Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Channel Catalog


Channel Description:

Blog sobre Orientación Educativa dende Galicia. Pedagoxía Terapéutica. Audición e Linguaxe.
    0 0



    Lourdes Otero Rodríguez :: Convivencia e Orientación en Perillo


    Dende fai varios anos, o Equipo de Orientación Específico da provincia de A Coruña, organiza uns Encontros con Orientadores. Nestas xuntanzas, Magdalena Duarte Blanco e Manuel Guerra Fernández, inspectores de educación, expoñen dúbidas e aclaracións sobre o noso desempeño profesional. Algunhas das máis salientables, dende o meu punto de vista, son as que recollo neste documento. 






    0 0




    O Proxecto EDIA (Educativo, Dixital, Innovador e Aberto) de CeDeC ofrécenos un banco de contidos educativos para Primaria, Secundaria, Bacharelato e Formación Profesional. Trátase de recursos educativos abertos que nos permiten desenvolver o currículo completo de diversas materias.


    O proxecto EDIA promove a creación de dinámicas de transformación educativa que melloran o rendemento dos alumnos e os seus resultados nas probas nacionais e internacionais de avaliación.



    Así son os contidos do Proxecto EDIA

    O enfoque metodológico destes recursos educativos abertos (REA) baséase en modelos como aprendizaxe baseada en proxectos (ABP) ou Flipped Classroom. Cada REA expón unha experiencia de aprendizaxe coa que os alumnos desenvolven obxectivos do currículo oficial de cada materia.


    Os contidos de Proxecto EDIA son recursos completos que inclúen todos os documentos, guías e materiais complementarios. Usando estes materiais será posible desenvolver todos os contidos e obxectivos do currículo.


    Os recursos son creados coa ferramenta de autor exelearning. Calquera docente pode acceder aos REA (na web de CeDeC ou no espazo Procomún) para usalos directamente, descargalos e modificalos para que se adapten ás necesidades de cada grupo-clase ou mesmo de cada estudante.



    Fonte: CeDeC

    0 0
  • 05/10/17--01:19: Mellorando a escritura











  • 0 0




    iPads y Autismo



    DictaPicto é unha app que traduce mensaxes de voz ou escritos a pictogramas de forma inmediata. Está pensada para persoas con autismo ou aquelas que utilicen sistemas pictográficos co fin de mellorar a súa comunicación.

    Tal e como os seus creadores sinalan, o seu obxectivo principal é “mellorar o acceso á información ás persoas con TEA e facilitar a comprensión da contorna con independencia de que as persoas que rodean á persoa con TEA coñezan os sistemas de comunicación aumentativos e alternativos.” A súa utilidade reside en que permite anticipar e secuenciar actividades da vida diaria de forma flexible e en diferentes momentos e facilita a interacción do usuario coa súa contorna.


    Puidemos ver unha demostración práctica do seu uso e a verdade é que nos encantou porque tanto a contorna gráfica como a interacción co usuario á hora de utilizala son moi sinxelos e prácticos. As funcionalidades que presenta a app son varias: tradución de voz a pictogramas, xestión de traducións, arquivo de traducións, xestión de vocabulario, recoñecemento de voz e personalización.





    A efectos prácticos a app resulta unha ferramenta moi útil para comunicación ao instante, para realizar unha anticipación, para explicar un cambio de plans, preparar normas ou crear historias sociais sinxelas. Esta é unha app que ademais permitirá que o usuario poida mellorar a súa interacción ademais de coa contorna familiar, co escolar e o social.



    Por agora só está desenvolvida para Android pero, segundo explicáronnos as súas creadoras, en breve sairán actualizacións con melloras e estase preparando a versión iOs. 




    0 0


    O 'Informe España 2016' presenta un mapa xeral da innovación educativa que xurdiu durante os últimos anos e que, aínda desestructurada, é un sopro de aire fresco.



    El confidencial


    O de innovación educativa é un concepto que soa moi ben pero que non sempre resulta fácil delimitar. Os cambios prodúcense a moitos niveis, desde as leis educativas até pequenos cambios de dinámica nas aulas. Por iso é polo que para entender que está a ocorrer en España neste preciso momento, sexa moi útil o decálogo das escolas innovadoras que o profesor de Sociología da Educación Xavier Martínez-Celorrio elaborou para o 'Informe España 2016', que funciona como guía para desenvolverse neste novo panorama.


    “Nos últimos anos, está a formarse unha onda de cambio educativo en España desde determinadas escolas e colectivos de profesores que se atreveron a transformar e superar o modelo pedagóxico tradicional”, sinala o autor. Este presenta unha listaxe de 114 escolas innovadoras (“non un 'ranking”, matiza) que tenta trazar un posible mapa do cambio educativo español, desde Amara Berri até Nova Escola 21 pasando polo Horizonte 2020 de as xesuítas de Cataluña. Gran parte deste movemento, explica ao Confidencial Martínez-Celorrio, comezou nesta última comunidade, onde moitos centros públicos e concertados propuxeron proxectos que pouco teñen que ver coa educación tradicional.


     “Trátase dunha onda de cambio xenuína que vén desde abaixo, parte de contextos moi locais e é o resultado creativo dunha profunda reflexión superadora da paradigma escolar tradicional, rescatando o espírito da Escola Nova de principios do século XX para actualizalo en pleno século XXI”, engade o autor. Leste utiliza o termo 'primavera pedagóxica' para referirse a esta “onda de cambio irradiada por toda España pero aínda desarticulada”.


    A Administración, engade, tampouco fixo moito por que se visibilice esta substitución xeracional por parte dun novo profesorado que se formou na Logse, conecta ben coas familias novas e aínda non sufriu o desencanto que padeceron outros docentes. “O importante é que as escolas demostraron maior capacidade de transformación que as propias leis”, matiza o profesor. “A Lomce morrerá, pero estes proxectos viñeron para quedar”. Cales son os 10 puntos que os distinguen?



    1. Reestruturación escolar xenuína

    Os colexios e institutos da lista aproveitaron a autonomía escolar para transformar organizacións, metodoloxías e relacións co alumnado. O cambio non veu imposto desde as administracións, senón que se produciu desde abaixo: “Moitas destas escolas son de recente creación e xa naceron cun grupo cohesionado de profesores ao redor dun mesmo proxecto”, sinala Martínez-Celorrio. Xurdiron, engade, do “convencemento por parte do profesorado de que o modelo que seguiron é insatisfactorio e necesitábase un revulsivo”.



    2. Centralidade do alumno

    É un mantra que se repite en todos os proxectos de innovación educativa: o protagonista non debe ser o profesor, senón o alumno. O profesor lembra que un dos problemas do noso sistema educativo é “a inestabilidade do profesorado e dos persoais, hai demasiada mobilidade, polo que non se configuraron equipos afíns que compartan paradigmas e modelos”. É moito máis fácil, por tanto, que estes proxectos se configuren ao redor de grupos de profesores que creen na mesma idea e non a partir da “reciclaxe de profesores da vella escola, máis afeitos ao libro de texto, que son quen máis se resisten a estes cambios”.



    3. Aprendizaxe por proxectos

    Martínez-Celorrio considérao como “a metodoloxía estrela que se redescubriu —é algo antigo—, quizá a punta do iceberg”. Aínda que moitos colexios xesuítas léveno a cabo —tamén algúns colexios finlandeses—, non se trata da única proposta que está a cambiar a forma de facer as cousas, neste caso, superando as restricións do currículo tradicional e dos libros de texto. “O que caracteriza a esta onda de cambio educativo en España é, sobre todo, a pluralidade de metodoloxías”, explica o profesor. “Aínda que esta sexa quizá a que máis destaca e chame a atención do profesorado”.



    4. Avaliación formativa

    A Lomce obrigaba, entre outras cousas, a reintroducir notas numéricas nos expedientes académicos. Moitas propostas rexeitaron este sistema tentando que a avaliación non sexa unha mera cualificación, senón que tamén sirva de aprendizaxe para o estudante analizando outras calidades. “É fundamental porque rompe cunha cultura latina moi afeita utilizar a avaliación para seleccionar, non valora o erro ou a equivocación como fonte de aprendizaxe”, explica Martínez-Celorrio. “É máis competencial, máis global e complexa, máis enriquecedora”.



    5. Cambio de estrutura de tempo e espazos

    'Tirar os muros das aulas' converteuse en case un slogan destas novas propostas, pero o profesor catalán lembra que se remonta a moito tempo atrás, tanto a propostas como Amara Berri no País Vasco como outros centros como o galego O Pelouro ou o estremeño Miralvalle. “Foron precursores da alternativa pedagóxica xa desde o tardofranquismo, algo que alimentou aos movementos de renovación pedagóxica”. Estas propostas mantivéronse como referencia ao longo das décadas.



    6. Diversidade de idades nas aulas

    Moitos colexios rurais víronse obrigados ao longo das décadas a xuntar nas súas aulas a estudantes de distintas idades, unha característica que teñen en común con moitos destes centros (Elon Musk tamén o implantou en Ad Astra). Como lembra Martínez-Celorrrio, “o da escola rural é un modelo de éxito que funcionou moi ben en España”. Non é raro, por tanto, que representantes do Ministerio de Educación xaponés visiten escolas de Soria ou Ávila. Para o profesor, é un erro que a escola sexa a única institución onde non se pon de acordo distintas idades; nestes centros, os maiores ensinan e axudan aos máis pequenos, o que ten efectos positivos.



    7. Implicación de profesorado e familias

    Explicabámolo hai pouco: durante as últimas décadas produciuse unha progresiva separación entre docentes e pais, que desconfían mutuamente uns doutros. Nos centros da lista proposta, no entanto, “danse as condicións idóneas entre uns e outros para que se traballe xuntos e os proxectos saian adiante”. O criterio pedagóxico dos pais está moito máis desenvolvido, e eles mesmos son os que promoven os cambios, como ocorreu durante os anos setenta, cando se configurou unha nova escola democrática. Hoxe en día, no entanto, a cultura escolar tradicional baséase “nunha separación entre familias e profesores” alentada desde a Administración.



