Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Channel Catalog


Channel Description:

Blog sobre Orientación Educativa dende Galicia. Pedagoxía Terapéutica. Audición e Linguaxe.
    0 0




    Froito da colaboración entre diferentes entidades promotoras do xogo tradicional galego, viu a luz unha páxina web que compila unha gran cantidade de recursos relacionados co xogo tradicional en Galicia, dende asociacións a empresas, pasando por centros de ensino ou fabricantes de xoguetes.


    Pódese acceder á mesma indistintamente dende calquera dos dous seguintes enderezos:




    0 0
  • 02/24/17--02:22: Tempo de Entroido
  • 0 0
    0 0
    0 0


    Os mozos non saben como afrontar o mundo fóra da súa burbulla de coidados. A clave para que cheguen lonxe é deixar que tropecen e caian.




    El país


    Traspasamos aos nosos fillos as cotas de benestar máis elevadas xamais vistas no mundo occidental. Pero os adolescentes de hoxe, cos seus pasaportes ateigados de selos, coas súas tres horas de guitarra á semana e un armario de zapatillas de deporte que vostede de crío nin soñou, non parecen mostrar as aptitudes necesarias para coller as rendas das empresas, mercados e gobernos do mundo. Nin o que é máis importante: o temón das súas vidas. Xa se fala dunha xeración de cristal.


    O ensino máis valioso que un pode legar aos seus descendentes é a destreza para encaixar os avatares do día a día, a capacidade para enfrontarse aos problemas (graves e menores) que se interpoñan no seu camiño e a habilidade para transformar as realidades presentes na súa versión máis positiva. Isto esixe a intervención de suxeitos instruídos. O problema é que, lamentablemente, todo parece indicar que os nados nos albores do século XXI forman unha xeración que fraquea en certos aspectos crave da súa formación emocional. Valores como a enteireza, a empatía ou o espírito de superación só emiten leves e débiles escintileos, abocando á sociedade actual a un alarmante estado de inmadurez. Neste sentido, expertos como Alejandro Néstor García Martínez, profesor e doutor en Sociología da Universidade de Navarra, explica: “Ante calquera complicación, moitos pais e educadores ven necesaria a intervención directa e, en demasiadas ocasións, aforran aos seus fillos as dificultades e, ao cabo, protéxenlles dos problemas que tratan de resolver por eles”.


    Tales síntomas, unha vez detectados, recompilados e analizados, conducen a un diagnóstico común, unánime e sen fisuras: vivimos inmersos nunha sociedade infantilizada. O sociólogo describe este escenario como “aquel no que os seus membros son facilmente manipulables e non son capaces de manter un discurso coherente”. Un panorama certamente desalentador que o profesor vincula “ao medo ou á incapacidade das persoas para expor e manter unha posición razoada e fundamentada, sobre todo, cando esta é contraria á do resto”.


    A culpa é dos pais

    Unha sociedade co perfil descrito non xorde da noite para a mañá, require da confluencia de diversos elementos e circunstancias. Pero, cales? que factores propiciaron que hoxe esteamos a falar dunha xeración de cristal que rompe en mil pedazos con tan só mirala? O doutor en Psicoloxía e autor do libro Fortalece a tu hijo (Planeta), Javier Urra, atopa na actual paternidade ou maternidade tardía e no feito de que se teñan poucos fillos, dúas das razóns que explican a conduta sobreprotectora xeneralizada dos proxenitores: “Estas circunstancias fan que varíe notablemente a perspectiva e a forma de educar. Moitos pais se atontan cando teñen fillos e cometen un grave erro que consiste en que non queren que o seu fillo sufra, o cal é imposible”.


    Pola súa banda, García Martínez abunda na mesma opinión e recalca desde a súa visión sociolóxica que “a suposta perfección do Estado de benestar trouxo consigo a idea de que alcanzar ese confort significa non ter ningún problema. Por iso, en xeral, procúrase que as novas xeracións non se vexan na necesidade de enfrontarse a contratempo algún. Con todo, esta decisión abócalles a unha carencia formativa e de autonomía no seu proceso para alcanzar a madurez”.


    Erros ben intencionados

    “No ámbito educativo os pais pensamos que somos grandes expertos mundiais”, recoñece Rafael Manuel Hernández Carreira, director nos centros de aprendizaxe Kumon, doutor en Ciencias da Educación e profesor da Universidade Pablo de Olavide (Sevilla). Unha arrogancia que o propio experto atribúe a que a súa xeración sexa, probablemente, a que maior nivel instructivo tivo na historia: “E isto fainos crer que sabemos de todo”. A ese atrevemento súmase o afán dos titores por evitar o sufrimento dos fillos, como apunta Urra, o que trae consecuencias imprevistas. “A creación dun espazo seguro está a ser máis daniño do que os pais e profesores creen”, insiste Sonia Martínez Requejo, profesora da área de Educación da Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación da Universidade Europea (Madrid), quen defende a tese de que “un comportamento sobreproctector impide aos nosos mozos a oportunidade de facerse coas ferramentas necesarias para saír adiante na vida”.


    Mireia Cabero, profesora de Educación e Psicoloxía da Universitat Oberta de Catalunya (UOC), reafírmase en que este empeño dos pais por encerrar aos seus fillos nunha urna sacra é misión imposible. Pero, sobre todo, é contraproducente. “Cando non se permite aos adolescentes que de forma controlada vivan as súas propias dificultades, decidan e se equivoquen, estáselles protexendo en exceso”. Resultado? “Inmadurez emocional”, responde; “para que un mozo poida percorrer en bicicleta e cunha mochila o Camiño de Santiago, fai falta que uns anos antes os seus pais lle quitasen á súa bici as rodiñas de apoio e que lle permitisen caerse para vivir a dor dos tropezóns e así aprender a urxencia de sosterse”.


