seu uso está moi estendido, segundo o INE, hai familias que non poderían pagalos e menos aínda si trátase dun aparello de última xeración, que pode custar entre 200 e 800 euros. Javier Bahón propón que as Administracións dean remanentes aos centros que queiran facer proxectos para os alumnos que non teñan. Mar Camacho engade que se pode permitir a cada alumno levar a tecnoloxía da que dispón “para compartila” e defende que non teñen que ser modelos recentemente saídos ao mercado: “A UNESCO está a ensinar a ler en países subdesarrollados usando soamente SMS”.

    Non só hai diferenzas nos aparellos, tamén nas conexións. “Atopeime de todo, centros sen cableado e colexios que non tiñan ancho de banda suficiente. Iso é o máis frustrante para un profesor, ter o equipo e que se colgue”, engade Bahón, que percorre o país formando docentes. Segundo datos oficiais do Ministerio de Educación, o 68,4% dos centros teñen conexións de cinco megas de ancho de banda e só un de cada catro, de máis de 20. É coma se toda a auga que necesita un colexio entrase por unha única mangueira estreita. A maioría das compañías de telefonía ofrecen xa máis de 100 megas nas súas ofertas para fogares.



    0 0
    0 0

    O Goberno non puxo en marcha as grandes medidas prometidas tras os casos de acoso e agresións escolares que sacudiron España.




    El país


    Unha nena de oito anos recibiu a semana pasada unha malleira no patio do colexio. A cuadrilla que a golpea, todos adolescentes, chámana “marimacho” por xogar ao fútbol. En Bizkaia, esta mesma semana, a fiscalía pide tres anos de liberdade vixiada para un menor, de 16 anos, que deixaba frases intimidatorias a unha compañeira de Bacharelato. “Cravareiche un coitelo e quedareime a contemplar como te desangras”, escribiulle. Son os dous últimos exemplos da violencia que se vive nas aulas, que volveron a conmocionar a unha sociedade cada vez máis sensible aos casos de acoso escolar, que se denuncian tamén con máis frecuencia, como no seu día pasou coa violencia de xénero.


    Pero aínda falta camiño por percorrer. O Observatorio Estatal da Convivencia Escolar non se reúne desde 2011, o grupo de traballo para a revisión de protocolos que propuxo o ministro Wert non se chegou a formar e o plan nacional pola convivencia escolar non avanza como debese. O acoso escolar nin sequera se mediu con datos oficiais recentes. O acoso escolar afecta a un 4% de alumnos en España. É a última cifra que manexa o Ministerio de Educación e provén dun traballo — Estudo estatal sobre a convivencia escolar na educación secundaria obrigatoria— impulsado polo propio ministerio en 2010 con máis de 40.000 enquisados (23.100 estudantes, 10.980 familias, 6.175 docentes e 413 equipos directivos).


    Estudos máis recentes de entidades particulares elevan a porcentaxe: un de cada 10 nenos asegura habelo sufrido, segundo un informe de Save the Children. A elas acósanas máis, segundo outro traballo da Fundación Anar, que denuncia tamén como as redes sociais agravan o problema porque o ciberacoso permite ataques durante 24 horas ao día e sete días á semana. Fronte a isto, as actuacións do Goberno producíronse movidas por acontecementos dramáticos.


    O caso Jokin

    21 de setembro de 2004. Jokin, de 14 anos, tírase desde o alto da muralla de Hondarribia (Guipúzcoa) despois de sufrir en silencio durante meses os ataques dun grupo de compañeiros de clase. A súa morte fixo visible o problema do acoso escolar en España. 

    Por mor de entón, as comunidades autónomas comezan a elaborar os seus propios protocolos de actuación porque elas son as que se encargan, xunto cos centros educativos, da vixilancia, sancións e medidas correctoras na convivencia escolar. Pero, en paralelo, o Goberno púxose tamén ao choio. En 2007, constituíu coas comunidades autónomas o Observatorio Estatal da Convivencia Escolar para impulsar a investigación destes casos e facilitar o intercambio de experiencias e de materiais entre colexios e comunidades.