    8. Disolven problemas de convivencia

    Martínez-Celorrio explica que estas escolas adoitan ser “cálidas, con clima afectivo e emocional positivo”. Algo que, no entanto, é moi difícil de trasladar á maior parte de centros de España, que están configurados de forma moi diferente. “Funcionan como grandes factorías, son grandes equipamentos de 1.500 alumnos e 100 profesores que reproducen un modelo de relacións impersonales”, explica o autor do informe. Por iso é polo que moitas veces o 'bullying' pase desapercibido, xa que as circunstancias vitais dos alumnos son descoñecidas para os encargados da súa educación. Os centros analizados por Martínez-Celorrio comparten un novo marco, no que se sitúa “unha relación máis horizontal e democrática, na que cada un asume o seu rol, o que fai madurar ao alumnado”.



    9. Profesorado reflexivo

    É case imposible impor cambios nos costumes do profesorado, especialmente se este se sinte desmotivado e infravalorado. O autor destaca a “forte identidade de centro” destes docentes organizados ao redor dun proxecto común, e lembra o grave problema que España arrastra na formación dos seus profesores desde hai décadas: “A Logse aprobouse en 1990, empezouse a aplicar en 1996/97 e a formación do profesorado non empezou a cambiar até 2009/10, a primeira edición do máster”, lembra. “Foron case 20 anos, o que produciu un déficit acumulado inxustificable”. Tampouco é que as novas ferramentas de formación, como o máster, cambien a situación. Martínez-Celorrio lamenta que o máster se escolarizou; necesita un replanteamiento máis competencial, onde se integren teoría e práctica, ao estilo das antigas escolas de Maxisterio ou o MIR”.



    10. Escola como organización aberta

    Outra lema repetido por os colexios máis innovadores do mundo é que o colexio non vive illado en metade da sociedade, senón que é parte esencial desta. Xa non é, por tanto, “unha burbulla autosuficiente, con rutinas escolares herdadas e libros de texto que pretenden capturar todo o coñecemento”, en palabras do autor. A escola debe ser o motor de cambio social e ter unha gran influencia na súa contorna inmediata. Como ocorre nos centros presentados no informe. “O acto educativo non é formar para o día de mañá, senón vivir hoxe, o que obriga a reformular as metodoloxías e as didácticas”. O obxectivo? Que a escola se converta nun reflexo real do que pode ofrecer a sociedade.





    0 0


    Psiquiatría pronúnciase sobre o Fidget Spinner en beneficio do TDAH.

    O psiquiatra Celso Arango, vicepresidente do SEP, descarta que a "nova peonza" axude no déficit de atención.





    redacción médica


    O psiquiatra Celso Arango, vicepresidente da Sociedade Española de Psiquiatría e presidente do Colexio Europeo de Neuropsicofarmacoloxía, descarta que o Fidget Spinner, o xoguete que está de moda entre os nenos e adolescentes axude en o Trastorno de Déficit de Atención e Hiperactividade (TDAH) dos pequenos xa que non hai ningunha evidencia nin proba científica respecto diso. “Non se fixo ningún ensaio clínico nin estudos que proben a eficacia deste xoguete en beneficio dos nenos con TDAH”, sentenza.


    O Fidget Spinner, tamén coñecido como a nova peonza, é un xirador de cuxo eixo central salguen tres aros e consiste en facelo virar o máximo tempo posible. O invento fíxose tan popular que nalgunhas escolas de Estados Unidos e Reino Unido prohibírono porque é unha distracción.


    Con todo, algúns mestres deféndeno porque creen que pode axudar aos nenos a concentrarse, especialmente aqueles con TDAH. De feito, anúncianse como relaxante de tensión, reductor de ansiedade e concentración da mente para TDAH.


    Arango, que é catedrático nas universidades estadounidenses de Meryland e de San Francisco, asegura que se trata de unha publicidade totalmente enganosa que “debería perseguirse”. “En Medicina estamos demasiados cansos de ‘fármacos milagres’ e ‘terapias milagrosas’, todo o que hai detrás disto é diñeiro e alguén que se lucra”, sentenza.


    O psiquiatra rebaixa a polémica suscitada con esta nova moda xa que se trata dun caso "máis inocuo". “Á fin e ao cabo é só un xoguete. É enganoso pero non fai dano”, explica o experto e insiste en que a función dos especialistas en Saúde Mental é informar as familias de que non existe ningunha evidencia na cura. “Nós dicímoslles que non hai nada que o corrobore, pero se o queren comprar que saiban que están a investir ese diñeiro nun simple xoguete”, aclara.


    O presidente do Colexio Europeo de Neuropsicofarmacoloxía lamenta que mentres que moitos investigadores e científicos teñen que investir moito esforzo, sacrificio e preparación para tentar demostrar algo, hai outros que se benefician coa simple coletilla de ‘axuda a’, como sucede coa homeopatía e curandeiros. Por iso fai especial fincapé en que as autoridades sanitarias tanto españolas como americanas actúen ante este tipo de propaganda enganosa.




    Maestro Konrad Vic


    O fin de curso do ano 2017 xa pasará á historia como aquel en o que os mestres tentaron dar clase mentres os nenos daban voltas e voltas ao seu "spinner", coma se dun grupo de desintoxicación dalgunha sustancia tratásese.

    Aparentemente non ten maldade ningunha e claro, cando dinche ... ( voz de científico) "é un xoguete creado para acougar a ansiedade nos nenos hiperactivos"... pois un pensa que se os prohibe, quedará como un ogro insensible que non deixa que os nenos acouguen a súa ansiedade.

    A verdade é que descoñecía que o 100% do alumnado do meu centro tivesen problemas de ansiedade ou hiperactividade, eu pensaba que só había diagnosticados uns poucos e como todo o mundo sabe, cada caso é discutible.

    O que si teño claro é, que estamos ante a xeración da SOBRE ESTIMULACIÓN , do non permitir que o neno se aburra un instante, de nenos que cando comen en casa ademais escoitan música cos seus cascos ,coa man libre xogan co móbil, todo iso fronte da televisión mentres a súa nai pregúntalles... Que tal na escola? Nun exercicio de malabarismo mental que teño as miñas dúbidas sobre se é bo para o desenvolvemento dun menor, aínda que cojonudo para o desenvolvemento económico da última novidade viral.

    Parece que ademais de ter unha ansiedade irrefreable, as novas xeracións son superdotadas, capaces de gozar da boa música, xiros e compases, mentres descobren a mellor forma de pasar ao seguinte nivel do xogo de quenda, á vez que saborean e intúen que na comida dese día había un ingrediente novo, mentres de esguello analizan na tele a situación política do país, todo iso xusto antes de elaborar un discurso propio co máis destacado do vivido, sentido e apreso, durante o seu mañá no cole.

    Really?
    Hoxe os meus alumnos preguntábanme... 
    -Como es tan creativo? 
    - Por que coa vosa idade cada vez que me aburría, non me puñan ningún aparello na man. - Contesteilles.

    Ben saben quen foron os meus compañeiros e mestres que non había no pobo neno máis nervioso que eu, cada mañá daba boa conta de uñas, lapis, bolis,... mentres coa perna condenaba ao meu compañeiro da beira a un pequeno sismo continuo.



    Pero aos poucos empecei a focalizar os meus nervios, empecei a debuxar para relaxarme, a bailar ou gozar a música que lle roubaba á miña irmá.

    Agora teño claro que os grandes pensadores da historia, Einstein, Newton, Steve Jobs, ... ou calquera desas persoas ás que admiramos, non son máis listas que os demais, non teñen un cerebro superdotado, non son inalcanzables, é moito máis fácil.

    Simplemente focalizaban mellor a súa atención, concentrábanse nunha única cousa ata que o terminaban, simple e sinxelamente , non se lles ía o santo ao ceo.

    Polo que me pregunto... De verdade estámoslles facendo algún favor permitindo que estean en mil cosas á vez?


    Creo sinceramente que deberiamos deixar de desenvolver o consumismo á conta de desenvolver a mente das futuras xeracións .



    0 0
  • 05/22/17--03:04: Origami e dislexia



  • “Sydlexia” é unha organización situada en Sídney, Australia, enfocada en identificar e tratar a dislexia desde este punto de vista da creatividade e as capacidades visuais. Por iso acaban de lanzar un novo proxecto que potencia estas características dos alumnos mediante unha técnica ao estilo origami.






    Trátase de papeis con anacos de letras que a primeira ollada poden parecer impresións con fallos, pero que cobran sentido cando se pliegan dunha forma exacta. O obxectivo da actividade é que estes papeis se convertan en dinosauros, cans, coellos, ou raposos, e as letras formen o nome de cada animal no seu corpo. Desta maneira, a sensación de logro chega directamente aos ollos de quen o realizan.






    Esta orixinal campaña levárona a cabo xunto á axencia BDOO Dubai, quen optaron por deseños minimalistas e cores suaves para facilitar as actividades, pero sen que deixe de supor un reto para estas persoas. Para promocionar a iniciativa, tamén colocaron os deseños en volantes e carteis para a rúa. Ademais, na web da organización podes atopar videotutoriales que explican os pasos para armar as figuras.