    Urra, pola súa banda, defende unha educación na que os pais “leven aos seus fillos a campamentos de verán para que descubran a austeridade ou que realicen visitas a un hospital para ver a outros nenos enfermos co fin de que coñezan a existencia do sufrimento”. Coa proposta deste tipo de actividades, o que fose Defensor do Menor da Comunidade de Madrid persegue facer fronte á idea de que hai que ser felices si ou si. Unha entelequia que, engade Urra, a sociedade vendeu aos mozos e que estes compraron. O problema é que “cando un día a súa parella lles deixa, perden o traballo ou caen enfermos, se veñen abaixo. rompen. Son unha xeración feita de cristal e deberían ser como unha pelota de tenis, que ao ser lanzada contra a parede se deforma, pero despois recupérase”, apunta.


    Hai que chorar… un pouco

    Para chegar a ser “unha pelota” e non unha fráxil figuriña é fundamental aprender que os días non son só de cor de rosa, tamén os hai verdes, azuis, amarelos e, por que non, grises e negros. Isto equivale a aceptar que os conceptos alegría, diversión ou satisfacción coexisten cos de esforzo, sacrificio e decepción. “Se afacemos aos nenos desde pequenos a obter de forma inmediata todo o que piden, estamos a facerlles un fraco favor”, sostén o director de Kumon, Hernández Carreira, quen cre que “é importante formar nenos resilientes, con capacidade para sobreporse dos fracasos e con tolerancia á frustración, xa que estas competencias serán fundamentais nas súas vidas adultas”. E engade: “Pasalo mal e coñecer o valor que teñen as cousas é importante para saber que a vida non é un camiño de rosas”.


    Agora ben, aínda que a profesora Martínez Requejo admite que este mundo non é un remanso de paz, tamén considera que a vida non é só un val de bágoas e que hai que educar buscando o equilibrio entre o sacrificio e a diversión. “Non creo que basear todo o sistema educativo nos conceptos de esforzo e renuncia sexa moi produtivo. As aulas deberían reflectir a realidade, na cal sen dúbida hai privacións, pero non sempre, nin en todos os casos”, sostén.


    Agora ben, quen, onde e como se ha de inculcar aos adolescentes as competencias que necesitarán para chegar á idade adulta o mellor pertrechados posible? pais ou docentes? no fogar ou na escola? “Sen dúbida, debería ser unha misión compartida. Tanto os proxenitores como os profesores teñen ao seu cargo unha parte da educación emocional do neno”, afirma a profesora. Con todo, existe unha traba e é que “moitos pais, a día de hoxe, carecen dos coñecementos pertinentes sobre xestión emocional. De modo que, no fondo, é un problema que afecta tanto á xeración de mozas como á que integran os adultos”, avisa.


    CALAR POR MEDO A CONFRONTAR

    Temos os niveis de susceptibilidad en máximos históricos e a capacidade para encaixar as verdades baixo mínimos. Ambos os trazos describen unha sociedade infantilizada que se nutre de actitudes, discursos e comportamentos politicamente correctos.


    Esta realidade alberga non poucos riscos, sendo o máis grave “a perda da opinión propia ou mesmo a posibilidade de chegar a crer que é preferible non situarse nin opinar, xa que iso pode traer debates e confrontacións públicas con outros”, laméntase o sociólogo Alejandro Néstor García, profesor e doutor en Sociología na Universidade de Navarra.


    Ler filosofía axuda

    Doutra banda, atendendo ao que actualmente está a ocorrer na escola, o profesor Hernández Carreira laméntase de que “aínda que se está traballando moito na tolerancia e o respecto ás ideas e opinións distintas ás habituais, non se está obtendo moito éxito”. Un fracaso que atribúe ao que en socioloxía chámase pensamento único e que podería neutralizarse “si se propiciase entre os alumnos o pensamento diverxente complexo, entendido este como a capacidade de razoar críticamente ante verdades absolutas desde unha construción elaborada e baseada en argumentos”.


    O profesor propón que a escola se valla de certas técnicas didácticas como pode ser o role playing (posta en escena), os coloquios ou os debates. Iniciativas onde o diálogo sexa a ferramenta que ha de servir para comprender aos demais, e non unicamente como unha quenda de palabra para refutar inmediatamente cunha batería de conviccións e apriorismos”.


    Ademais, lembra que a intelixencia convencional que desenvolvemos co estudo tamén é esencial para forxar ás persoas, é dicir, empaparse de materias como filosofía ou historia. “Se non somos capaces de entender como os grandes pensadores analizaban situacións similares que afectaron ao ser humano desde as súas orixes, estaremos a renunciar a un magnífico legado e patrimonio cultural e educativo”, alerta, á vez que subliña que “un individuo que leu, formouse e foi educado, sabe desenvolverse no mundo, pero tamén cos demais e consigo mesmo”. Ana García Vázquez, consultora en práctica filosófica e coorganizadora do Día Mundial da Filosofía, dá tres nomees: Platón para cuestionarllo todo, Aristóteles para valorar a experiencia e Descartes para non deixar de dubidar. Todos duros como rocas.

    0 0
  • 03/07/17--06:46: Academia play


  • Academia play










    e moitos máis

    0 0
  • 03/09/17--07:22: A palabra xusta



  • O filme que conta a historia de Tita unha pioneira no ensino en España verase de maneira gratuíta na web de EL PAÍS até o vindeiro venres.

    El país



    0 0
  • 03/10/17--01:57: Ao primeiro sinal vaite!




  • Esta actividade xorde da licenza por formación realizada xunto ao meu compañeiro de educación plástica Juan Sicilia Barci .


    A proposta didáctica  é unha campaña para loitar contra a VIOLENCIA DE XÉNERO, na que partimos da coñecida imaxe “O iceberg da violencia de xénero “ de AMNISTÍA INTERNACIONAL , onde aparece reflectida a violencia visible e a invisible .  E detectamos as actitudes MACHISTAS na  parella,  normalmente sutís e disfrazados de probas de amor.