    O pleno deste organismo­ —presidido polo ministro de Educación e no que participaban comunidades, profesores, familias, representantes do ensino privado e oito expertos acreditados— debía reunirse polo menos unha vez ao ano, como consta en o Real Decreto da súa creación. A última reunión foi o 1 de xuño de 2011, cinco meses antes das eleccións que deron o Goberno ao PP. Os integrantes do observatorio pediron reunións desde entón sen éxito. “Reclamámosllo aos dous ministros, a [José Ignacio] Wert e a [Íñigo] Méndez de Vigo. O seu equipo respondíanos que si, pero aínda seguimos esperando. Creo que non nos queren convocar porque non queren que lles digamos que van polo camiño equivocado”, explica José Luís Pazos, presidente da confederación de pais da escola pública, a Ceapa.


    Morte a un profesor

    20 de abril de 2015. Un alumno de 13 anos irrompe no instituto Joan Fuster de Barcelona armado cunha ballesta e mata a un profesor. Ao día seguinte, o Ministerio de Educación que entón encabezaba José Ignacio Wert anuncia un grupo de traballo para detectar a violencia nas aulas. Propuxo estudar que elementos de mellora podíanse introducir nos protocolos rexionais sobre convivencia “para a prevención e detección de problemas de violencia nas aulas”. Houbo algunhas reunións para pór datos en común , pero non se concretou ningún cambio. “Fíxose un compendio de boas prácticas pero non se chegou a formar un grupo de traballo para a revisión de protocolos como tal”, explica un conselleiro rexional de Educación.




    A carta de Diego

    18 de xaneiro de 2016. Os pais de Diego, un menor de 11 anos que se suicidou uns meses antes, fan pública a súa carta de despedida. “Xa non aguanto ir ao colexio e non hai outra maneira de non ir”, deixa escrito. Catro días despois, o actual ministro de Educación en funcións, Méndez de Vigo, presentou no Consello de Ministros o borrador dun plan nacional pola convivencia escolar, que incluía con 70 medidas. O ministerio destacaba 16 actuacións das 70 anunciadas na nota que ofreceu sobre o borrador. Tres xa existían cando se presentou (como o rexistro central de delincuentes sexuais, creado a instancias do Ministerio de Xustiza ou o citado Observatorio Estatal da Convivencia Escolar). Nove meses despois, hai outras 11 das que Educación considerou máis importantes que non se puxeron en marcha. Só unha foi promovida: a emisión dun selo de Correos específico “para concienciar na loita contra o acoso escolar”.


    De forma "inminente" comezará a funcionar o teléfono de atención a vítimas do acoso escolar anunciado tamén entón, cuxa tramitación se atrasou despois de que se presentasen polo menos dous recursos durante o procedemento. O contrato é finalmente para un call center que ofertou unha rebaixa de máis de 200.000 euros polo servizo, até os 398.872 euros anuais. Segundo recolle o prego de condicións dese contrato, ofrecer o prezo máis baixo supón a metade da puntuación final no concurso nun servizo cuxo fin último é a protección do menor.


    O citado portavoz engade, a preguntas deste xornal, que as medidas previstas no plan anunciado en xaneiro enmarcáronse como propostas do Goberno de face a un futuro Pacto Nacional pola Educación”. “En ningún caso anunciouse que fosen medidas que se ían a levar a cabo de forma inminente”, sinala por escrito. Con todo, cando se fixo o anuncio en xaneiro, Educación facilitou a este xornal distintas datas de posta en marcha para algunhas desas iniciativas sen citar que dependesen do pacto e engadindo que o orzamento para polas en marcha —cuxa contía non concretou— sairía do programa de cooperación territorial, que inclúe 40 millóns para distintas iniciativas, como idiomas, ou FP dual, entre outras.