    0 0
  • 05/23/17--01:14: Guías de inclusión



  • Fundación MAPFRE


    Un dos principais obxectivos de Formando Comunidade é fomentar a educación integral en contornas desfavorecidas. Consideramos a educación integral como aqueles procesos que unha persoa debe ter cubertos para poder desenvolverse plenamente en todos os contextos e situacións da vida, sexa cal for a súa situación. A inclusión educativa pretende ademais facilitar o acceso á educación de todas as persoas independentemente da súa condición social, etnia, orixe, procedencia ou capacidades.
    Para traballar a inclusión educativa a Organización de Estados Iberoamericanos (OEI) deseñou unhas guías destinadas a que os docentes traballen con aqueles alumnos que teñen máis dificultades para aprender co fin de que atopen os medios e os apoios necesarios para logralo. Fundación MAPFRE pon este material de gran calidade ao seu alcance co obxectivo de que a Educación Inclusiva sexa unha realidade para os todos os nenos e novos, sobre todo os que contan con algún tipo de dificultade ou discapacidade.
    A educación inclusiva aposta pola participación, o apoio aos que teñen máis dificultades de aprendizaxe, o recoñecemento dos grupos minoritarios ou as altas expectativas ante as posibilidades futuras de todos os alumnos, sexan cales sexan as súas aptitudes.


    Fonte: Colegio San Vicente de Paúl

    0 0



    Rincón de la psicología :: Jennifer Delgado Suárez


    O noso cerebro pódenos dar unha excelente lección para a vida.


    Cando durmimos o cerebro fai unha especie de borrón e conta nova. Para aprender, é necesario que se establezan novas conexións, ou sinapses, entre as neuronas. Esas conexións permiten que as neuronas envíen sinais entre si de forma rápida e eficiente. Nesas redes é onde almacenamos os novos recordos e as habilidades que aprendemos.


    Con todo, neurocientíficos da Universidade de Wisconsin-Madison descubriron que as sinapses que crecen de maneira “exuberante” durante o día, "pódanse” pola noite. O noso cerebro realiza automaticamente unha selección da información que debe gardar e descarta o resto.


    O curioso é que, ao eliminar toda a información innecesaria, os recordos que valen a pena memorízanse mellor. Psicólogos da Universidade Johns Hopkins apreciaron que cando ese proceso non se produce, os nosos recordos vólvense máis confusos. Ademais, ese esquecemento selectivo é fundamental para restarlle impacto emocional aos feitos que nos ocorreron durante o día.


    Este proceso que ocorre de maneira natural bríndanos unha gran lección: gardar vellos rancores, alimentar frustracións, revivir os dramas e darlle unha importancia excesiva a cousas que non merecen a pena, só xera caos e insatisfacción. O máis sabio é aprender a ignorar todo aquilo que non vale a pena e que pode afectar a nosa paz interior.


    Cinco cousas que podes elixir ignorar para ser máis feliz


    Unha frase budista afirma que "só nos pode danar aquilo ao que lle conferimos importancia”. Non son as situacións, senón o significado que lle damos e como reaccionamos, o que determina o seu impacto en nós. Por iso, se queremos protexer o noso equilibrio emocional, debemos aprender a ignorar algunhas cousas.


    Ignorar non significa adoptar unha actitude pasiva e tampouco significa que deixaremos de facerlle fronte a certas situacións, significa aprender a darlle importancia ás cousas que realmente o merecen e restarlle impacto a aquelas cousas que non deben ter unha presenza tan importante nas nosas vidas.


    Ignorar, neste caso, non é sinónimo de descoñecemento senón que implica un acto consciente, unha decisión na que sacamos da nosa conciencia aquelas cousas intranscendentes que só nos danan. Non significa obviar ou ocultar os problemas senón limpar a mente de todo aquilo que ocupa un lugar innecesario para facerlle espazo ao que realmente conta. 


    1. Os desprezos e as críticas destrutivas. Lembra que unha crítica malsana di máis sobre a persoa que critica que sobre quen é criticado. Non permitas que as críticas e os desprezos fagan madeixa na túa autoestima. Lembra que cando pasas demasiado tempo prestándolle atención á opinión que os demais teñen de ti, ou o que os outros queren que sexas, esquecerás quen es realmente.


    2. As persoas que queren descargar sobre ti as súas miserias emocionais. Hai persoas que se comportan como auténticos camións de lixo, que pretenden descargar sobre ti os seus medos, frustracións, enfados ou ansiedades. Non llos permitas. Aprende a detectalas e crea un escudo protector.


    3. As pequenas frustracións do día a día. Un mal día é só un mal día. Vén e vai. Non hai razón para quedarche atascado nesas pequenas frustracións. Se aprendes a ignorar eses contratempos apenas terminan, daraste conta de que poderás retomar a túa rutina con maior serenidade. Se os acumulas terminarás cargando un fardo moi pesado. É só cuestión de pór en perspectiva e darte conta de que non paga a pena arruinarte a xornada por eses contratempos.


    4. O teu diálogo interior negativo. A miúdo a túa mente convértese no túa peor inimiga. Por iso, en moitos casos é necesario aprender a acalar ese ruído interno, os pensamentos obsesivos sobre o fracaso, os medos e a ansiedade. Na maioría dos casos ese diálogo interior provén das expectativas que os demais puxeron sobre ti. De feito, é probable que te descubras dicíndote frases que os teus pais, mestres ou parellas dixéronche. Se esas frases non che permiten avanzar e non che fab sentir ben, ignóraas, co paso do tempo iranse difuminando até desaparecer.


    5. As situacións que non podes controlar. O taoísmo anímanos a fluír, a non forzar as situacións. Iso non significa adoptar unha actitude pasiva senón aprender a detectar as oportunidades para actuar e saber cando é contraproducente empecinarnos con algo. Hai moitas cousas que se escapan do teu poder, tentar controlalas xera unha tensión innecesaria. Por tanto, hai veces en que debes esquecerte de todo o que podería saír mal e comezar a confiar no fluxo da vida.


    Un exercicio para aprender a ignorar o que che dana


    Non é fácil ignorar certas cousas, certas persoas, certas situacións... Non sempre sabemos percibir o que nos pode facer dano e aferrámonos a iso. Noutras ocasións, ignorar significa cortar vínculos, cambiar a nosa forma de pensar e as nosas actitudes, algo que non é sinxelo e require unha gran dose de valentía.


    En calquera caso, anímoche a que fagas este sinxelo exercicio:


    Toma un lapis ou calquera obxecto pequeno que non rompa. Sosteno na man e aperta forte. Imaxina que ese obxecto é unha das emocións, sentimentos ou persoa que che está molestando e que a túa man representa a túa mente ou conciencia.


    Ao comezo, todo che parecerá un pouco raro pero aos poucos te sentirás menos incómodo e o obxecto resultarache máis familiar. Con todo, se segues apertando ese obxecto, terminará facéndoche dano.


    Agora, abre a man e permite que o obxecto rode e caia ao chan. Observa que eras ti quen se aferraba ao obxecto, non estaba unido á túa man. O mesmo ocorre coas túas emocións, sentimentos e as persoas que poden facerche dano.


    O problema é que nos aferramos tanto a esas situacións que nos esquecemos que podemos soltalas cando queiramos. De feito, cando experimentamos ira ou tristeza dicimos “estou triste” ou “estou enojado”, o cal representa unha identificación con eses estados que implica aferrarse a eles. No seu lugar, deberiamos dicir “síntome triste” ou "síntome con ira” e aprender a deixar ir.


    Como aplicar esta idea para ignorar todo aquilo que nos dana?


    - Non leves as cousas ao plano persoal. Moitas das cousas que nos ocorren non son persoais. Levalas a ese plano significará que lle estás dando unha importancia excesiva e estarás a permitir que afecten o teu equilibrio emocional. Por tanto, é fundamental que protexas ese espazo e só permitas que entren as cousas que realmente son significativas para ti.


    - Non perdas a perspectiva. Imbuídos nos pequenos problemas da vida cotiá, é fácil deixarse atafegar por esas pequenas insatisfaccións e contratempos, de maneira que podemos terminar perdendo o rumbo. Lembra manter sempre a perspectiva, céntrache no que che define, nos teus obxectivos e o que realmente che emociona. Non deixes que insignificancias che arrebaten a posibilidade de ser feliz hoxe mesmo.


    - Dá un paso atrás. Cando sintas que as emocións están a tomar o mando, dá un paso atrás. Detente, dáte uns minutos e recupera o control. Reflexiona sobre por que esa situación está a xerar esas emocións. É probable que esteas a reaccionar de maneira esaxerada ou que lle esteas conferindo máis importancia da que ten. Respira e déixaa ir.


    - Ancórate ao presente. Se te sintes mal, é probable que sexa por algo que xa sucedeu, que pertence ao pasado. Por tanto, non ten moito sentido seguir alimentando eses sentimentos. Para deixalos ir, basta con ancorarte ao presente. Céntrate en tódalas cousas positivas que tes agora mesmo. A clave radica en aprender a moverse do pasado que che mantén suxeito ao presente.

    0 0


    Connie Yowell cre que a innovación require proba e erro e que os profesores non poden xogar co futuro dos nenos.




    El país


    Connie Yowell ten unha opinión pouco común sobre a innovación educativa. A diferenza doutros gurús, ela cre que os colexios non son os lugares para probar novas metodoloxías de ensino porque a innovación implica proba e erro, e non se pode experimentar cos nenos. 

    A de Yowell é unha voz autorizada. Especializada en Psicoloxía e Educación por a Universidade de Stanford, Yowell traballou como analista no departamento de Educación do Goberno de Estados Unidos -durante o mandato de Clinton- e xestionou un programa sobre aprendizaxe de 150 millóns de dólares na Fundación MacArthur. Despois de dedicar máis de 30 anos ao estudo dos procesos de aprendizaxe dos mozos, Yowell defende que a innovación ten que nacer en espazos menos ríxidos, en talleres organizados por museos, bibliotecas ou plataformas cidadás.