    Despois dun debate e contrastar opinións , decidimos repartirnos o traballo: un grupo realiza o mural sobre a violencia de xénero visible e invisible, e o outro grupo de 3º decide alertar ás súas compañeiras para que estean atentas aos sinais machistas.


    Previa elaboración dos textos e ilustracións realízanse  as  animacións  que se conectarán   ca maxia  da aplicación AURASMA.  As animacións asociadas ás imaxes son vídeos de 15  segundos que están dramatizados con frases e a voz do alumnado  .


    Compartiremos as nosas auras no gran muro virtual que son as redes sociais, co hashtag #expoBARXASviolenciadeXénero. Por último realizaremos unha exposición que estará dúas semanas no hall do IES As Barxas desde o 8 de marzo do 2017. Trátase dunha exposición con todos os requisitos, despois de traballar en Educación Plástica nos cursos de 3º ESO A e C a produción artística: ilustracións, animación, textos e dramatización, a exposición vai ser comisariada por M José Soto e o seu alumnado de Economía.


    Profesora : Luz Beloso






    0 0


    Expertos repiten, sen citar fontes, que dous terzos de estudantes terán empregos que non existen aínda.




    El país


    “O 65% dos alumnos actuais de primaria van estudar carreiras para postos de traballo que non existirán”. Acábao de dicir Helena Ferreiro, cabeza de HP en España, no Mobile World Congress Barcelona, o pasado 28 de febreiro. Tamén a prestixiosa consultora Randstad, en setembro de 2016, asegurou: “A maioría (o 65%) dos membros da chamada Xeración Z [os nados a partir de 1990] traballarán en postos de nova creación, relacionados todos eles coa tecnoloxía e as ciencias”. A frase non é nin de Ferreiro nin de Randstad. En calquera espazo que combine educación, tecnoloxía e empresas os expertos utilizan esta porcentaxe como un mantra. Pero, quen o calculou?


    Segundo un informe de Microsoft, de agosto de 2016, “o 65% dos estudantes de hoxe en día exercerán traballos que nin sequera existen, como guía espacial ou deseñador do corpo humano”. De novo, a mesma cifra. Pero xa se adiantou César Alierta, en xaneiro do mesmo ano, cando aínda era presidente de Telefónica, ao afirmar: "O 65% dos estudantes de primaria traballará dentro de 10 ou 15 anos en profesións que aínda nin existen", ligadas ao mundo dixital.


    Pero nin Microsoft nin Alierta foron os primeiros. Antes, Iñaki Ortega, directivo de Deusto Business School e "experto na nova xeración do milenio", asegurou en 2015 que "o 65% dos traballos dos próximos anos aínda non se inventou". Un ano antes anticipouno o BBVA Innovation Center: “O 65% dos recentemente nados hoxe traballarán en traballos que non existen hoxe en día”.


    Para quen bote de menos algún gurú tecnolóxico, sumáronse á porcentaxe do 65% o presidente de SPS (Success Performance Solutions), Ira S. Wolfe; o fundador de US Robotics, Paul Collard; o parlamentario laborista e ministro de Educación na sombra Pat Jarvis, en 2011, e Zach Klein, cofundador de Vimeo e CEO de DIY.org. Aínda que nada con tanto glamour como o Foro Económico Mundial de Davos. Adiviñen que concluíu no seu informe de 2016 The Future oj Jobs (O futuro dos traballos)… “O 65% dos nenos que entran hoxe á escola primaria terminarán traballando en empregos de tipo enteiramente novo, que non existen aínda”. Pero hai algo inquietante...


    O de menos é a inestabilidade da porcentaxe. Adoita ser do 65%, aínda que ocasionalmente sobe ao 75% ou descende ao 60%. Tampouco está demasiado claro que é o que cambia: os empregos, segundo algunha afirmación, as carreiras -académicas ou profesionais, de estudo ou de traballo?- ou as profesións. Tamén nos queda a dúbida de a que estudantes afecta: se aos de primaria, aos que acaban de empezar, aos estudantes en xeral, aos maduriños ou aos que xa poderían terminar os seus estudos (os nados en 1990).


    Esta masiva confluencia dos expertos educativos, empresariais e tecnolóxicos resulta impresionante. Pero, onde están as fontes? A maioría dos nosos divulgadores nin sequera aluden a elas. O informe profético do Foro de Davos limítase a indicar que se trata dunha estimación difundida; Collard aludía a "unha estatística do goberno británico"; fontes habitualmente mellor informadas como Wolfe, Ortega, ou Ranstad atribúeno a "un informe" do Departamento de Traballo dos Estados Unidos, aínda que sen indicar nin cal nin onde atopalo. O BBVA, Klein e Virginia Heffernan, no seu blog en  The New York Times, atribúeno a Cathy Davidson. E aquí empezamos a ver por fin a luz.


    Efectivamente, é Cathy N. Davidson, quen así o afirma no seu libro Now You See It: How the Brain Science of Attention will Transform the Way We Live, Work, and Learn (Agora velo: Como a ciencia cerebral da atención transformará como vivimos, traballamos e aprendemos). Non falamos de calquera libro nin de calquera persoa: lino no seu día e debo dicir que me pareceu, e ségueme parecendo, moi bo en xeral. Davidson é unha moi competente profesora de Humanidades envorcada sobre o mundo dixital: é profesora na Duke University, codirectora da organización sobre innovación en modos de aprendizaxe HASTAC e patroa das fundacións McArthur e Mozilla. Pero aínda que iso reforce o interese das súas opinións non lle dá, como diría Patrick D. Moynihan, dereito a ter os seus propios feitos. O caso é que Davidson di branco sobre negro: "O 65% dos nenos que entran este ano na escola elemental terminará traballando en carreiras que aínda non foron inventadas". Adianta tamén que é "segundo unha estimación" pero, a diferenza do Foro de Davos, non di que estea moi estendida senón que remite a un informe do Departamento de Traballo de EE UU Futurework: Trends and Challenges for Work in the 21st Century.