    O rexistro dos casos

    É o caso do anunciado rexistro estatal con casos de acoso escolar e outros episodios de violencia nas aulas. Educación comprometeuse a ter os primeiros datos en xuño. Esta medida “esixe un desenvolvemento lexislativo que un Goberno en funcións non pode aprobar”, explica o portavoz, que lembra que cando se estimou esa data non se prevía que a formación de Goberno se fose a atrasar máis de 10 meses, como está a ocorrer.





    O borrador incluía tamén a celebración anual dun Congreso Estatal de Convivencia Escolar para presentar estudos e investigacións internacionais, un simposio que tampouco se convocou até a data. Educación sinala que esta medida está prevista no calendario de aplicación do plan (cuxas datas non son públicas) “para a súa execución a partir de 2017”. Tampouco hai constancia de que se puxo en marcha a Rede Estatal de Escolas Tolerancia Cero para dar un recoñecemento a centros con plans e proxectos de participación propios nin o manual de apoio ás vítimas de violencia escolar que debía elaborar, segundo o documento do ministerio, un grupo de traballo do Observatorio Estatal de Convivencia Escolar, ese mesmo que non se reuniu no últimos cinco anos.



    0 0




    Orientacióncondesa - Natalia Longo


    Todos nós sentimos temor nalgunha ocasión. É unha emoción básica e natural que necesitamos para sobrevivir. Ter certo grao de medo, fainos ser precavidos, protéxenos dun perigo ou dunha ameaza real para a nosa integridade. Permite que nos poñamos en garda para tentar de facerlle fronte a unha situación.


    Pero hai outro tipo de medo que non nos preserva dos perigos, que non é util para nós. É un sentimento irracional que nos paraliza e non nos deixa disfrutar da vida cotián. Leva parello unha resposta desproporcionada ante un determinado estímulo e nos converte en prisioneiros, sen deixarnos facer aquelo que queremos. Este é o tipo de emoción que debemos aprender a controlar e superar.


    Os medos infantís forman parte do desenvolvemento evolutivo. Para superalo, os nenos deben ir gañando confianza en sí mesmos. A festa do Samaín pode ser un bo momento para traballar o medo co fin de que poidan disfrutar desta celebración e vivila como unha divertida experiencia.


    Algunhas ideas para traballar o medo na clase son:

    • Tomar conciencia dos nosos propios medos. Falar deles e verbalizalos ante todo o grupo.
    • Falar das sensacións que sentimos cando temos medo: súor, temblor, tensión...
    • Normalizalo. Todos temos/tivemos medo nalgunha ocasión.
    • Recordar como superamos antigos medos.
    • Investigar sobre as cousas ás que lle temos medo.
    • Facer enquisas  ou un conto viaxeiro no que os adultos falen sobre a que teñen/tiñan medo e que fan/fixeron para vencelo.
    • Dramatizar relatos nos que algunha persoa vence o seu medo, buscándolle o lado divertido á situación.
    • Ler contos nos que o protagonista supera o medo (Ver Los miedos infantiles en la literatura para niños).
    • Debuxar/Escribir os nosos medos e metelos na caixa "comemedos".
    • Facer un pequeno libro, unha presentación... cos medos de todos os nenos da clase.
    • E por si non se vos ocorren outras ideas, aquí tedes:
    • O enlace do obradoiro "Traballar as emocións: o medo" do Equipo da Biblioteca do CEIP Quintela-MoañaDescargar

    E que podemos facer na casa?

