Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Channel Catalog


Channel Description:

Blog sobre Orientación Educativa dende Galicia. Pedagoxía Terapéutica. Audición e Linguaxe.
    0 0




    Xunta de Galicia


    A Xunta de Galicia, coa finalidade de aumentar o acercamento entre o profesorado e as familias, ofrece abalarMóbil. Trátase dunha aplicación que permite ás familias consultar a información dos seus fillos a través do teléfono móbil dende calquera lugar, de forma cómoda e rápida.


    Esta aplicación nace no contexto do Proxecto Abalar, un compromiso da Administración galega coa cidadanía galega, no ámbito da integración das novas tecnoloxías na práctica educativa, para acadar unha resposta integral e de futuro aos retos que presenta a educación do noso alumnado na sociedade dixital do século XXI. 


    abalarMóbil é unha aplicación que se pode instalar tanto no teléfono móbil como nunha tablet, e que permite ás familias consultar a información de calquera dos seus fillos a través destes dispositivos.


    A descarga desta aplicación faise dende Apple store (se o sistema operativo é IOS) ou dende Play Store (se o sistema operativo é Android). 


    As familias que descarguen abalarMóbil van a poder dispoñer das seguintes funcionalidades: 

    Acceder aos datos persoais

    Consultar as cualificacións

    Consultar e xustificar as faltas de asistencia

    Consultar as faltas de conduta

    Solicitar unha cita de titoría

    Consultar os datos do centro educativo

    Consultar os avisos ou notificacións por parte do profesorado ou do centro educativo.

    Consultar as  incidencias creadas polo profesorado

    Modificar o idioma da aplicación


    A aplicación abalarMóbil está dispoñible para os pais, nais e titores legais do alumnado matriculado nos centros educativos de Galicia de educación infantil, primaria, secundaria, bacharelato e ciclos formativos. Tamén poden acceder os estudantes cando son legalmente responsables de si mesmos.


    Están a disposición das familias unha guía, na que se mostran as diferentes funcionalidades e servizos que os representantes legais poden utilizar dende o seu teléfono móbil, e un formulario para realizar consultas ou  tramitar incidencias relacionadas coa aplicación abalarMóbil.




    0 0




    20 minutos



    Cando un pasa por un mal momento e a tristeza invádelle é fácil escoitar aquilo de' sal máis', 'fai cousas diferentes', 'trata de sorrir'... Consellos de boa vontade que, con todo, non adoitan ser a mellor opción á hora de superar unha fochanca.


    presión por sentirse optimista pode facer que unha persoa se sinta atafegada, mentres que aceptar os estados de ánimo máis escuros pode realmente facer que se sinta mellor a longo prazo, segundo unha a nova investigación de a Universidade de California en Berkeley (Estados Unidos).


    "Atopamos que as persoas que habitualmente aceptan as súas emocións negativas experimentan menos emocións negativas, o que redunda nunha mellor saúde psicolóxica", explica a autora principal do estudo Iris Mauss, profesora asociada de psicoloxía na UC Berkeley.


    Neste punto, os investigadores só poden especular sobre por que aceptar as súas emocións sen alegría pode desactivalos, como as nubes escuras que pasan rapidamente fronte ao sol e se afastan. "Tal vez se vostede ten unha actitude de aceptación cara ás emocións negativas non lles outorgue tanta atención (explica Mauss). E quizais, se estás constantemente xulgando as túas emocións, a negatividad pode amontoarse".


    O estudo, realizado e publicado en Journal of Personality and Social Psychology, analizou o vínculo entre a aceptación emocional e a saúde psicolóxica en máis de 1.300 adultos na área da Bahía de San Francisco e a área metropolitana de Denver.


    Os resultados suxiren que as persoas que comunmente se resisten a recoñecer as súas emocións máis escuras, ou xulgalas con dureza, poden terminar sentíndose máis tensas psicoloxicamente.