    En realidade, Davidson toma a referencia dunha entrada titulada The Changing Workplace (O cambiante lugar de traballo) na web de Family Education, aínda que, nun exceso de confianza en si mesma e na súa fonte inmediata, remite a quen o desexe á fonte orixinal. O problema é que a presunta fonte orixinal, o informe do Departamento de Traballo de EE UU, efectivamente existe, pero en ningún momento di o que din que di. O máis parecido que pode un atopar é unha alusión á rápida obsolescencia dos empregos ou as competencias máis recentes, como as informáticas (na páxina 2). A páxina de Family Education á que alude Davidson, está, por certo, ilustrada con incontables teleñecos e fotografías de nenos, e defínese como "a túa compañeira no exercicio de ser pais”. En fin...


    É verdade que Davidson tampouco foi a primeira en arroxar a porcentaxe do 65%, pero probablemente si quen achegou un primeiro sinal académico a tan infundada información, coa axuda inefable da xornalista V. Heffernan (que escribe "sobre cultura dixital e pop") e do Foro de Davos e o seu informe -como pode tamaña institución basear unha afirmación así en "unha estimación moi estendida"?-.


    Está claro que na sociedade da información non sempre brilla o coñecemento, nin sequera onde máis llo presume. De aí a importancia da educación e a aprendizaxe.




    0 0




    Na páxina web do escritor Fran Alonso poden verse e lerse, través de ISSUvinte páxinas do seu libro de poesía infantil  Poemas birollos para ler cos ollos, que el mesmo escribiu e ilustrou.





    Fonte: Xerais

    0 0


    Bebés y más


    Un dos trastornos da infancia máis polémicos de nosa era é o Trastorno por Déficit de Atención e Hiperactividade (TDAH). O é polo complexo do seu diagnóstico, que até a data faise de maneira  subxectiva (até agora non había probas nin análises obxectivas que servisen para iso), e porque implica nalgúns casos o consumo de metilfenidato, un psicoestimulante que pode ser adictivo e que non está exento de efectos secundarios.

    Durante moitos anos falouse de que, ao non haber probas diagnósticas, o risco de sobrediagnóstico era evidente, e é que en EE.UU., por exemplo, chegaron a considerar que 1 de cada 10 nenos padecíao (unha cifra altísima).


    Agora, un novo estudo axudará aos profesionais a determinar cando hai TDAH e cando non, e é que conseguiron demostrar que os nenos con TDAH teñen unha maduración cerebral insuficiente.


    O seu cerebro é máis pequeno e menos maduro

    No estudo máis grande que se fixo nunca sobre esta condición, con máis de 3.400 persoas, os investigadores viron que o cerebro das persoas con trastorno por déficit de atención e hiperactividade é máis pequeno e madura máis tarde que o das persoas que non teñen devandito trastorno.


    Segundo lemos en CCMA, realizáronse resonancias magnéticas a 1.713 persoas con TDAH e a 1.529 persoas sen devandito trastorno, de idades comprendidas entre os 4 e os 63 anos.


    Josep Antoni Ramos-Quiroga, xefe de Psiquiatría do Hospital Vall d'Hebron de Barcelona e coautor do estudo explica así as conclusións do mesmo:

    O estudo pon de manifesto claramente que o TDAH é un trastorno do cerebro, con estruturas que non están a funcionar correctamente e que son máis pequenas. O outro, este atraso da maduración, é o porqué de que as persoas con TDAH non chegan a ter condutas de control da súa hiperactividade nin a súa inestabilidade emocional, precisamente porque estas estruturas están alteradas.

    Por fin poderemos dicir que o TDAH existe

    estudo foi publicado na revista The Lancet, e nel participaron profesionais de once países. O que descubriron representa un paso moi importante na investigación do trastorno, e ademais no diagnóstico da que está considerada a enfermidade mental máis frecuente en nenos e adolescentes.


    Isto debe permitir que as persoas que padecen TDAH, as familias que están a loitar cada día co TDAH, teñan un claro recoñecemento e que ninguén cuestione máis se o trastorno existe ou se é algo inventado. O TDAH é un trastorno do cerebro.


    Isto choca frontalmente con as declaracións que fixo antes de morrer Leon Eisenberg, a primeira persoa que falou de TDAH, cando afirmou que o TDAH era "unha enfermidade ficticia".


    Grazas ao estudo non só se confirma a súa existencia, senón que tamén se abren novas liñas de investigación que deberían ir na procura de as causas e posibles tratamentos, dado que os pacientes medicados melloran no seu rendemento, pero non no volume cerebral (a pesar da medicación a diferenza tamén era evidente).


    Ademais, a resonancia magnética poderá servir para facer un mellor diagnósticodado que, como comentamos, até agora non había proba obxectiva que puidese servir para determinar a presenza do trastorno.






    0 0





    Luz Rello :: Change dyslexia



    Por que a dislexia e as faltas de ortografía están relacionadas?

    A partir desta interrogante, queremos explicar as razóns principais polas cales a dislexia e as faltas de ortografía vincúlanse directamente entre si. Ademais de responder estas dúbidas, daremos a coñecer as características específicas dos erros ortográficos que cometen as persoas con dislexia e, por último, tentaremos aclarar o motivo polo cal as faltas de ortografía de quen son disléxicos, non son comparables desde un punto de vista cognitivo, con respecto aos que non o son.


    Dislexia e Ortografía: En que van da man?

    Para empezar, a dificultade específica de aprendizaxe máis frecuente é a dislexia. Actualmente, esta afecta a un 10% da poboación, e aínda que ten un fundamento neurolóxico, non ten relación coa intelixencia.


    Fronte a esta realidade, segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS), a dislexia está definida non só como un trastorno específico de lectura, senón tamén de escritura. Iso é así, xa que unha das manifestacións da dislexia débese precisamente á baixa calidade léxica dos escritos realizados polas persoas con dislexia, é dicir que teñen unha maior taxa de faltas de ortografía.