    • Identificar o que lle produce temor.
    • Falar dos medos, insistindo en que son un sentimento natural.
    • Respectar os sentimentos do noso fillo e escoitalo activamente.
    • Non rirse de el nin  menospreciar o que sinte.
    • Non abandonalo ante o seu medo. Estar sempre dispoñibles para darlle afecto e seguridade co fin de que, paulatinamente, vaia superando o mesmo.
    • Non facer comentarios negativos sobre o seu sentimento.
    • Non ridiculizalo por sentir medo nin rifarlle ou castigalo.
    • Non reforzar a conduta.
    • Axudalo a que o verbalice, empatizando co que pode estar sentindo.
    • Non negar o seu medo con frases como: "Iso é unha tontería", "Como vas ter medo de...?" . Para el é unha vivencia moi real.
    • Demostrarlle que temos confianza en que pode superalos.
    • Facer fincapé en que lembre como superou medos antigos.
    • Normalizar a situación e non magnificala.
    • Falarlle de que nós tamén tivemos medo e de como o superamos.
    • Non utilizar os seus medos para controlalo ou castigalo: "si te portas mal, ven o..."
    • Evitar sobreprotexelo. 
    • Fomentar a sua autonomía e a súa independencia. Baixo os medos sempre acostuma haber certa inseguridade.
    • Fomentar que asuma pequenas responsabilidades según as súas posibilidades.
    • Non forzalo a facer o que teme. Avanzar con calma e sentido común.
    • Controlar o que ve na televisión.
    • Amosar unha actitude tranquilizadora e positiva.
    • Procurar non transmitirlle os nosos propios medos.
    • Contar contos.
    • Reforzar as condutas libres de medo.
    • Poñer nun papel os seus medos e metelos dentro dunha caixa. Atala cunha corda  e ben pechada gardala onde el queira. Isto procuraralle certa sensación de control.



    0 0




    Chaval.es


    Segunda edición da guía de actuación contra o ciberacoso para pais e educadores. Ao longo da mesma abórdanse os aspectos educativos, preventivos e de actuación necesarios para combater o ciberacoso escolar (ciberbullying) e o ciberacoso sexual a menores (grooming). Esta guía é froito da colaboración dun grupo de expertos desde diferentes ámbitos e experiencias puxeron o seu coñecemento a disposición da contorna familiar e educativa.





    Descargar



    0 0



    OSI


    Sabes por que é tan importante ter contrasinais robustas? E de facer copias de seguridade? Gustaríache obter uns consellos para comprar en liña ou sobre como evitar os programas maliciosos? Pois aterraches na páxina correcta. Presentámosche a guía de "Privacidade e seguridade en Internet" que a Axencia Española de Protección de Datos (AEPD) e a OSI desenvolvemos para ti.


    A guía está formada por 18 fichas que recollen os principais riscos aos que nos expomos ao facer uso de Internet así como as medidas de protección que debemos aplicar para evitalos. 

    En concreto, cada ficha expón unha situación que podería ocorrer a calquera usuario que faga uso de dispositivos electrónicos e se conecte a Internet, co obxectivo de facer reflexionar a este sobre a problemática de facer ou non facer unha determinada acción. A continuación, exponse información xeral sobre a temática abordada. Finalmente, cada ficha facilita unha serie de consellos e recomendacións que axudarán a evitar os riscos expostos e manterse protexido.







    0 0

    O centro público carece de libros e materias, mestura profesores e idades e aposta pola psicomotricidade.




    La Voz de Galicia


    La Voz comeza esta serie sobre centros innovadores nun colexio público de infantil e primaria, de poucos alumnos (120), en San Miguel de Deiro, unha parroquia marítima de menos de dous miles habitantes nun concello tipo: Vilanova de Arousa, 10.500 veciños e cinco centros de primaria.


    Desde fai tres anos o novo equipo directivo, con Javier García á cabeza, traballa para cambiar as cousas, e este curso deu o gran salto: non hai materias, exames, deberes nin libros, e as aulas, cuxas portas están sempre abertas, mesturan idades. «As clases son unha balsa de aceite e os rapaces veñen con moitas ganas de traballar», di o director. Os pais apostan por este sistema aínda que «ao principio dábanos algo de medo, de feito hai pais que aínda teñen dúbidas», segundo recoñece Susana Varela, presidenta da ANPA. Ela destaca «a ilusión dos profesores, que nos contaxian a súa esperanza»; polo momento o seu fillo, que cursa segundo, «vai moi contento ao colexio».