    Despois de coñecer a Will Wright, o creador do exitoso videoxogo de construción de cidades SimCity, Yowell é partidaria de substituír as pedagoxías baseadas na memorización polas dinámicas de xogo que requiren a participación dos estudantes. A súa principal crítica ao sistema educativo actual, tanto en España como en Estados Unidos, é o paralelismo entre o funcionamento das fábricas e as escolas, onde se prepara a “cidadáns obedientes que saiban seguir ordes”.


    Yowell é a impulsora de LRNG, unha empresa social que está a redeseñar a aprendizaxe do século XXI xunto a escolas, concellos, asociacións e empresas como IBM en 10 cidades de Estados Unidos, como Chicago. A semana pasada visitou Madrid para participar en as charlas Tech & Society organizadas por a Fundación Telefónica e o think tank Aspen Institute.


    Pregunta. Despois de dedicar tantos anos a analizar a forma na que aprenden os mozos durante a súa etapa como investigadora en a Universidade de Illinois, cre que a clave está en cambiar os contidos dos programas académicos?


    Resposta. O sistema educativo non está a fallar, segue cumprindo o obxectivo para o que foi deseñado: a produción masiva de estudantes. Tanto en España, como en Estados Unidos ou China adéstranse certos tipos de comportamento como a obediencia, moi ligados a conseguir cidadáns eficientes nas fábricas. Aos nenos de hoxe resúltalles complicado encaixar nese modelo. Ao principio da miña carreira pensaba en como facer a aprendizaxe máis atractivo ou como asegurar a igualdade de oportunidades independentemente da clase social. Co tempo deime conta do erro. Había que saír da academia e dedicar moitas horas a entender que estaba a pasar en internet e que era o que tiña aos mozos tan enganchados. Aí descubrimos un novo concepto: a aprendizaxe conectada.


    P. Cal é a diferenza fundamental coa aprendizaxe tradicional?


    R. Os mozos de hoxe aprenden de forma efectiva cando coinciden tres elementos. Interésalles un tema, atopan a un grupo de persoas que comparten esa inquietude e esa aprendizaxe sérvelles para algo no seu día a día. Iso é a aprendizaxe conectada. A tecnoloxía e as ferramentas online permiten que ese tres factores coincidan e por iso son críticos para transformar a maneira na que aprendemos. Segundo un dos estudos que realizamos no que participaron máis de 1.000 mozos, o 95% deles comunícanse cos seus amigos a través de redes sociais e entre o 10 e o 15% son activos en comunidades online de videoxogos, moda... O intercambio de contidos e a aprendizaxe que se dá nesas plataformas é extraordinario.


    P. Deberían as escolas substituír os libros por plataformas online de onde extraer o coñecemento?

    R. Os recursos que se utilizan hoxe, como os libros, os lapis ou o papel, teñen que cambiar de forma drástica. Pero o foco non está no material, senón nun cambio de mentalidade. A innovación non ten que nacer nas escolas, que son moi resistentes ao cambio. Temos que empezar a innovar fóra das aulas. A sociedade tense que envorcar en crear novas iniciativas que logo se poidan replicar nas escolas. Os lugares onde se organizan actividades extra escolares, como os museos ou as bibliotecas, teñen que inventar novas experiencias de aprendizaxe. Os colexios non son laboratorios onde probar novas metodoloxías porque a innovación leva proba e erro, e por tanto, fracasos. Son espazos de moita relevancia onde nos xogamos moito. Os profesores están a ensinar ao fillo doutra persoa e eses coñecementos influirán no seu futuro. Non podemos esperar que sexan as escolas as que lideren o cambio. 


    P. Máis a alá das pedagoxías, cre que hai algún elemento que xa se pode modificar nos colexios?


    R. A avaliación está totalmente separada da aprendizaxe, dedícase moito tempo a preparar os exames e iso é un erro. Hai que introducir a avaliación no proceso de aprendizaxe e para iso é moi útil a tecnoloxía. Os videoxogos son un bo exemplo; á vez que xogas sabes en todo momento como o estás facendo e que puntuación estás a obter. Non hai ningunha necesidade de deter a aprendizaxe para realizar unha proba. Tamén hai que modificar o concepto de éxito escolar, pasar da memorización ao desenvolvemento de competencias. Iso é o que asegurará aos estudantes que atopen un traballo no futuro.


    P. Podería explicar algunha iniciativa cidadá de éxito que sirva de exemplo para as escolas?


    R. O proxecto que impulsou a biblioteca pública de Chicago está a servir como modelo para algúns institutos. Retiráronse tódolos libros da primeira planta e habilitouse como un espazo para que os mozos poidan charlar, probar ferramentas dixitais ou investigar sobre diferentes proxectos con mentores. O que se busca é un cambio na actitude dos mozos para que non pregunten ao seu profesor cal é a tarefa do día, senón que decidan eles mesmos que queren facer e que necesitan para desenvolver esa idea. Dese modo aínda que non teñan os coñecementos necesarios, atreveranse a emprender novos proxectos e buscarán a axuda do profesor para superar as diferentes etapas.


    P. Está a traballar con concellos e asociacións para redeseñar a aprendizaxe do século XXI. Como está a funcionar o proxecto LRNG?

    R. Estamos xa en 10 cidades de Estados Unidos e o que estamos a facer é crear aplicacións que permiten aos mozos de entre 15 anos e 25 coñecer diferentes actividades que están a suceder nese momento nas que poden participar para descubrir as súas paixóns. En colaboración con empresas como IBM estamos a identificar as habilidades que os mozos necesitan desenvolver para encaixar no mercado laboral e potenciándoas en diferentes talleres que se imparten en asociacións, espazos públicos ou compañías. O obxectivo é darlles a oportunidade de explorar o que lles interesa, porque as vocacións non son innatas, os mozos teñen que ter tempo para conectar coa súa comunidade e ver cousas que lles chamen a atención, e iso non se contempla nos programas dos colexios. Hai que acabar coa idea de que as escolas son os únicos lugares para a aprendizaxe. En calquera recuncho da cidade hai coñecemento.  



    0 0




    Guía editada polo sindicato CSI-F e financiada pola Xunta de Galicia co protocolo básico para actuar ante casos de agresión a profesionais docentes. 





    Descargar



    0 0
  • 06/13/17--02:08: Para que serve repasar?






  • 0 0





    Francisco Román Lapuente é o coordinador desta guía, onde se realizou un traballo que pretende orientar a aqueles profesionais que traballan con alumnado que presenta dificultades específicas de aprendizaxe derivadas da dislexia do desenvolvemento. A guía ofrece claves para entender este problema, así como estratexias e/ou propostas de intervención educativa e un protocolo de identificación.









    0 0





    Moitas son as reflexións que nos deixou Carles Capdevila ao longo dos seus catro relatorios nos nosos encontros. E, como homenaxe chea de emoción, tristura e gratitude por habelo coñecido, queremos compartir algunhas delas. Oxalá teñamos sempre moi presente a súa idea de que educar con humor é posible e que, sen angustias, farémolo moito mellor.  Carles dicíanos que “un dos principais problemas que temos os pais hoxe en día é que falamos da educación dos nosos fillos moi preocupados. Tomámonolo moi en serio e iso é moi importante, pero case preferimos estar angustiados que alegres. Cando eduquemos e cando falemos da paternidade e a maternidade creo que é importante que tentemos buscar este sorriso, esta alegría, a espontaneidade, a naturalidade. Que nos levantemos pola mañá dicindo: “Isto é moi difícil pero imos divertirnos”. Nestes vídeos, Carles fala de educar con humor, dos parques, dos profes, do (des)prestixio dos mestres e do xornalismo sobre educación, do papel do pai no parto e até de compresas. 



    Gestionando hijos



    0 0




    educastur


    Guía para orientadoras e orientadores


    Unha primeira parte dirixida fundamentalmente a profesionais da orientación educativa, na que se describen amplamente os procedementos para a detección temperá, a avaliación e a intervención educativa cos alumnos e alumnas con TDAH, e proporciónanse diversas ferramentas para levar a cabo este labor.



    Guía para profesorado


    E unha segunda parte dirixida ao profesorado en xeral, na que se facilitan orientacións e estratexias que permiten axustar a atención ás necesidades educativas que presenta este alumnado.


    A guía dedica un lugar destacado ás adaptacións necesarias no proceso de avaliación. Tamén se tratan aspectos esenciais a ter en conta para facilitar a colaboración entre a familia e o centro educativo.



    Acceso ás publicacións






    0 0
  • 06/20/17--04:17: Aula aberta de ARASAAC



  • Que é?


    Aula Aberta de ARASAAC é un repositorio de contidos de calidade relativos á Comunicación Aumentativa e Alternativa (CAA), no que calquera profesional ou familia  pode formarse libremente en todo o referente a documentos, ferramentas de software libre e recursos que utilizan pictogramas de ARASAAC.


    Para acceder a esta aula, non é necesario rexistrarse como usuario  e non hai que seguir unha temporalización establecida. O importante é que cada persoa se forme naqueles temas do seu interese, seguindo o seu propio ritmo de aprendizaxe e atendendo ás súas necesidades formativas en cada momento.


    Cales son os obxectivos?
    1. Ofrecer titoriais e videotitoriais que expliquen o funcionamento dos diferentes programas, aplicacións e ferramentas que utilizan os recursos de ARASAAC, así como  os distintos materiais que se poden elaborar ou adaptar a partir da súa utilización.

    2. Presentar exemplos de materiais elaborados polos propios usuarios do portal, organizados por contidos da área de linguaxe, da comunicación e doutras áreas curriculares adaptadas.

    3. Dar a coñecer diferentes documentos de referencia en Comunicación Aumentativa e Alternativa (CAA)elaborados por prestixiosos profesionais e institucións.