    De feito, nunha análise empírica de textos escritos por disléxicos, o investigador Sterling [1], observou que as persoas con dislexia cometen máis faltas de ortografía ao longo de toda a súa vida; mesmo tratandose de adultos adestrados. Noutras palabras, incluso a poboación adulta con dislexia que recibiu tratamento, comete máis faltas de ortografía nos seus escritos que aquelas sen dislexia.


    Descubrindo a tipoloxía dos erros

    Nunha análise comparativa entre erros escritos por persoas con dislexia en inglés e español, púidose observar que a distribución da tipoloxía dos erros é similar, tanto no tipo de erros, é dicir; substitución, omisión, adición, e transposición de letras, como na frecuencia dos mesmos.


    Así mesmo, dúas análises independentes tanto para inglés como para español, de dous corpus compostos por textos escritos por persoas con dislexia, demostra que os erros ortográficos escritos por aqueles que teñen dislexia se solapan cos erros ortográficos dos que non teñen; feito que fai aínda máis difícil a súa detección, parecendo que as faltas de ortografía das persoas con dislexia débense á ignorancia da lingua en que se escribe, en lugar dun trastorno neurológico.


    A dislexia e o recoñecemento dos erros

    Existen varios estudos en diversas áreas como a neuroloxía, a psicoloxía e a interacción home-máquina, que demostran que un dos indicadores das persoas con dislexia ten que ver coa dificultade de recoñecer palabras e de percibir conscientemente os erros ortográficos que escribiron.  Por exemplo, as dificultades no recoñecemento de palabras non só están presente en nenos con dislexia, senón que tamén se mantén en adultos que teñen leste mesmo trastorno.


    Con respecto á dificultade de recoñecemento de palabras, as persoas con dislexia teñen un comportamento diferente cando se trata de poder recoñecer os erros ortográficos. Por exemplo, en dous estudos realizados con 122 participantes, 61 deles con dislexia diagnosticada, utilizouse tecnoloxía de seguimento ocular, coñecida como eye-tracking. O exercicio consistiu en que os participantes debían ler textos con diferentes taxas de faltas de ortografía que oscilaban entre o 0%, 8% e 16%.


    Este estudo revelou que para as persoas con dislexia, os textos con erros non producen ningún efecto significativo na súa comprensión porque non perciben os erros conscientemente, e por tanto isto non inflúe na comprensión do texto. Pero para as persoas sen dislexia, as faltas de ortografía provocaron unha diminución na comprensión do texto.


    Os erros ortográficos poden afectar negativamente no currículo académico dos estudantes, pois poden levar a obter cualificacións máis baixas durante a etapa escolar e universitaria. Sumado a iso, minan a imaxe das persoas con dislexia facéndoos parecer menos intelixentes e máis despistados que os demais.


    Por isto, é pertinente facer fincapé en que os erros ortográficos das persoas con dislexia, a pesar de ter unha aparencia parecida aos das persoas sen dislexia, teñen un fundamento neurolóxico; razón pola cal os disléxicos teñen máis dificultades en recoñecelos de forma consciente.


    Para tentar mellorar o escenario actual, sería importante que estes datos empíricamente validados fosen tomados en conta ao momento de avaliar e valorar a un alumno con dislexia en función das súas faltas de ortografía.


    1. Sterling, M. Farmer, B. Riddick, S. Morgan, and C. Matthews. Adult dyslexic writing. Dyslexia, 4(1):1–15, 1998.




    0 0






    Pasamos gran parte da vida preocupados por cousas que nunca sucederán, culpándonos por situacións que non podemos cambiar ou desesperándonos por feitos que non chegan. Desta forma malgastamos unha gran cantidade de enerxía mental e creamos estados emocionais negativos que, a longo prazo, afástannos das nosas metas e fannos sentir mal.


    Con todo, existe outra maneira de vivir, un estilo de vida moito máis sosegado que nos permite alcanzar os nosos obxectivos con menos esforzo, mantendo o noso equilibrio emocional. A clave provén da filosofía taoísta, especificamente do concepto de Wu Wei.



    A acción da non acción


    Un dos conceptos máis poderosos do taoísmo é o “wu-wei”, que significa, literalmente, inacción ou non acción. Con todo, tamén se trata dun dos conceptos máis mal interpretados en Occidente xa que a nosa cultura prioriza a acción sobre todas as cousas.


    Para comprender a súa esencia debemos profundar no sánscrito, no que existen dúas palabras ben diferenciadas para expresar dúas ideas que a miúdo intercambiamos: 


    akarma = inaccion

    akarmakR^it.h = sen facer nada


    Son dous conceptos diferentes, a inaccion é algo natural que non demanda esforzo. Ao contrario, si pretendemos estar sen facer nada temos que esforzarnos porque non é algo natural. Se nos impomos a inmobilidade, se nos obrigamos a estar sen facer nada, non poderemos relaxarnos.


    Por exemplo, cando algunhas persoas sentan a meditar tentan non facer nada e esfórzanse por deixar a mente en branco. Por iso resúltalles tan difícil e abandonan esta práctica. Con todo, se deixasen á súa mente fluír libremente, se tan só permanecesen inactivas, daríanse conta de que poden lograr ese estado de relaxación e tranquilidade que buscan rapidamente.


    O Wu Wei propón precisamente aprender a fluír a través da inacción. Non se trata de permanecer inactivos, se necesitamos realizar algo, facémolo, pero nesa acción seguimos fluíndo. Trátase dun estado mental que nos permite saber cando debemos esforzarnos e cando é unha perda de tempo e enerxía.



    A flor crece sen esforzo, de forma natural


    As flores crecen sen esforzo, de maneira natural. Con todo, imaxinemos por un momento que unha flor desenvolve unha conciencia similar á nosa. É probable que comece a preocuparse polo proceso de floración que debe enfrontar. Quizá se preguntará de que cor serán as súas follas, se podería acelerar o proceso usando fertilizante, canto costa e se pode permitirllo ou mesmo se preguntará se será máis bela e máis grande que a flor que crece ao seu lado. Así, o que é un proceso natural, podería converterse nun auténtico trauma.