    ¿Como se aprende no colexio San Miguel? Esta é a crónica dun día calquera, neste caso o pasado venres.


    Reflexionar, sempre

    Á primeira hora, unha das dúas clases dos maiores (5.º e 6.º de primaria, mesturados) está nun faladoiro literario. Son once nenos colocados en círculo que charlan sobre A lección de August, que conta a historia dun mozo cunha deformidade na cara. Os arousáns falan de como se debía de sentir, do importante que é pensar nos outros antes de xulgalos e incluso un deles reflexiona: «Tal vez pensó en dejar el mundo». Aos profesores impresiónalles esta actividade: «Os rapaces déixanche sen alento, ¡ven as cousas dunha maneira...!», recoñece Javier García, quen recalca a importancia destas sesións para «mellorar a oratoria dos rapaces, a súa capacidade de análise e para coñecelos mellor».


    Mentres uns valoran que é sentirse diferente, en primeiro e segundo Jacobo e Chus intentan organizar a xornada. Nestas clases sempre hai máis alboroto, aínda que aos poucos se vai acougando; Chus, mestra substituta, recoñece que este sistema «supón máis traballo» pero «é ideal, adáptaste ao neno».


    Sábeno na clase de Matemáticas (ou contexto matemático), onde hai tres grupos de alumnos (o cuarto está fóra, gravando un vídeo), e uns pelexan cunha receita de empanada de mexillón. Durante quince días todo o colexio traballa ao redor da alimentación, e aos pés da ponte da Illa alimentos e mexillón son sinónimos. «Sempre buscamos temas da súa contorna, que eles vexan como propios», di Sergio Rosales , o profesor que utiliza as cantidades dunha receita para ensinar volumes e medidas e as súas conversións. Poucos metros máis lonxe o contexto (aula) científico está en pé. Alí reina Amalia Estévez, doutora en Químicas. Un grupo está a preparar un Trivial de alimentación e outros acaban de zamparse un xantar saudable -«Queredes tomar algo?», invita educadamente un alumno ante unha mesa con pans, biscoitos e zumes-, xusto diante duns enormes debuxos que reproducen os aparellos do corpo humano -en figuras de home e muller, indistintamente-.


    A publicidade é arte

    E chegamos ao contexto humanístico. Marwa e Antía, de sexto, comparten pupitre con Cristhian e Iván, de quinto. Eles creen que a mestura de idades é boa porque «te familiarizas con outra xente e enténdese mellor así»; elas asenten e apuntan que «cando fas unha cousa non estás chapando, pero sábela igual». O grupo comparte comprimido (están nun programa educativo de Samsung ) diante dun andel con coloristas caixas de mexillóns, porque como parte do proceso han ter que crear packaging e publicidade.


    As clases por contexto compleméntanse con outras por curso, hora e media ao día, para asegurar conceptos propios de cada idade. Nin entón hai pupitres individuais, porque «todo o grupo é responsable do traballo conxunto», di García, quen recoñece que ese sistema «fai madurar aos rapaces» porque lles obriga a estar pendentes e esixir aos seus compañeiros. Non é moi difícil conseguilo: «Eles mesmos son os máis esixentes e non lles vale calquera cousa». Iso nótase cando gravan un audio, como Valentina e Lea, que repiten un conto varias veces ata que queda perfecto. Parece que a educación pública finlandesa non é un mito. Está en Arousa.