    Pola contra, aqueles que polo xeral permiten que sentimentos tan sombríos como a tristeza, a decepción e o resentimento maniféstense e sigan o seu curso teñen menos síntomas de trastorno do estado de ánimo que os que os censuran e tentan afastalos, mesmo pasados seis meses.


    "Como nos acheguemos a nosas propias reaccións emocionais negativas é realmente importante para o noso benestar xeral (explica o autor principal do estudo, Brett Ford, profesor asistente de psicoloxía da Universidade de Toronto). As persoas que aceptan estas emocións sen xulgar ou tratar de cambialas son capaces de lidar coa súa tensión con máis éxito".



    Tres estudos

    Levaronse a cabo tres estudos separados sobre diversos grupos, tanto no laboratorio como online tendo en conta a idade, o xénero, o status socioeconómico e outras variables demográficas dos participantes e descartáronse os factores que puidesen nesgar os resultados.


    No primeiro estudo, máis de 1.000 participantes completaron as enquisas cualificando o seu grao de acordo con declaracións tales como dígome a min mesmo que non debería estar a sentir a forma en que estou a sentir". Aqueles que, por regra xeral, non se sentían mal por sentirse mal, mostraban niveis máis altos de benestar.


    Posteriormente, en laboratorio máis de 150 participantes tiveron a tarefa de entregar un vídeo de tres minutos a un panel de xuíces como parte dunha solicitude de traballo simulada, encomiando as súas habilidades de comunicación e outras cualificacións pertinentes. Déuselles dous minutos para prepararse. Despois de completar a tarefa, os participantes cualificaron as súas emocións sobre a proba. O grupo que evita os sentimentos negativos reportou máis anguria que os seus pares máis aceptantes.


    No estudo final, máis de 200 persoas levaron un diario sobre as súas experiencias máis atafegantes durante un período de dúas semanas. Cando foron enquisados acerca da súa saúde psicolóxica seis meses despois, os que tipicamente evitaban as emocións negativas reportaron máis síntomas do trastorno do estado de ánimo que os seus compañeiros que non o facían.



    Agora, os investigadores planean estudar factores como a cultura e a educación para comprender mellor por que algunhas persoas aceptan máis os altibaixos emocionais que outros. "Preguntando aos pais sobre as súas actitudes sobre as emocións dos seus fillos, podemos ser capaces de predicir como os seus fillos senten acerca das súas emocións, e como iso podería afectar a saúde mental dos seus fillos", conclúe Mauss.


    0 0
  • 09/17/17--02:19: Plan Director



  • O Plan, impulsado desde Delegación do Goberno en Galicia e a Alta Inspección de Educación, ofrece aos centros docentes a posibilidade de solicitar charlas informativas/formativas sobre temáticas como: acoso escolar, drogas e alcol, violencia de xénero, novas tecnoloxías, bandas xuvenís, etc.; charlas impartidas por persoas expertas das Forzas e Corpos de Seguridade do Estado e dirixidas ao conxunto da comunidade educativa (alumnado, profesorado, familias).


    Para facilitar a participación dos centros docentes nas actuacións incluídas no Plan Director para a convivencia e a mellora da seguridade nos centros educativos e nos seus contornos durante o curso 2017-2018, achégase a seguinte documentación:


    Xunta de Galicia



    0 0




    Jesús Hernández :: Crea y aprende con Laura


    No caso do noso IES, cabe sinalar que temos moitas cuestións organizativas ao redor do seu uso:


    Equipos educativos: supuxo unha comodidade para os titores (mesmo para os que se mostraban máis reticentes) ao poder obter información inmediata sobre os seus alumnos sen ter que facilitar o seu número de teléfonoa compañeiros que non desexaban.


    Equipos de difusión en redes: cando o centro desexaba difundir algunha información nas redes, a parte das canles habituais, empregaba un grupo de voluntarios (docentes, alumnos e familias) que rebotaban as mensaxes en distintas redes.