    Obviamente, nós temos moitísimas máis preocupacións, e tomamos decisións en base aos estados mentais que estas xeran, no canto de centrarnos unicamente nos feitos. Esas preocupacións, ideas preconcibidas e prexuízos son exactamente o contrario de fluír. Cada vez que tentamos albiscar o futuro e preocupámonos polo que pode suceder, estamos a ir en contra do Wu Wei, o cal significa que estamos a gastar enerxía e que nos esforzamos por gusto.



    Non facer nada, pero non deixar nada por facer


    O Wu Wei non promove a inactividade senón facer as cousas de forma espontánea e natural, sen angustiarnos con preocupacións que nos conduzan por camiños forzados. Este concepto non implica preguiza, pasividade ou deixar de facer as cousas. De feito, un dos seus principios máis importantes afirma que “non hai que deixar nada por facer” porque a idea é conquistar o mundo con menos esforzo.


    Este concepto implica dous cambios de mentalidade esenciais:


    1. Aprender a confiar nos acontecementos


    2. Aproveitar as circunstancias


    Non significa que non debemos ter metas e ambicións, senón que non debemos convertelos nunha fonte de preocupación que nos arrebate a calma e o equilibrio emocional. Ao contrario, debemos estar atentos para aproveitar as circunstancias propicias que nos permitan lograr eses obxectivos co menor esforzo posible, sen engadir unha presión mental innecesaria.


    Da mesma forma, implica que cando terminamos algunha tarefa, non debemos pensar máis nela porque desta maneira mantémonos atados ao pasado, mantemos a mente ocupada e non somos capaces de ver as novas oportunidades cando estas preséntanse.


    O Wu Wei é un estado mental de calma, no que confiamos nas nosas capacidades e no fluxo da vida. Significa manter a serenidade mesmo nos momentos máis escuros porque temos a certeza de que, antes ou despois, sairá o sol.



    Como aplicar o Wu Wei na nosa vida cotiá?


    Por suposto, ao comezo é moi difícil aplicar o concepto de Wu Wei xa que estamos “programados” culturalmente para preocuparnos e desesperarnos. Con todo, se damos un paso á vez, e facémolo de forma consciente, moi pronto poderemos abrazar por completo esta filosofía de vida. 


    - Aprender a non preocuparse. Aplica o vello principio “Se ten solución, por que preocuparse. Se non ten solución, por que preocuparses”. Non se trata de obviar os problemas senón de entendelos na súa xusta medida e tomar as accións pertinentes. No canto de preocuparse, algo que non che conducirá a nada, traza plans de acción ante as continxencias. Sentiraste mellor e máis seguro.


    - Aprender a confiar. Confía no curso da vida e nas túas capacidades. Só así poderás aproveitar as oportunidades cando estas se presenten. Se non confías en ti, o temor ao fracaso farache fracasar. Tamén debes aprender a confiar no curso da vida, moitas persoas desaproveitan as oportunidades só porque, inconscientemente, creen que non son merecedoras delas.






    0 0




    ABC


    Ocorre cada día. Á hora de irse á bañeira, de porse o pixama, xantar ou de recoller os xoguetes e pór en orde a habitación. En moitas casas esas tarefas cotiás convértense nun auténtico suplicio porque os nenos non adoitan estar polo labor. Sinxelamente non lles apetece porque prefiren xogar e dálles preguiza porse a iso. En moitas ocasións os pais se enfandan -e os pequenos- e decántanse por castigarlles ou premiarlles para que fagan as súas tarefas pero, con todo, nin aínda así, son capaces de enfrontarse a elas sen protestar. 

    Como podemos combater a preguiza dos nenos?, como facer para que aprendan a asumir as súas responsabilidades en casa? Existen moitos métodos para facer que un neno asimile responsabilidades no fogar, segundo conta Rossel Aparicio para «El Sur». Un deles está moi relacionado á filosofía «Kaizen». Trátase dun sistema xaponés sinxelo que, de aplicarse ben, garante que os pequenos se habitúen ou asimilen certas tarefas no seu día a día sen máis inconvenientes. A idea é aplicar o citado método xaponés na educación do neno. O segredo do seu éxito? A súa aposta por avanzar mediante pequenos pasos ou pequenas responsabilidades (obxectivos asumibles polo menor) até alcanzar finalmente tarefas de maior responsabilidade ou complexidade. Contámosche en que consiste o «método Kaizen» e que tes que facer para polo en marcha. Toma nota.



    Que é o «método Kaizen»?


    O «método Kaizen» -«Kai» significa «cambio» mentres que «Zen» fai referencia á sabedoría; polo que a súa tradución ao castelán podería ser «mellora continua»- ten a súa orixe na cultura xaponesa onde está moi enraizado o concepto de que cada día debe conter en si a posibilidade dunha mellora persoal. Partindo desa premisa mental, a base do método Kaizen susténtase precisamente en que unha serie de melloras continuas e pequenas é mellor e máis efectiva que un só cambio grande. Todos temos medo aos cambios e vémonos intimidados por calquera reto que nos pareza grande e inalcalzable (para un neno por exemplo, pode ser nun determinado momento a obrigación de ter que recoller unha habitación desordenada con xoguetes salpicados por todas as partes). O método xaponés dinos que, si cambiamos unha enorme meta por unha pequena, ao superala, iniciamos entón ese impulso que necesitamos e que nos axudará a alcanzar o noso obxectivo final co tempo. Trátase de mellorar cada día un pouco até alcanzar os nosos retos.



    Como poñelo en práctica nos nenos


    Chegados a este punto, como pomos en práctica o método co noso fillo? Pois basicamente tería que executar unha determinada actividade cada día á mesma hora, pero só durante un minuto. Aínda que 60 segundos pode parecer pouco tempo, o certo é que é o tempo mínimo que se necesita para comezar a instaurar un hábito sen que a apareza a preguiza. Desta forma, ao repetir a diario a mesma actividade durante un minuto, os pequenos iranse afacendo. Poucas semanas despois esa actividade en cuestión xa formará parte da súa rutina cotiá sen que o neno deuse conta e poderase ampliar o prazo de tempo: dous minutos, tres ou cinco até completar a actividade.