    4. Ampliar os contidos de a canle de Youtube de ARASAAC con a incorporación de novos videotutoriales.

    5. Incorporar contidos de calidade no ámbito da CAA achegados por prestixiosos profesionais de diferentes ámbitos, que complementen os contidos elaborados polo equipo de ARASAAC.

    Onde se enmarca?

    A Aula Aberta de ARASAAC enmárcase dentro do Plan de Actuacións de ARASAAC, proxecto financiado por o Departamento de Educación, Cultura e Deporte do Goberno de Aragón  e coordinado por a Dirección Xeral de Innovación, Equidad e Participación de devandito departamento.



    Aula aberta de ARASAAC





    0 0
  • 06/21/17--00:45: Crea o teu Mandala
  • 0 0
  • 06/28/17--01:59: As malas notas


  • El mundo


    alumno A  era"un neno por baixo dos estándares comúns da intelixencia", segundo o seu profesor. E un vago, en palabras do seu pai: "O meu fillo non pensa noutra cousa que na caza e nos cans".


    alumno B era lento ao contestar, taciturno e bastante malo en letras, xeografía, debuxo, francés, que sei eu... Até o punto de que foi rexeitado na escola politécnica aos 16 anos. O mestre dixo del: "Este mozo non chegará nunca a ningún sitio".


    Das oito materias que tiña o alumno C, suspendeu cinco. Así que aos 14 tivo que cambiar de colexio. E repetir curso. Os seus pais tíñano claro: "Terá que aprender un oficio porque estudar non é o seu".


    O alumno D obtivo unha cualificación moi deficiente, aí é nada: dous sobre 50. "A miúdo atópase perdido, porque non escoita", escribía o seu profesor sobre el. "Insiste en facer as cousas á súa maneira. Chegoume a noticia de que quere ser científico. Nas circunstancias actuais, paréceme algo ridículo. Sería unha pura perda de tempo non só para el, senón tamén para os que deberán ensinarlle".


    Mentres os seus compañeiros atendían á clase, o alumno E pensaba nas musarañas. Un día facía un garabato no seu caderno. Outro día debuxaba unhas pombas. Outro día pintaba un torito. Todos lembran unha característica daquel neno pequcho: custoulle máis que a ningún aprender o abecedario.


    O alumno A era Charles Darwin.


    O B era un tal Albert Einstein.


    Detrás do exemplo C, está o psiquiatra español Luís Vermellas Marcos.


    O estudante D é John Gurdon, que gañou o Nobel de Medicina.


    E o caso E é o de Picasso.


    Así que desdramatice, relaxe un pouco o xesto, entre inmediatamente no cuarto do mozo, sáquelle as orellas de burro, dígalle que ten que porse as pilas, pero tamén dígalle que tampouco é para tanto. Que vai ser o que lle dea a gana. Que unha cualificación non condena para sempre. Que en toda etiqueta sempre aparece un prezo. E que el non o ten.

    (...)


    Máis aló do malo que diga un boletín, máis aló da tatuaxe que nos deixa, a certas idades todo está por escribirse: se aprobarás ou non o día en que a tentación de traizoar cáiache no exame. Se haberá algo sobresaliente en ti cando o azar reclame un valente. Se serás un home ou unha muller notable cando todos calen e se faga o silencio.


    Entón teñan coidado co que lles din por un tres en Matemáticas ou un suspenso en Inglés. Manexen a infancia como o faría un Tedax. Está comprobado que un rapaz instalado na convicción da súa nulidade é unha presa segura. Unha mecha acesa.


    A semana pasada, sen ir máis lonxe -nesa cerimonia da confusión que é a entrega de notas-, escoitei a un neno de 10 anos dicirlle a outro que el "era un paquete" despois de ver as súas cualificacións. Sen pena. Con deportividade. Como o que se sabe irremediablemente louro. Ou bípedo. Ou alérxico. Aos 10 anos.


    "Un paquete", dixo. Máis ou menos como aquel neno que se chamaba Daniel Pennacchioni, que era un «zoquete» incorrixible -conta de si mesmo- e ao que os seus pais acabaron enviando a un internado.


    Un Daniel Pennacchioni que se fixo maior, acabou sendo profesor e hoxe é un reputado ensaísta chamado Daniel Pennac.


    Así que desdramatice, relaxe un pouco o xesto, entre inmediatamente no cuarto do mozo. Pennac: "Os pais, a televisión, os libros poden ser idiotas, pero os rapaces non o son".

    0 0




    Celso Currás :: La Voz de Galicia


    O problema educativo dos fillos que non fan caso dos pais, que como reacción caprichosa destrúen o primeiro que atopan diante e que carecen da máis mínima empatía, non xorde de repente nin se soluciona cunha labazada. Tampouco se restitúe a autoridade paterna cunha absolución xudicial por ese castigo, entre outras razóns porque nunca a houbo. O auténtico problema ven de tantos anos atrás como ten o rapaz; é dicir, ten a orixe no propio berce, onde debe comezar a educación, para a que han estar capacitados os pais.


    Unha cousa é unha labazada espontánea a un rapaz que ten unha reacción irreflexiva ou un capricho momentáneo e outra, moi diferente, unha labazada que intenta cortar un comportamento xa consolidado, froito de erros e de contradicións educativas. No primeiro caso, a labazada pode resultar eficaz, aínda que sexa prescindible. No segundo, chega tarde e as posibles solucións son complexas e urxentes.


    Nos tres primeiros anos de vida implántanse a tolerancia ás frustracións e a solución aos conflitos. Protexer máis alá do normal aos fillos, actuar con medo á perda do seu cariño ou a causarlles traumas, é moi prexudicial para a súa educación. Os expertos coinciden en que a autoridade é un valor fundamental para o normal desenvolvemento da persoa. A desobediencia sistemática e as reaccións caprichosas e mesmo violentas dos nenos, acostuman ser produto dunha educación permisiva ou excesivamente protectora, sen regras nin límites, que evita todo tipo de autoridade e que confunde esta con autoritarismo. A consecuencia son fillos mimados, consentidos e dependentes que, como consecuencia, carecen de autocontrol e de madurez. Chegados á adolescencia poden ser violentos e desconsiderados e non teñen a empatía imprescindible para as relacións humanas.


    Non estraña, xa que logo, que cada día estea máis xudicializada a vida escolar, desde a labazada ao acoso, pasando pola custodia dos fillos ou a convivencia, Pero neste poder non se vai atopar a solución definitiva, pois seguirá a haber sentenzas contraditorias que xeren confusión e que obriguen ao executivo a complicar máis un marco legal xa moi enmarañado. Os profesionais da educación continuarán dedicando moito tempo a atender a alumnos e a pais que veñen a demandar respostas a conflitos que non xurdirían de terse actuado ben no seu momento. E cuxos desenlaces acostuman ser prexudiciais para as boas relacións na escola.


    É certo que a solución, a longo prazo, pasa por un importante cambio social, pero a medio é imprescindible que as Administracións públicas potencien a formación de pais no propio centro educativo e nos fogares, chegando a acordos cos medios de comunicación de máis penetración neles. Ter fillos require capacitación para educalos adecuadamente e hai tantos estereotipos e presións externas negativas que a maior parte dos pais recoñecen non saber facelo.




    0 0






    Uns 700.000 nenos en idade escolar están afectados en España pola dislexia, un trastorno neurobiológico que dificulta a aprendizaxe das técnicas instrumentais de lectura e escritura. Moitos deles abandonan de xeito temperá o sistema educativo polas dificultades que teñen para manexarse coas letras. As asociacións denuncian que «o apoio da Administración é absolutamente mínimo» e piden que se inclúa a estes alumnos dentro dos beneficiarios de as bolsas para alumnos con necesidades educativas especiais.


    O real decreto de axudas para o curso que vén, publicado hai uns días, volveu a deixar fóra aos nenos disléxicos. O Ministerio de Educación argumenta que poden optar ás bolsas xerais como o fan «o resto dos alumnos», pero a Federación Española de Dislexia considera que, pola súa singularidade, deberían recibir as mesmas axudas que teñen, por exemplo, os alumnos con altas capacidades ou con trastorno por déficit de atención e hiperactividade (TDAH).


    Tamén denuncian que na escola non se lles está dando a atención especial que necesitan «porque os recursos humanos non chegan para todo», en palabras de Jesús Gonzalo, presidente da Federación.


    Ciudadanos rexistrou o venres no Congreso unha proposición non de lei instando o Goberno a pór en marcha de forma coordinada coas comunidades autónomas un plan nacional contra a dislexia, como o que teñen en EEUU ou Alemaña, e a «implementar ferramentas de diagnóstico eficaces e eficientes».


    Entre elas, reclama un sistema de predición e identificación temperá da dislexia «que alcance un alto grao de sensibilidade e especificidade mediante plataformas web e que permita non só a detección, senón tamén a creación dunha base de datos que permita obter información a maior escala e mellorar o protocolo de detección».


    A iniciativa, rexistrada pola deputada Marta Martín, tamén demanda plans de traballo individualizados e que haxa adaptacións metodológicas «que favorezan e garantan a continuidade dos nenos con dislexia no sistema educativo».


    O Ministerio traballa a dislexia dentro do Plan de Neurociencia aplicada á Educación, que desenvolveu varios cursos de formación do profesorado. Un portavoz do Departamento que dirixe Íñigo Méndez de Vigo asegura, ademais, que o pacto de Estado pola Educación vai reforzar os plans de reforzo para alumnos con necesidades educativas especiais».