    Canle de Telegram: o centro posúe unha Canle de Telegram para difundir todo tipo de comunicados coas familias sen necesidade de facilitar ningún teléfono nin de crear un chat inabarcable no que a información circula, neste caso, unidireccionalmente, e que serve de complemento á web do centro e ás circulares informativas en formato tradicional de papel (pretendemos reducilas ao estritamente necesario).


    Grupos de titoría e/ou áreas: os profesores que o desexan poden crear grupos ou canles cos seus alumnos para a realización de actividades sen necesidade de facilitarlles o seu teléfono.


    Equipo directivo: o grupo directivo do centro comunícase de maneira inmediata a través dun grupo, o que facilitou a coordinación e comunicación sen prexuízo doutras maneiras.

    Este pasado curso dinamizamos algúns cursos educativos para docentes a través desta ferramenta que logrou, mediante un bo uso, espertar grupos e docentes en algo tan complexo como é manter a implicación en cursos a distancia ao personalizalos.


    0 0


    sm conectados


    Seguro que se pensas na túa época de estudante no colexio lembras con agarimo a emoción que sentías cando ías de excursión a visitar un museo. Desgraciadamente, estas visitas téñense que circunscribir a unha contorna próxima ao colexio, ou ben ás que se poden realizar durante unha excursión como as das viaxes de fin de curso, polo que é imposible visitar todos os museos que che gustaría coñecer xunto aos teus alumnos.


    Grazas ao uso de internet podes facer visitas virtuais coas que ofrecer aos teus alumnos unha experiencia moi realista, con moitas posibilidades, e coa enorme vantaxe de liquidar o problema da distancia. Estes son algúns dos museos que ofrecen esta posibilidade. Se coñeces algún que non apareza na listaxe dinolo nun comentario e engadirémolo a esta listaxe para que todos poidades facer uso del na aula.


    Museo sefardí de Toledo

    Mediante este enlace poderás visitar as salas, coñecer con gran detalle cada unha das obras que aloxa, adquirir información ampliada sobre elas. Unha visita (virtual) obrigada para coñecer mellor a historia de España.


    Museo Sorolla de Madrid

    Joaquín Sorolla foi un dos grandes xenios do realismo na pintura española. Con sede en Madrid este museo é unha visita que permite coñecer perfectamente non só a obra deste xenial artista, senón tamén a época na que viviu e as características da obra que creou. Recomendámosvos a visita virtual coa que, seguro, os vosos alumnos aprenderán moitísimo.


    Museo de Antropoloxía de Madrid

    Este museo ofrece a posibilidade de coñecer como foi o desenvolvemento das civilizacións humanas desde as súas orixes. Grazas á posibilidade de realizar a visita virtual poderedes coñecer as diferentes salas, os obxectos que se atopan nelas, etc.


    Museo de Ciencias Naturais


    Exposición “Minerais, fósiles e evolución humana” http://mncn.s3.amazonaws.com/mncnexpo/scb/mncnexpoES_standalone.html


    Este museo ofrece algunhas pezas que sorprenderán aos teus alumnos, e que lles permitirán coñecer moito mellor os contidos que aprenden en clase. Sen dúbida, unha experiencia da que poderás obter moitísimos beneficios.


    Museo Picasso de Málaga

    Coñecer a obra dun dos maiores xenios da pintura española é unha materia obrigatoria. Con sede física en Málaga, agora xa non hai escusa para non coñecer o museo e as obras que alberga.


    Museo do Prado

    O Museo do Prado, con máis de 8000 obras na súa colección permanente, está considerada como a mellor pinacoteca do mundo. Mediante esta visita virtual podras coñecelas todas, obter información complementaria e exploralas cun gran nivel de detalle.


    Museo de arte Thyssen-Bornemisza

    Con sede en Madrid, case ás portas do Museo do Prado, atopamos outro museo que é visita obrigada para os turistas que visitan a capital de España. Nesta visita virtual poderás coñecer xunto aos teus alumnos a colección permanente, así como as exposicións que organizan ao longo do ano.