    Para que o método funcione é aconsellable eloxiar ao neno unha vez acabe a tarefa proposto. Eles sentiranse satisfeitos e motivados ao ver que superan as súas tarefas e que os seus pais mostran orgullo polas súas accións.



    Cando aplicar o método?


    O método xaponés Kaizen pode aplicarse en todas as etapas da evolución do neno e non unicamente serve para asentar rutinas. Pódese aplicar tamén o método no ámbito académico, para motivar aos nenos a esforzarse nos seus estudos e lograr mellorar o seu rendemento escolar. Tamén para promover hábitos saudables como poden ser o deporte ou o hábito da lectura. A premisa é sinxelamente transmitir ao neno que o importante é avanzar un pasiño cada día, que comprendan que con eses pequenos avances lograrán, con perseveranza, grandes resultados. Atréveste a probalo? Tan só che fai falta constancia e paciencia.




    0 0
  • 03/28/17--01:15: Diccionario Fácil



  • Este proxecto ten como obxectivo definir termos e expresións lingüísticas, así como nomes propios, acontecementos históricos… seguindo as pautas de lectura fácil e pondo en práctica un proceso de validación do texto adaptado por persoas con discapacidade intelectual que garanta a rigorosidade e calidade final do traballo realizado. 


    Este buscador de termos vai dirixido a todas aquelas persoas que, por dificultades de comprensión lectora, precisen dunha definición en lectura fácil de palabras pouco comúns ou complexas. 


    Diccionario Fácil



    Fonte: Aula PT

    0 0


    A Asociación Desarrollo Autismo de Albacete obtivo excelentes resultados grazas ao coñecido videoxogo.

    Permite traballar a mellora das habilidades sociais de comunicación, o vocabulario ou a imaxinación.


    A súa experiencia xa se exportou' a Portugal no marco do proxecto europeo 'Exclusion Over by Minecraft'.




    eldiario.es


    Pode un videoxogo mellorar as habilidades sociais dunha persoa? A resposta é ‘Si’. Sobre todo se falamos de alguén con Trastorno do Espectro Autista (TEA). A Asociación Desarrollo Autismo de Albacete converteu o videoxogo Minecraft nun proxecto de lecer inclusivo con interesantes resultados.


    Cristina Sáez, psicóloga desta asociación de pais sen ánimo de lucro, explica que a idea xurdiu durante as sesións de terapia individual no centro. “Moitos mozos contábanme que xogan a Minecraft e pensamos que podía ser perfecto para crear un Club de Lecer Inclusivo”.  Era 2015 e xurdiu o Club Minecraft Desenvolvemento que hoxe conta con 25 membros entre os cinco e os 32 anos.


    “O autismo trae consigo problemas de relación social e comunicación así como patróns restrinxidos de conduta e intereses”, explica a psicóloga. E non afecta a todos da mesma maneira: hai multitude de graos que teñen unha característica común. “Cando teñen un interese concreto se obcecan con el”. Algo que a asociación aproveita en positivo.


    En Minecraft os xogadores teñen que construír cidades e sobrevivir a determinadas situacións como buscar comida e resistir a personaxes que aparecen na partida como os ‘zombies’. “Grazas ao xogo pódense traballar as habilidades sociais, cooperativas. Ou o feito de que se axuden a xogar os uns aos outros, a construír mellor…Creamos un servidor privado para que poidan xogar e ás veces conéctanse por Skype”.


    A este particular mundo virtual súmanse actividades presenciais organizadas polo club. Unha vez ao mes celebran  asemblea na que se axudan de apoios visuais. “É como mellor aprenden e propiciamos que falen un pouco, que se conten a semana, revisamos a convivencia, celebramos aniversarios…”



    Mellora da comunicación e a imaxinación


    Os resultados son evidentes. “Os pais están moi contentos”.  Confírmao Aurora Martínez. Ela é nai dun neno de 12 anos, Jaime, que leva xa dous anos no club. “Está a funcionar moi ben”, comenta a eldiarioclm.es. Na súa casa practica durante a fin de semana. “Chegamos a un acordo, asinamos un contrato que lle preparou a psicóloga”  porque como a calquera neno hai que “dosificar” o tempo para os videoxogos.


     “Serviu para mellorar a relación cos demais”, explica. “No xogo non só participan eles senón os irmáns, os curmáns ou os amigos. Case non hai diferenzas entre uns e outros. Fan piña cando están xuntos ou cando xogan online”.


    Tamén serviu para potenciar a comunicación entre pai e fillo. “Jaime pediulle axuda ao meu marido para aprender a xogar mellor. Entre os dous houbo unha constante interacción”.  E é que, Minecraft é un xogo moi popular entre os nenos e non só entre os que teñen autismo. “Pertencer a un club dun xogo tan popular dálles moito tema de conversación”, sostén a psicóloga.


    A Aurora  non lle sorprenden os bos resultados do videoxogo. “Hainos de moitos tipos pero nós seleccionamos os que lle poden ir ben, como os de Mario Bros”.  En concreto, Minecraft permitiulle a Jaime mellorar o seu vocabulario. “Enriquece moito e axudoulle a expresarse mellor. Tamén por escrito. Ademais,  achegoulle imaxinación. É un xogo no que teñen que construír ou decorar unha casa. É tan amplo que, nunca mellor devandito, dá moito xogo”.

    Xogando a Minecraft


    Esta nai anima a que se potencien clubs similares noutros puntos de España porque “é todo positivo”. De feito, a asociación espera realizar intercambios xuvenís con outros clubs similares. “Queremos facelo con outros puntos da rexión, a nivel nacional… Facer quedadas…”, explica Cristina Saéz.