    As claves do centro

    As clases unen dous cursos (4 e 5 anos, 1.º e 2.º de primaria, 3.º e 4.º, e 5.º e 6.º), de tal xeito que «un ano es ti o pequeno e ao seguinte, o maior», explica Javier García. «Está ben porque recordas o que xa tes aprendido», di unha alumna de cuarto. Os de tres anos van á parte, xa teñen bastante con adaptarse ao cole.


    ABP. Ata terceiro, seguen a aprendizaxe baseada en proxectos (ABP). Non se moven de clase e na aula teñen áreas: a matemática, as palabras, as artes... Adoita haber dous ou ata tres profesores e os nenos aprenden as operacións matemáticas con regletas ou con produtos naturais (unha abelá é unha unidade, unha noz son dez abelás...). 


    Contexto. De terceiro en diante son os nenos os que cambian de clase: á de contexto científico, matemático, lingüístico e humanístico. Están noventa minutos e divídense en grupos, que se moven por diferentes áreas da aula durante quince días, cando se esgota o tema a estudar. 


    Clases tradicionais, tamén. Os alumnos de primaria teñen tamén cada día hora e media tradicional, só cos do seu curso. 



    Os venres, faladoiro literario. Os maiores charlan os venres sobre un libro que lles propoñen os profesores. Son debates acesos e interesantes para coñecer aos alumnos e ver como evolucionan como persoas.



    0 0



    Bebés y más


    Son moitas as nais (e moitos os pais) que nalgún momento din que non poden máis, que están esgotados, que todo o día están a recoller, limpando e continuamente detrás dos seus fillos para conseguir que todo estea no seu sitio e minimamente presentable.


    Ben, non están sós... todos andamos máis ou menos igual. Con todo, gran parte do "traballo" dos pais asumiríano os fillos si se lles dése a oportunidade de facelo. É unha cuestión de darlles autonomía, de porllo fácil para que poidan colaborar e de facerlles partícipes das súas "desfeitas" e "desordes".


    Por iso hoxe dicímosvos isto: "déixalles que sexan autónomos, para que así crezan". E para saber cando están capacitados deixámosvos con unha táboa inspirada en Montessori para saber que tarefas poden facer en cada idade.


    Déixalle que creza

    Quizais non volo creades (ou quizais si), pero son moitos os pais aos que na consulta téñolles que dicir isto: "déixalle crecer", ou "axúdalle a crecer". Porque teñen catro ou cinco anos e non saben case vestirlle sós, non beben auga máis que cando a piden, moitos aínda son bañados e case, case, alimentados.


    Que a que me refiro? Pois que me din cousas como "é que está moi pegadito a min", "é que dorme só, pero vén todas as noites á miña cama", "é que o vexo moi bebé", "é que creo que terei problemas co cueiro", "é que apenas xoga con outros nenos", etc., e eu dígolles que non se angustien, que non pasa nada porque o neno faga todo iso, pero que hai moitos nenos que aínda seguen ancorados na etapa de bebé, e teñen que poder pasar páxina.


    Pero para poder pasar páxina e que os pais non nos acabemos convertendo nos seus mordomos temos que promover a súa autonomía, que fagan cousas eles sós. Non ten sentido que as fins de semana, por exemplo, lles vistemos nós. Que o fagan eles. Podes deixarlle a roupa á súa altura e que a poña... que cheguen á súa roupa. E si prefires darlle ti o que queres que se poña, dállo, pero non o vistas, que o tente el.


    Non ten sentido que o neno teña sede e que teña que che vir a dicir que quere auga. Déixalle os vasos de plástico nalgún caixón que poida abrir, ou fóra, a unha altura acorde á súa estatura. E si queres, incluso unha botellita con auga para que el mesmo se sirva.


    E así con todo. Que vexa que pode facelo. Que o tente. Que o faga. Que empece a ocuparse da súa vida, que ten idade e capacidade para empezar a facelo.