    Museo Dalí

    A obra de Salvador Dalí é un referente para a amantes da arte do século XX. A súa figura segue sendo admirada e a súa obra segue estando á vangarda da arte. Grazas a este enlace podes coñecer o museo que ten sede en Barcelona.


    Museo de Louvre

    Os expertos coinciden en que a segunda mellor pinacoteca do mundo é o Museo de Louvre en París. A distancia xa non é unha escusa para coñecer as obras que contén.


    National Gallery of Art

    A terceira mellor pinacoteca do mundo ten que ter un lugar nesta listaxe. Poderás coñecer as obras que alberga con información ampliada (en inglés) para moitas delas.


    Museo Británico

    O Museo Británico de Londres contén obras dun valor incalculable das máis diversas civilizacións que poboaron a Terra. Unha visita obrigada si pasas uns días en Londres, e agora tamén desde a túa clase xunto aos teus alumnos.


    Museo do Holocausto (USA)

    A mellor maneira de evitar que se produzan os erros do pasado é ter moi presente a historia que vivimos. Este museo, con sede en Estados Unidos, recolle unha colección permanente que pode visitarse virtualmente e que nos permite pór rostro aos que sufriron a barbarie.


    Museo Olímpico

    As olimpíadas non son só unha celebración deportiva. Representan a unión dos pobos e a constante superación do ser humano. Nesta visita poderás coñecer os diferentes deportes que forman parte das olimpíadas, poderás ver vídeos e coñecer aos atletas máis destacados ao longo da historia para cada unha das disciplinas.


    Museo Exipcio

    O museo Exipcio do Cairo recolle obras e información sobre unha das civilizacións que máis admiración causa nos nosos alumnos. Aprovéitache disto e realiza unha visita virtual ás súas salas e ás obras que albergan.


    O Vaticano


    O Vaticano contén algunhas das obras cume dos maiores xenios do Renacemento. Ademais, o seu valor arquitectónico é dun gran interese, polo que esta visita virtual pode ser unha grande experiencia para os teus alumnos.



    0 0




    La opinión de Málaga


    A Unesco recomenda que haxa polo menos un psicopedagogo nos colexios por cada 250 nenos, pero en España a media sitúase nun por cada 750


    O sistema educativo ten que adaptarse aos novos tempos para dar a resposta que cada estudante require, sobre todo cando hai escolares que requiren unha atención especial, de acordo ás súas necesidades. Con todo, a situación actual dista moito do que sería ideal, a xuízo dos psicopedagogos e orientadores integrados na organización COPOE, que advertiu aos distintos grupos políticos con representación no Congreso da necesidade de aumentar os recursos para atender a diversidade.


    Nos colexios españois están matriculados máis de 34.900 nenos que requiren dunha resposta pedagóxica adaptada ao seu perfil madurativo, capacidade e actitudes específicas. Son estudantes de ensinos obrigatorios que polas súas especiais características atópanse a un nivel diferente ao dos seus compañeiros; seguen outros ritmos e pautas de aprendizaxe e, por tanto, a súa experiencia didáctica presenta unhas condicións moi particulares. Son os alumnos con Necesidades Específicas de Apoio Educativo (NEAE), unha poboación estudantil que en Andalucía supera os 7.170 menores, en torno ao 20% do total nacional.


    A presidenta de COPOE e profesora de Didáctica da Universidade de Málaga, Ana Cobos, explica que «na diversidade estamos todos, porque todos podemos ter algunha dalgún tipo». Por diversidade enténdese, por exemplo, a atención que precisa un neno coyunturalmente nun momento de tránsito de separación ou un neno inmigrante que acaba de chegar. E tamén existen outras diversidades estruturais ou permanentes, como algunha discapacidade. «Nese continuo, onde todos podemos estar é onde temos que traballar tentando que cada mozo teña unha resposta mellor para optimizar o seu potencial, para que cada persoa dea o máximo do que poida conseguir para a vida, os seus obxectivos vitais e o seu proxecto de vida», insiste.