    0 0




    EDUforics


    As funcións executivas


    Son unha serie de capacidades que permiten canalizar a información, planificar, tomar decisións e controlar as emocións. Aseméllanse ás funcións que desenvolve unha torre de control dun aeroporto conxestionado por entradas e saídas de avións (National Scientific Council on  the Developing Child). Aínda que quedan moitos elementos por esclarecer, cada vez máis investigacións indican que o desenvolvemento das funcións executivas afecta non só ao desenvolvemento cognitivo senón tamén ao desenvolvemento social e moral. Entre elas imos destacar tres das máis importantes e analizadas: a inhibición, a flexibilidade cognitiva e a memoria a curto prazo. 



    A inhibición ou o autocontrol


    É a capacidade de evitar as distraccións ou as interferencias para conseguir os obxectivos planeados. Estes estímulos distractores poden proceder de estímulos internos ou externos. Esta función executiva atópase nun bo equilibrio cando se posúe a habilidade para manter a concentración a cantidade de tempo requirido pola tarefa e saber combinalo con momentos de relaxación e de distracción que permiten despois volver a unha maior dedicación.


    Tamén se refire á capacidade de autocontrol emocional cando un suxeito inhibe ou regula unha resposta emocional tras valorar a información sobre as consecuencias de devandita reacción ou o contexto no que se produce.



    A flexibilidade cognitiva


    Esta composta pola capacidade de analizar as situacións desde novas perspectivas, de modificar o propio punto de vista, de buscar alternativas ante as dificultades non esperadas e de valorar as opcións diferentes á propia que se formulan nun debate ou nunha conversación. É o contrario á rixidez mental e manisfiesta unha estreita relación co pensamento creativo.



    A memoria operativa


    Refírese á capacidade para manter e combinar información que non está presente para comprendela mellor e conectala cos obxectivos ou tarefas en curso e resolver unha determinada actividade ou problema. 


    É imprescindible para comprender un texto, pois é preciso manter o significado das primeiras frases (ou recuperalo da memoria a longo prazo), para atopar o sentido dos seguintes parágrafos e a identidade dos personaxes para avanzar na lectura da narración. Tamén é necesaria para razoar, para conectar sucesos e para atopar solucións creativas ante un conxunto de informacións. 




    Cerebro e funcións executivas


    Un grande número de investigacións coinciden en sinalar o papel central que desempeña a cortiza ou cortex prefrontal na execución das funcións executivas. A cortiza prefrontal permite actuar como un administrador dunha serie de funcións entre as que se atopan a toma de decisións, a concentración ou a regulación emocional. Esta estrutura actúa funcionalmente como nexo de conexión entre unha serie de estruturas cerebrais dun nivel máis arcaico no desenvolvemento evolutivo que conforman o cerebro mamífero, emocional ou sistema límbico e a cortiza cerebral, un conxunto de estruturas máis recentes no desenvolvemento que permiten despregar habilidades cognitivas máis complexas como a linguaxe, o pensamento abstracto ou a función simbólica (Damasio, 1994). 



    A cortiza prefrontal ten un desenvolvemento lento en comparación con outras estruturas cerebrais e non alcanza a súa plena madurez até despois da adolescencia tardía. É por tanto comprensible que os nenos teñan especiais dificultades en manexar as súas funcións executivas. Esta maduración tardía contrasta cunha maduración máis temperá do sistema neurobiolóxico socioemocional que se produce durante a puberdade.  Esta diferenza entre o desenvolvemento da cortiza prefrontal e do sistema emocional é unha variable relevante á hora de explicar un maior impulsividad e aumento das condutas de risco durante a adolescencia. Algo que diminúe a medida que a cortiza frontal completa o seu desenvolvemento e actúa como regulador do sistema emocional ao final da adolescencia.



    Funcións executivas e educación


    Comprender unha lectura, facer os deberes, tomar notas, planificar un proxecto a longo prazo ou estudar para un exame require integrar e organizar múltiples subprocesos simultaneamente e cambiar de estratexias frecuentemente. O éxito académico depende da capacidade para planificar o tempo, organizar e priorizar a información, separar as principais ideas dos detalles secundarios e monitorear o progreso (Meltzer, 2007).


    Os estudantes con dificultades nestes importantes procesos, a miúdo comprenden conceptos complexos pero teñen que realizar esforzos para demostrar o que saben debido a ter dificultades coa planificación, priorizar metas, ou organizar os materiais e a información. Algúns autores sinalan a importancia de ensinar estratexias na aula para lograr realizar estas complexas tarefas (por exemplo ensinar a planificar, memorizar ou ser flexible):

    As estratexias para ensinar os procesos sobre funcións executivas deberían incorporarse ao currículo.

    As estratexias metacognitivas (como funciona a miña atención, a miña memoria, etc.?, como tomar decisións?) deberían ser ensinadas explicitamente.

    Estas estratexias deberían ensinarse dun modo estruturado e sistemático.



    Como traballar as funcións executivas en educación infantil




    Os nenos non nacen con estas funcións, nacen co potencial para desenvolvelas a partir de que teñan á súa disposición ambientes e interaccións con adultos favorables. A continuación gustaríanos destacar unha serie de xogos e actividades por idades que permiten reforzar o tres tipos de funcións executivas, memoria de traballo, flexibilidade mental e o autocontrol, resumidos a partir de a información proposta pola web Center on  the Developing Child de Harvard University


    Xogo imaxinario ou utilización de roles no xogo

    Como reforzar este xogo?:

    Ler libros, visitar lugares ou utilizar vídeo relacionados cos xogos: Asegurarse de que o neno ou nena saben o suficiente sobre o escenario e os roles que simulan.


    Prover unha variedade ampla de accesorios realistas (ex. kit médicos de xoguete).


    Permitir que os nenos e nenas constrúan as súas propios accesorios.


    Antes de xogar os nenos poden planificar, decidir quen van ser e debuxalo nun papel. Primeiro pensan e despois actúan, desenvolvendo deste xeito o control inhibitorio.


    Contar historias

    Os nenos adoran contar contos e historias e diversas investigacións sinalan unha relación sólida entre as funcións executivas e o desenvolvemento da linguaxe. Unha análise lonxitudinal (Phoenix, 2012), por exemplo, atopou que o relato oral favorecía un maior desenvolvemento de devanditas funcións executivas (medidas a través do test de Luria). 


    Como reforzar este xogo?:

    Anima aos nenos a que che conten historias.


    Tamén poden facer debuxos e crear os seus propios libros. Realizando a historia, revisitando os debuxos e repetindo o proceso, permite que a organización e a elaboración sexa mellor.


    Contar historias en grupo. Un neno ou nena comezan a historia e cada compañeiro engade algo novo enlazando co anterior, ou engadindo un xiro. Isto permite traballar a atención, a memoria de traballo e o autocontrol.


    Que os nenos representen as historias que escribiron.


    Desafíos en movemento: cancións e xogos

    As demandas dos xogos baseados en cancións á vez que se realizan movementos corporais facilitan o control inhibitorio e a memoria de traballo.


    Como reforzar este xogo?:

    Facilitar oportunidades: Permitir o acceso a estruturas para rubir, colgarse, balancearse


    Favorecer o control da atención con actividades sen movemento: Posturas de ioga, mindfullnes ou actividaes que requiran unha respiración lenta.


    Utiliza a música: Teñen que bailar, primeiro moi rápido e despois moi lento. Xoga a conxelar o baile, mantendo a postura que teñan no momento en que o indiques


    Cancións en grupo en voz alta ou con desafios  en grupo mentres de canta, facilitan a utilización da memoria de traballo.


    Xogos sobre emparellar ou organizar

    Os xogos para organizar unha serie de elementos a partir dunha regra (como a cor ou o tamaño). Crebacabezas adaptados ao nivel de idade, permite traballar a memoria de traballo visual. Cociñar tamén permite que utilicen o tres funciones executivas principais.



    Como traballar as funcións executivas de 1º a 3º de educación primaria


    A continuación gustaríanos destacar unha serie de xogos e actividades orientados a educación primaria que permiten reforzar tres das funcións executivas máis estudadas, a memoria de traballo, a flexibilidade mental e o autocontrol. Devandito contido foi resumido a partir de a información proposta pola web Center on  the Developing Child de Harvard University


    Xogos de cartas e xogos de mesa

    Os xogos que requiran que os nenos lembren a localización das cartas ou cartóns en particular son excelentes para exercitar a memoria de traballo. No nivel máis simple, hai xogos en os que os nenos descobren as cartas e teñen que lembrar a súa localización, ou establecer parellas. Dun modo máis complexo, pero tamén útiles para este fin, son os xogos que requiren o rastrexo de tipos de naipes así como o recordo dos seus lugares.


    Os xogos nos que o neno pode buscar e combinar cartas, xa sexa polo tipo (pikas, ouros, corazóns, etc.) ou polo número (busca todos áselos, etc.), tamén son bos para practicar a flexibilidade cognitiva. 


    Os xogos que requiren respostas rápidas e monitoreo tamén son excelentes para desafiar a atención e inhibición. 


    Calquera xogo de mesa que involucre algunha estratexia prové oportunidades para elaborar e desenvolver un plan en mente con varios pasos que hai que executar e axustar a estratexia en resposta aos movementos dos opoñentes. Mediante a elaboración de estratexias, utilízase a memoria de traballo, o control inhibitorio e a flexibilidade. 


    Actividades físicas / xogos

    Os xogos que requiren atención e respostas rápidas axudan aos nenos a practicar a atención e a inhibición. Inclúen o xogo de as estatuas musicais; as cadeiras musicais. Algúns destes xogos tamén requiren que a persoa rastrexe mentalmente os movementos doutros, desafiando tamén a memoria de traballo.Outros requiren respostas selectivas e inhibición da proba, como o xogo de palabras máxicas, no cal os nenos esperan unha “palabra máxica” para iniciar unha acción.


    Os xogos rápidos de pelota, como o balón prisioneiro, requiren un monitoreo constante, seguir unhas regras, toma de decisións rápidas e autocontrol.