    Non forzar, pero si permitir crecer

    Non hai que obrigar nin forzar ao neno a facer as cousas. Non ten sentido que llo fagamos todo os pais e de súpeto obriguémoslle a facelo. Ten que saír del, de querer facelo, de querer colaborar, de querer ser un máis, como ti, partícipe da súa imaxe, da orde da casa, da limpeza, da hixiene...


    Así que suxire, convida a facer, ou directamente fai que sexa divertido (si é posible): canta, ri, faille rir mentres o facedes, cóntalle historias... así pode ser até divertido tamén para ti, aínda que tardedes un pouco máis.


    A táboa inspirada en Montessori para saber que tarefas poden facer en cada idade




    Pero... como vou facer que o meu fillo, que apenas fixo nunca nada, se poña a hora a facer o que pon na súa idade?, pensaredes moitos. Tranquilidade. Si tedes un fillo de 9 anos, por exemplo, e acabádesvos de dar conta de que apenas fai nada diso, e tampouco o vedes capaz, será porque non fixo aínda moito do anterior.


    A táboa é progresiva e orientativa. Un neno de 9 anos pode facer o que di a táboa si nas idades anteriores, máis ou menos, tivo as responsabilidades para as que estaba preparado. Así que si estades a mirala e pensades que vos gustaría que o voso fillo fixese máis cousas, e ademais pensades que as fará motivado e con implicación, pois igual tedes que empezar por cousas de idades inferiores, para finalmente chegar ao da súa idade.


    De igual modo, un neno pode facer as cousas que na táboa aparecen para nenos de máis idade. Todo depende da súa motivación, as súas ganas e a súa habilidade. Ao final a clave está en respectar os seus ritmos de aprendizaxe.


    En calquera caso non deixan de ser ideas, un abrir os ollos dos pais que pensan que os seus fillos son sempre pequenos para facer algunhas cousas, que pode axudar a todos os membros da familia: si mamá e papá non teñen que facelo todo, si os fillos tamén colaboran nas tarefas do fogar, pode quedar máis tempo libre para pasar todos xuntos. E isto seguro que os fillos tamén o valoran.



    0 0




    A Consellería de Educación e Ciencia da Comunidade de Castela-A Mancha publicou este documento, no que se enlazan numerosos recursos, para todas as materias do currículo da educación secundaria. Tamén inclúe enlaces a materiais e recursos para traballar a creatividade e o xadrez.




    Descargar



    0 0
  • 10/26/16--02:15: Educación do XIX no XXI



  • Pedagogía 350


    A Revolución Industrial que convulsionou á Europa do século XIX trouxo consigo un novo modelo educativo. Urxía capacitar aos que serían futuros operarios das fábricas que proliferaban nas urbes. O posto nunha cadea de montaxe requiría: disciplina, concentración en tarefas repetitivas, cumprir cuns horarios... A escola púxose ao servizo da nova e boiante economía, e atopou métodos eficaces para crear:


    Un traballador obediente. A disciplina dos castigos era habitual nas aulas do XIX. Marcaba a pauta para unha relación didáctica vertical, unidireccional, áspera... O docente era posuidor do saber e transmitíao en exposicións maxistrais. Pouco tiña que dicir o estudante máis aló de responder as preguntas que puñan en cuestión a súa capacidade ou esforzo.


    Un traballador infalible. Os erros páganse caro na industria... e tamén na escola do XIX. Así que o alumno non debía crear nada, só reproducir un coñecemento xa contrastado. Nunha secuencia que se repetía até a extenuación: explicar, exercitar, estudar, demostrar e esperar as correccións (e a consecuente nota). A tarima, os deberes e os exames eran recursos estrela desta metodoloxía, que garantía o desenvolvemento da capacidade de concentrase na aplicación de solucións dadas a problemas pechados.


    Un traballador adaptado. Os horarios das fábricas, divididos en períodos de tempo que finalizaban a golpe de sirena, imitáronse na escola. Tamén se aprendeu a traballar de forma individual a pesar de estar rodeado de persoas. Cada cal ao seu! Os que se saían da norma, os diferentes... os "inadaptados" non eran ben recibidos neste sistema.