    A Unesco di que para lograr unha educación de calidade é necesario que cada centro conte cun orientador por cada 250 alumnos. En España, a media sitúase nun por cada 750 escolares. «Andalucía anda por estas cifras», informa Cobos, que aposta pola necesidade de achegar máis recursos aos centros na procura dun enfoque integrador na realidade da aula para o alumnado con necesidades educativas especiais.


    «Por unha banda trátase de reforzar os medios para que os equipos de especialistas poidan sacar o máximo partido ao seu traballo e que, paralelamente, apóstese de maneira clara por enfoques pedagóxicos inclusivos, tal e como contempla a lexislación. A idea debe ser construír no marco da clase, sen segmentar e sen marcar diferenzas, favorecendo en todo momento a conexión do alumno cos seus compañeiros», indicou.


    Segundo Cobos, Málaga é especialmente inclusiva. É unha provincia na que a atención á diversidade tende a levar na aula ordinaria. Aulas específicas hai tamén en toda a provincia.


    Criterios homoxéneos

    A Confederación de Organizacións de Psicopedagoxía e Orientación de España sostén que tamén é fundamental a homoxeneización de criterios en todo o país. «En España temos 17 sistemas educativos distintos, tantos como comunidades autónomas», sinala.


    Os responsables de COPOE reuníronse nas últimas semanas con representantes dos distintos grupos parlamentarios. «Achegámonos porque se puxo en marcha unha subcomisión de educación coa intención de pór en marcha o pacto educativo», concreta Cobos. «Ofrecémonos a participar neste pacto desde a nosa perspectiva como especialistas en psicopedagoxía e recibimos respostas moi dispares», sinala a profesora, que recoñece que a que máis interese mostrou foi a deputada do PSOE Luz Martínez, «que compartía todas as nosas propostas». Os orientadores comprometéronse a achegar información sobre a situación que vive o sector.

    0 0


    O pioneiro da aprendizaxe cooperativa David Johnson aclara por que todas as escolas deberían implantar ese modelo.



    El país


    Nos anos 60 David Johnson (Indiana, 1940) e o seu irmán Roger comezaron unha cruzada contra a aprendizaxe competitiva e individualista que imperaba nas escolas de Estados Unidos. O seu obxectivo era dar a volta á crenza de que só os máis aptos sobreviven e demostrar que a aprendizaxe cooperativa era a clave para encaixar na sociedade, atopar un emprego no futuro e saber sobreporse á ansiedade. Fundaron o Centro de Aprendizaxe Cooperativa da Universidade de Minnesota e desde entón publicaron máis de 100 investigacións e formaron a máis dun millón de profesores de diferentes partes do mundo. Hoxe teñen centros formativos en Shanghái, Xapón, Noruega ou España, onde se ensina unha metodoloxía desenvolvida por eles e construída sobre cinco alicerces. 


    Considerados os pais da aprendizaxe cooperativa, os irmáns Johnson foron os primeiros en recompilar e contrastar máis de 550 estudos publicados sobre o tema desde 1898 para elaborar despois as súas propias investigacións, un traballo polo que recibiron máis dunha decena de premios, entre eles o Brock International Prize for Education en 2007, concedido pola Universidade de Oklahoma.


    David Johson, profesor de Psicoloxía Educacional na Universidade de Minnesota, contestou as preguntas deste diario no I Congreso de Innovación Educativa celebrado hai dúas semanas en Zaragoza e organizado polo Goberno de Aragón, un foro de dous días ao que acudiron 1.400 profesores para intercambiar experiencias sobre as últimas metodoloxías na aula.


    Pregunta. Que é a aprendizaxe cooperativa e por que se debería usar nas escolas?