    Simon Says é outro gran xogo que permite desenvolver a atención, a inhibición e a flexibilidade cognitiva, xa que o neno ten que rastrexar que regra aplícase e cambiar as accións, segundo corresponda.


    Os nenos que xa teñen idade suficiente para comezar con actividades físicas estruturadas, poden practicar  deportes organizados. Os xogos que requiren coordinación e proporcionan exercicio aeróbico, como o fútbol, demostrouse que apoian mellores habilidades de atención. As actividades físicas que combinan a atención plena e o movemento, como o ioga e Taekwondo, tamén axudan aos nenos a desenvolver a súa capacidade de concentración de controlar as accións


    Movemento / xogos de cancións

    Xogos de imitación, nos que a persoa que imita debe ter en conta as accións do modelo, utilizando para iso a memoria de traballo. As cancións de chamada e resposta proporcionan un desafío auditivo simila.


    As cancións que se repiten e agregan ás seccións anteriores (xa sexa a través de palabras ou movementos) tamén desafían a memoria de traballo. 


    Xogos de embalaxe para facer un picnic ou organizar unha maleta. Os nenos maiores tamén poden gozar do desafío engadido de ordenar a lista dos elementos elixidos en orde alfabética.


    Cantar por quendas é un desafío para os nenos maiores que require o uso da memoria de traballo e a inhibición. 


    Os aplausos con diferentes ritmos son complicados pero permiten practicar coa memoria de traballo, a inhibición e a existencia cognitiva, e foron populares entre xeracións de nenos en moitas culturas. 


    Actividades silenciosas que require estratexia e reestruturación

    Os nenos vólvense cada vez máis independentes a esta idade, e os crebacabezas e os libros de acertijos que inclúen labirintos, palabras simples, xogos de coincidencia, etc., exercen atención e habilidades para resolver problemas(requiren memoria de traballo e flexibilidade cognitiva).


    Os xogos de lóxica e razoamento, nos que as regras sobre o que é posible deben ser aplicadas para resolver crebacabezas, empezan a ser interesantes e proporcionan unha gran memoria de traballo e desafíos de flexibilidade cognitiva. 


    Os xogos de adivinanzas, tamén son populares e requiren que os xogadores utilicen a memoria de traballo e o pensamento flexible para ter en conta as respostas anteriores mentres desenvolven e descartan teorías potenciais.



    Como traballar as funcións executivas de 4º a 6º de educación primaria


    Xogos de cartas e xogos de mesa

    Os xogos que requiren monitoreo e respostas rápidas son excelentes para desafiar a atención e tomar decisións rápidas en nenos a esta idade.Para os nenos máis pequenos, os xogos de cartas que requiran coincidencia por tipo ou número continúan. Para probar a flexibilidade cognitiva.

    Calquera xogo que implique unha estratexia proporciona unha práctica importante para levar a cabo unha serie de movementos complicados coa mente, e posteriormente axustando os plans. Coa práctica, os nenos poden desenvolver habilidades reais en xogos clásicos de estratexia como o xadrez (vexa tamén a nosa entrada de apps para a aprendizaxe do xadrez


    Os nenos desta idade tamén gozan de xogos de fantasía, que requiren ter na memoria de traballo información complicada sobre lugares visitados en mundos imaxinarios, regras sobre como se poden usar personaxes e materiais e estratexia para alcanzar metas autodeterminadas. Minecraft é un popular xogo de computador deste tipo.


    Actividades físicas / xogos

    Os deportes organizados vólvense moi populares para moitos nenos durante este período. Desenvolver a habilidade nestes xogos practica a habilidade dos nenos para manter en mente as regras e estratexias complicadas, monitorear as súas accións e as dos demais, tomar decisións rápidas e responder para xogar. Tamén hai probas de que os niveis altos


    Da actividade física, particularmente a actividade que require coordinación, como o fútbol, ​​pode mellorar todos os aspectos da s funcións executivas.


    Os xogos baseados no “salto á corda” comezan a facerse populares entre os nenos desta idade e poden chegar a ser moi hábiles. Ser habilidoso nestes xogos require do control da atención e a memoria de traballo para lembrar as palabras do canto mentres se realizan os movementos.


    Aprender a tocar un instrumento musical pode probar a atención selectiva e o autocontrol. Ademais da habilidade física requirida, esta actividade desafía a memoria de traballo para manter a música en mente. Tamén hai algunhas probas de que a práctica da coordinación a dúas mans apoia unha mellor función executiva. Independentemente de que os nenos aprendan ou non un instrumento, participar en clases de música ou en eventos comunitarios pode requirir que sigan patróns rítmicos, particularmente cando se trata de improvisación (por exemplo, aplausos ou tambores). Isto desafía a súa coordinación da memoria de traballo, a atención, a flexibilidade cognitiva e a inhibición.


    O canto por quendas, como se fai en grupos de canto para nenos, tamén é un reto divertido, que require unha coordinación similar da memoria de traballo, o monitoreo e a atención selectiva. O baile tamén ofrece moitas oportunidades para desenvolver a atención, o autocontrol e a memoria de traballo, xa que os bailaríns deben ter en mente a coreografía, mentres que a coordinación dos seus movementos coa música.


    Crebacabezas

    Os creabacabezas poden ser desafíos moi completos para practicar a memoria de traballo. Os crebacabezas espaciais clásicos como o Cubo de Rubik requiren que os nenos sexan mentalmente flexibles. 


    Tamén os encrucillados pois se basean na manipulación de letras e palabras utilizando para iso a memoria de traballo, así como a flexibilidade cognitiva. Os sudokus ofrecen un desafío similar pero traballan con números e ecuacións en lugar de letras e palabras.



    0 0

    Chökyi Nyima Rimpoché, monxe e mestre de budismo tibetano en Nepal.

    Teño 64 anos. Nacín nunha aldea de Tíbet e vivo en Nepal. Son monxe budista e coordino sete mosteiros. Son célibe. Política? Se o gobernante fose bondadoso, non cometería inxustizas. Divos? O salvador es ti, está en ti. China foi budista no pasado e volverá ser budista.



    La Vanguardia


    É un prestixioso mestre de budismo tibetano e veu a impartir ensinos na Casa do Tibet de Barcelona. Cóntame a súa historia con detalle e dime: “Ti xa a resumirás”. Insiste no seu obxectivo de compartir cos nepalíes todo o que os monxes teñan, sobre todo desde o terremoto. Entendo enseguida que a bondade é a máxima expresión da intelixencia: o vínculo entre monxes e pobo será indestructible. Aquí... non aprendemos. Aproveito para preguntarlle pola cabeza rapada dos monxes budistas: “É o máis cómodo”, ri. E pola desaparecida monarquía nepalí: “Agora o pobo estráñaa, vendo o corruptos que son os gobernantes que a sucederon”. Ai.


    Que tal por Nepal?

    Recuperándonos do terremoto, axudando á xente.


    Os monxes axudan?

    Tras o terremoto, ordenei abrir as portas dos meus mosteiros.


    Os seus mosteiros?

    Coordino sete mosteiros de budismo tibetano en Nepal, nos que formamos agora mesmo a uns 300 estudantes, meditadores, futuros monxes...


    Abriu as portas, di.

    Díxenlles aos meus monxes e monxas que abrisen a todo o mundo as nosas cociñas, os nosos baños, os nosos dormitorios, e montamos hospitais de campaña...


    A xente agora debe de veneralos...

    É o que debiamos facer. Conseguín montar casas para 30 familias nunha aldea remota, e logo veu o presidente de Nepal a apuntarse a medalla, ja ja...


    Os políticos son así.

    A única política xusta será a baseada na bondade. Un político bondadoso, que ame ao outro, xamais será inxusto nin corrupto.


    Isto ensina nos seus mosteiros?

    Si. Falei hai pouco co meu exalumno Jon Kabat-Zinn, que se baseou na meditación budista para crear o mindfulness...


    A conciencia ou atención plena.

    Díxenlle: si a atención plena emprégase hoxe para gañar competicións deportivas, disparar mellor, producir máis beneficios..., non é malbaratarla?


    Que dixo Kabat-Zinn?

    Que se expuña o mesmo, pero que o éxito do mindfulness xa se lle escapou das mans, que xa non podía controlalo.


    E que lle dixo vostede?

    Máis que mindfulness (conciencia plena), toca ensinar kindfulness: bondade plena.


    Bondade plena?

    A bondade é a base de todo. Vou dicirlle algo moi útil para vivir máis sabiamente...


    Escóitolle.

    Primeiro, calma: sen calma, non hai claridade mental nin bondade.


    Calma.

    E sen bondade, non hai felicidade nin saúde.


    Bondade.

    E a bondade consiste en querer o mellor para o outro, regocijarte dos seus éxitos e felicidade.


    Por aquí somos bastante envexosos ..

    Non seredes felices, pois. Vou lembrarche o tres causas da infelicidade...


    A ver.

    Unha, non apreciar o que tes. Dous, levarte mal con outro. Tres, envexar o éxito do outro.


    Entón, para ser feliz...

    Alégrate do que tes, sexa o que sexa. Pide desculpas e reconcíliache. E regocíjate do éxito dos demais.


    Así serei feliz?

    Claro, verás que a felicidade se multiplica en ti. Ou prefires vivir enoxado, tenso, enfermo? É que a felicidade procura saúde.


    Están os nepalíes mellor predispostos para a felicidade que eu?

    Son moi espirituais... Dáballe unha manta a un... e preocupábase de se a tiña tamén o seu veciño! Vin como se ensancha o seu corazón nos momentos duros. Todo o comparten. Que lección me deron!


    E iso que vostede é monxe budista...

    Cada ano imparto clases a Richard Gere, Daniel Goleman, Cher..., e dígolles isto: sen bondade non hai nada bo nin valioso, nin familia, nin sociedade, nin mundo.