    Pero o Club Minecraft Desarrollo vai máis aló. "Queremos empoderar moito aos mozos porque o club é seu e o último que fixemos é crear  comisións". A 'Comisión Técnica' axuda a aprender a xogar ou solucionar os problemas no xogo. A 'Comisión de Festexos' encárgase de estar ao día de aniversarios, axendas e outros eventos que lles poidan interesar, a 'Comisión de Seguridade' que se encarga de ditar as normas e a 'Comisión de Benvida ocúpase de que todos estean a gusto ao chegar ao club.



    Proxecto europeo “Exclusion Over by Minecraft”


    Membros da Asociación Desarrollo Autismo viaxaron hai un ano a Braga (Portugal) para participar nun curso no marco de Erasmus +, presentar o seu proxecto e coñecer a outras asociacións. Entre elas, puxéronse en contacto coa Agrupación de Escolas Forte dá Casa de Lisboa que mostrou o seu interese por este club albaceteño. Hai uns días estiveron en Albacete para coñecelo de primeira man.


    O encontro entre ambas asociacións enmárcase no proxecto europeo ‘Exclusion Over by Minecraft’ que pretende ensinar a formadores e técnicos a  traballar o lecer inclusivo a través deste videoxogo. Está cofinanciado polo programa Erasmus +  que xorde da necesidade pola que atravesan as asociacións educativas e xuvenís por ofrecer un lecer dirixido a toda a poboación xuvenil, xa sexan mozas con trastornos do espectro autista ou con dificultades de aprendizaxe ou mozas sen ningunha necesidade especifica.


    Desarrolla Autismo coordina o proxecto no que participa a asociación portuguesa e o Concello de Albacete. Unha iniciativa a destacar coincidindo con  a celebración,  o 2 de abril, do Día Mundial de Concienciación sobre o Autismo.


    0 0
    0 0
    0 0




    Observatorio de la infancia


    O Programa está pensado para traballar con nenos e nenas de entre 6 e 10 anos, e recoméndase a súa lectura cun profesional que estea capacitado para traballar os contidos. 

    Á hora de aplicalo, os autores aconsellan realizar unha avaliación previa á lectura do conto, é dicir, indagar sobre os sentimentos e coñecementos que os nenos teñen en torno aos malos tratos infantís. A partir desta primeira avaliación, suxiren dar paso á lectura do conto e iniciar as sesións de xogos e reflexións. As sesións de traballo son 5, e exponse unha por día, realizando diariamente as anotacións pertinentes para levar a cabo unha avaliación final
    Os obxectivos do Proxecto son:
    • Previr as situacións de malos tratos infantís en xeral e de abuso sexual infantil en concreto.
    • Contribuír á cultura do respecto dos dereitos humanos dos nenos; así como o respecto do propio corpo e o dos outros.
    • Transmitir ferramentas e habilidades aos nenos e nenas para defenderse e facerse respectar ante calquera situación que non lles guste.
    • Axudar aos nenos e nenas a identificar ás persoas de confianza ás que poidan explicar o que lles sucedeu e pedirlles axuda.
    • Fomento da comunicación neno-adulto, nena-adulto.

    Todo iso co fin de proporcionar aos nenos, como parte fundamental da súa educación, os instrumentos e estratexias necesarias que lles permitan coidar de si mesmos na súa contorna cotiá e que coñezan o valor de denunciar, de modo que, nun modelo de igualdade e respecto, aprendan a protexer a súa integridade física, emocional e espiritual. 




    0 0
  • 04/06/17--01:29: Empantallados
  • 0 0


    O centro católico concertado Juan Pablo II de Alcorcón xa tivo unha polémica co colectivo LGTBI




    El país


    A Consellería de Educación de Madrid enviará inspectores ao colexio católico concertado Juan Pablo II de Alcorcón para comprobar as denuncias de sexismo nas actividades extraescolares do centro. Este imparte un taller de gancho exclusivamente para as nenas e nas excursións de Secundaria os mozos van ao estadio Bernabéu e as alumnas, a un comedor social, segundo adiantou a Cadena SER

    Este colexio, o primeiro da cadena de Educatio Servanda -cuxos alumnos de primaria e secundaria van a aulas segregadas por sexo-, é un dos 18 centros concertados que separa aos alumnos na rexión.


    Se tras a investigación aberta ven tinguiduras "discriminatorias" nas súas actividades extraescolares e estas non fosen debidamente comunicadas, a Comunidade de Madrid podería sancionar ao centro, segundo informou o conselleiro de Presidencia e Xustiza e portavoz do Executivo autonómico, Anxo Garrido.



    A visita da Inspección Educativa ao colexio producirase á volta das vacacións de Semana Santa, segundo dixeron a Efe fontes da consellería, xa que estas actividades extraescolares "non forman parte das que rexistrou este colexio ao comezo de curso".


    Desde Educación lembran que os centros concertados teñen que informar directamente á Dirección de Área Territorial (DAT) das actividades extraescolares que impartirán durante o curso, e a DAT revisa si cumpren os requisitos como ser voluntarias e non ter carácter lucrativo, entre outros.


    Dado que a consellería non ten constancia destas actividades, "solicitará á Inspección que, á volta de Semana Santa, compróbeo e emita un informe" respecto diso. Ademais, Educación lembra que precisamente ao comezo deste curso sacaron unha resolución con instrucións para os colexios concertados "aclarando e resumindo toda a normativa" para impartir estas actividades.




    0 0
    0 0
    0 0




    Esta Guía revisa os conceptos xerais do Trastorno Negativista Desafiante (TND) que xunto co Trastorno por Déficit de atención e Hiperactividade e o Trastorno Disocial están clasificados no Manual Diagnóstico e Estatístico dos Trastornos Mentais cuarta edición texto revisado (DSM-IV-TR), baixo o epígrafe “Trastornos por déficit de atención e comportamento perturbador”, tamén denominados como trastornos externalizados polos especialistas a nivel mundial.





    0 0