    O mundo de hoxe ten pouco que ver con aquela Europa industrial. Con todo, en moitos contextos pedagóxicos perviven as reminiscencias da escola do XIX.


    Si ensinamos aos estudantes de hoxe como ensinabamos onte, estamos a roubarlles o mañá. John Dewey


    Xullo Verne foi capaz de anticipar cantidade de enxeños pouco antes de que se fixesen realidade, como o Nautilus do seu Vinte mil leguas de viaxe submarina. A novela publicouse en 1870 e o submarino eléctrico de Isaac Peral foi botado en 1888. A lentitude que caracterizaba ao progreso na súa época facilitaba o acerto destes vaticinios. A nosa sociedade está marcada pola velocidade na xeración de coñecemento. Non podemos seguir ensinando como nos ensinaron. Nin sequera pódese educar pensando en que o mundo actual ou os empregos que hoxe coñecemos serán os mesmos a uns anos vista. É imprescindible abrir unha reflexión pedagóxica, que nos leve a enfrontar de forma sincera unha transcendental pregunta: Educas para o século XIX ou para o XXI?







    0 0
  • 10/27/16--01:14: Xogamos coas sílabas



  • Este proxecto vai dirixido a nenos con dificultades de tipo disléxico. O seu obxectivo é traballar a lateralidade, as nocións espazo-temporais, a orde dos sinfóns e o esquema corporal, para minimizar as dificultades na aprendizaxe da lectoescritura.


    Xogamos coas sílabas


    Fonte: espazoAbalar

    0 0
  • 10/27/16--01:37: Token Test



  • O Test das Fichas ou Token Test ten como obxectivo a avaliación da comprensión verbal de preguntas cunha complexidade crecente.





    Descargar



    0 0





    CEDEC - Miguel Ángel Pereira


    Aulacorto é un portal que ofrece curtametraxes (con guías de aprendizaxe) que poden ser usados gratuitamente nos centros educativos. Un sinxelo rexistro permítenos empezar a utilizar todos os recursos.


    O portal conta cunha serie de curtametraxes que tratan diversos temas interesantes para os mozos e ligados á formación en valores, a educación audiovisual e o entretemento.


    Todos os contidos de AulaCorto poden ser proxectos e usados nas aulas sen ningún tipo de problemas. Cada centro educativo poderá ter tantos accesos como docentes rexistrados.


    En aulacorto atopamos xa un catálogo de trinta curtametraxes. Cada curtametraxe inclúe a súa guía didáctica e unha serie de orientacións e etiquetas para que os docentes saiban en que ámbitos, materias e propostas poden ser aplicados.


    Aulacorto está realizado polo MECD a través do Instituto de Cinematografía e as Artes Audiovisuais (ICAA). O seu obxectivo é ofrecer a curtametraxe como ferramenta de aprendizaxe.


    A curtametraxe adoita ser atrevido, valente, transgresor e entretido, polo que conecta facilmente co público máis novo. Este carácter, e a súa curta duración, convérteo nun recurso idóneo para introducir debates na aula e xerar proxectos, experiencias e recursos.


    Leva o cine en formato curto á aula con AulaCorto, o portal de cine para colexios e Institutos.


    0 0




    Este blog busca dar a coñecer os distintos instrumentos estandarizados e pautas informais que podemos utilizar ao momento de avaliar, considerando as distintas áreas de avaliación e idades dos alumnos.


    É moi importante destacar que aquí non só atoparás os aspectos básicos de cada instrumento e será o avaliador quen debera buscar e coñecer en profundidade os instrumentos a aplicar, por iso non basta só coa información aquí presentada.



    O que necesitas para ser un Profesional da Psicopedagoxía



older | 1 | .... | 18 | 19 | (Page 20) | 21 | 22 | .... | 33 | newer