    Que lles ensinaría aos mozos occidentais?

    Que todos somos valiosos por igual, teñamos o que teñamos. E aprendede a estar satisfeitos e contentos, sexa o que sexa o que teñades. E respectádevos a vós mesmos.


    Como era vostede de mozo?

    Arrogante, a miña nai ensinoume humildade.


    Como é iso?

    De moi neno fun elixido como reencarnación dunha lama, na miña Tíbet natal, e aos oito anos eu era un monxe tratado como un semideus. Pero a miña amada nai tomábame da man e rumoreábame: “Fillo, non vaias crerche que es máis que ninguén”.


    Boa lección.

    Outra foi a invasión chinesa, que nos obrigou aos monxes a fuxir entre disparos, templos incendiados, persecucións...


    Dáo por ben empregado?

    Aprendín que nunca estás arriba para sempre nin abaixo para sempre. Sufrimos moito, sen diñeiro, sen comida, sen papeis, atravesando montañas, os meus pais e eu... E instalámonos en Nepal.


    Por que Nepal?

    Sabiamos que había lugares sacros importantes, e queriamos preservar aí o budismo tibetano, xa que en Tíbet perdíase...


    E conseguiuno?

    Si: ensino budismo tibetano en mosteiros nepalíes.


    E como está o budismo en Tíbet?

    Mellorando. E cada día hai máis chineses atraídos polo budismo: China foi budista no pasado, e volverá selo no futuro.


    Que paradoxo: quixeron conquistarlles e acabarán conquistados.

    A China a salvara o budismo. É un país con tantos desequilibrios, persoas moi ricas e moi pobres, unhas instruídas e outras analfabetas..., que só o budismo poderá insuflarle o equilibrio necesario para sobrevivir.



    0 0
  • 08/14/17--02:29: De Galifornia a Acapulpo

  • As 8 alternativas que che farán esquecer o nome de' Galifornia'.



    Faro de Vigo


    Unha enquisa lanzada nas redes sociais renova o termo usado para falar de Galicia no verán. Miguel 'O Hematocrítico', o profesor de eduación infantil que se fixo famoso nas redes sociais polo seu humor e comentarios sobre os programas de televisión iniciou hai uns días na súa conta de Twitter unha campaña para que o termo Galifornia -a palabra que usamos para falar do verán en Galicia- pase a mellor historia.

    Case 900 retuits e 1,300 'gústame'na rede dos 140 caracteres reaccionarion a unha publicación que incluía unha lista de cinco propostas que terminou en oito ao incluír algunhas das suxestións realizadas entre os 113.000 seguidores que o profesor galego ten nesta plataforma. Esta foi a lista final que se someteu a votación popular:


    As Galeares


    Galibizia


    Formenterriña


    Hawai que roelo


    Acapulpo


    A Costa Bravú


    A Costiña


    Punta Cañita Brava


    A curiosa enquisa proposta por O Hematocrítico tivo tamén o seu percorrido na súa páxina de Facebook xa que chegou a compartir un centenar de veces. Unha vez pechadas as votacións e realizado o escrutinio, foi o termo Acapulpo o que levou as honras e mesmo o deseño dun logotipo que moitos desexan xa que se imprima nunha camiseta. 



    0 0


    As clases masificadas provocan que o profesorado perda tempo en impor orde, prexudican aos estudantes máis desfavorecidos e dificultan a individualización do ensino.

    España supera lixeiramente a media dos países da OCDE con 22 alumnos por clase en Primaria e 25 en Secundaria.
    A situación empeorou nos últimos anos como consecuencia dos recortes porque o descenso de profesores levou a subida de alumnos.





    eldiario.es


    Apenas se fala diso, pero é do que máis afecta ao día a día en clase. Cantos alumnos hai metidos nunha aula ou con cantas persoas ten que lidar un profesor cada hora. Aínda que é a parte máis visible desta variable cuantitativa, non é a única. Hai outras, menos evidentes, pero tamén importantes: cantos exames debe corrixir o mestre de cada tacada ou con cantas familias ten que relacionarse en cada curso. Os cocientes condicionan até onde se pode individualizar a atención aos alumnos.


    O presidente francés, Emmanuel Macron, puxo sobre a mesa a cuestión dos cocientes, en xeral por encima dos límites recomendables, durante a súa campaña electoral. Prometeu que as reduciría a 12 alumnos por clase en Primaria dun curso para outro. O seu ministro de Educación, Jean-Michel Blanquer, anunciou a principios de xullo que nunha primeira fase realizarase en 2.500 clases de colexios de zonas desfavorecidas. A tarefa será ardua. En Francia, segundo datos da OCDE, os cocientes en Primaria están actualmente en 23 alumnos por clase.


    En España a situación non está moito mellor. En Primaria hai 22 alumnos por clase —de media—, mentres en Secundaria a cifra sobe até os 25. Con estes datos, o noso país sitúase na posición número 12 dos 33 países que analiza a OCDE, por encima tanto da media destes países como da media da Unión Europea dos 21 –países que forman parte da UE e da OCDE– , que se sitúa respectivamente en 21 e 20 en Primaria e 23 e 21 en Secundaria.


    España colócase xusto por detrás de EEUU e por diante, precisamente, de Francia. China lidera a clasificación por países, con 50 alumnos de media en Secundaria e case 40 en Primaria, e Letonia péchaa con 15 e 16, respectivamente.



    Até 40 alumnos por clase


    Os datos de España hai que collelos con coidado. Son medias e, en moitas ocasións, nútrense de dous extremos: as grandes cidades adoitan ter moitos máis alumnos por aula que as contornas rurais ou de pequenas poboacións. Nas grandes capitais pode chegar a haber até 40 alumnos en cada clase nos últimos anos de bacharelato.


    A situación só empeorou nos últimos anos como consecuencia das decisións adoptadas pola crise. O descenso do número de profesores levou automaticamente a subida dos alumnos por clase, como constatou CCOO nun recente informe. Así, no período entre o curso 2008-2009 e o 2015-16 cada aula dun centro público acolle a un alumno máis en Primaria e a un e medio en Secundaria. En rexións como Madrid  a masificación nas aulas chegou á xustiza (a expresidenta, Esperanza Aguirre, permitiu subir os cocientes un 20% de maneira conxuntural, pero nunca se baixaron) e noutras como Cantabria están en máximos europeos.


    Con Cifuentes, a Comunidade de Madrid mantén a máis alumnos dos que marca a lei porque apela a un decreto que permitía subir o número ante a redución de persoal. Con todo, quedou sen efecto despois de que o Goberno anunciase unha taxa de reposición do profesorado do 100%. Así as cousas, o limite legal de cocientes marca un máximo de  25 alumnos en Infantil e Primaria; 30 en Secundaria e 35 en Bacharelato.


    O tamaño das aulas importa, explican os expertos. E non só no rendemento dos alumnos, tamén no discorrer da propia clase ou no gasto educativo. Aínda que non hai excesiva literatura específica respecto diso, Blanquer si aludiu a "estudos realizados en Francia e no estranxeiro" para avalar a proposta francesa de reducir os cocientes.


    A OCDE, no seu Panorama da Educación, explica timidamente que "as clases máis pequenas poden beneficiar a grupos de estudantes concretos, como os que proceden de contornas desfavorecidas".



    A importancia da atención individual


    Os profesores que están cada día nas aulas confirman estas impresións e van máis aló. "O número de alumnos é unha das cousas máis importantes", asegura unha profesora de Primaria. "É a maneira de conseguir unha atención o máis individualizada posible para cada estudante. Para min, nun mundo ideal o máximo razoable son 18-20 e o óptimo, 14-15. Si tes divididos aos alumnos en grupos de rendemento (non unha división física, está na túa cabeza), podes centrarche no que ten un menor desempeño e o outro traballará só. Con tres grupos xa non vas chegar a todos", explica. E si na clase hai alumnos con necesidades educativas especiais, a aseveración anterior redobra a súa validez e importancia.


    Máis aló disto, sinala a OCDE, "un maior tamaño das clases parece estar asociado a unha porcentaxe máis elevada de estudantes con problemas de comportamentos e coa necesidade de dedicar máis tempo a manter a orde, no canto da o ensino e á aprendizaxe".


    Os datos da OCDE mostran que nos países con menos alumnos en cada clase (Letonia ou Estonia, con case 15 alumnos), os profesores dedican case o 85% do tempo ao ensino e a aprendizaxe, mentres que nos que máis teñen (clases que roldan as 35 persoas), esta porcentaxe cae por baixo do 75%. A media da OCDE non chega ao 80%. Nunha clara correlación, nos países coas aulas máis masificadas o 15% do tempo vaise en manter a orde en clase, mentres que os que menos alumnos teñen non chegan ao 10% dos minutos investidos nesta tarefa.


    Ademais, como lembra outra mestra, non só se trata das horas de clase en si. Máis alumnos significa máis exames que corrixir e, sobre todo, máis familias que atender durante o curso. De novo, máis tempo dedicado á burocracia e restado ás tarefas puramente académicas que limita esa individualización do ensino á que apuntan os expertos como o camiño a seguir.


    En Francia, pioneira na redución masiva de ratio si mantén a promesa, teñen tarefa por diante. Tanta, que os sindicatos do país creen que non o van a lograr. Reducir o número de alumnos por aula require máis clases físicas e máis profesores. A parte dos mestres máis ou menos pódese acometer, é cuestión de diñeiro. Máis dificultades presenta a das aulas. De momento, como solución temporal, os directores exponse separar as clases que xa teñen pola metade con algún recurso conxuntural (unha cortina, un muro) ou utilizar as aulas informáticas.




    0 0
  • 08/23/17--12:19: #ClaustroDeTronos