    Resposta. Moita xente ten unha idea equivocada. Xuntar a persoas na mesma habitación, sentalas en círculo e dicirlles que son un grupo non quere dicir que vaian cooperar de forma efectiva. É necesario que se dean cinco elementos esenciais que son os que integran a nosa metodoloxía. O máis importante é a interdependencia positiva, que implica que todos os integrantes do grupo perciban que o éxito individual non se dará si non triunfan todos. Si uno falla, todos perden. A clave é entender que os esforzos individuais non serán en beneficio propio, senón do grupo. Este método de traballo consegue que as persoas se preocupen polo éxito dos demais, un elemento básico para a convivencia. Si as escolas promoven a cultura de ser o número uno, á vez están a animar a eses mesmos alumnos a desalentar e obstruir os esforzos dos outros. Nas competicións só gañan uns poucos.


    P. Os seus estudos demostraron que a competitividade entre alumnos non mellora os resultados académicos. Por que segue instalado ese sistema nas escolas?

    R. A mediados do sesenta cando Roger e eu comezamos a interesarnos polo tema, a competitividade e o individualismo dominaban os sistemas de ensino en primaria, secundaria e na Universidade. Era o chamado darwinismo social, que consiste en aplicar a teoría da evolución de Darwin ao campo educativo: os estudantes teñen que aprender a sobrevivir nun mundo no que uns se comen a outros e só os máis aptos sobreviven. Nese momento, a aprendizaxe cooperativa era relativamente descoñecido e ignorado polos educadores. Afortunadamente, hoxe é unha das metodoloxías escollidas en todos os niveis educativos. É moi raro atopar a un profesor que non coñeza este tipo de aprendizaxe.


    P. Cal é o principal problema que se dá nas aulas?

    R. Ignórase completamente a interacción entre os estudantes. Os programas de formación do profesorado destinan a maior parte do tempo a ensinar aos docentes a lidar cos alumnos e móstranlles como deben reaccionar aos materiais de clase. Con todo, a interacción entre os alumnos é esencial e di moito de como aprenderán ou de canta autoestima serán capaces de adquirir. Non ten sentido que os estudantes compitan entre eles para ver quen saca un sobresaliente e sitúase por encima dos demais. Ese modelo caducou e até as empresas tecnolóxicas como IBM contratan aos que saben traballar en grupo. A principios dos 2000 unha investigación dunha consultora sinalou que o principal motivo polo que os estadounidenses deixan o seu traballo é a falta de habilidades sociais do seu xefe. O individualismo xa non vale. 


    P. Por que se lles considera os pais da aprendizaxe cooperativa? Que achegaron que non fixesen as investigacións previas?

    R. Pódesenos considerar os pioneiros da aprendizaxe cooperativa da idade moderna, pero antes de nós houbo decenas de autores. O filósofo romano Séneca avogaba por este tipo de aprendizaxe con afirmacións como Qui docet discet, que quere dicir que o que ensina aprende dúas veces. No movemento pola escola pública dos Estados Unidos de comezos do século XIX tamén houbo unha forte defensa desta corrente. Non é algo novo. O feito de enfrontarse a puntos de vista opostos xera incerteza e conduce á persoa a buscar máis información  para conseguir unha conclusión máis refinada e razoada. Ademais, os nosos estudos demostran que o alumno debe reestruturar a información para retela na memoria e unha forma de logralo é explicar algo en voz alta a un terceiro. 


    P. Dos seus estudos despréndese que a aprendizaxe cooperativa esixe máis esforzo e a pesar diso resulta máis atractivo para os estudantes. 

    R. Os beneficios pódense dividir en tres grandes grupos: un maior esforzo para o logro, unha mellora das relacións interpersoais e tamén da saúde psicolóxica. O cooperativo é máis complexo que o individualista porque o alumno ten que conectar ao mesmo tempo coa tarefa que debe realizar e co grupo. Os membros do equipo teñen que aprender a liderar, a decantarse por un punto de vista, a comunicar ou a manexar os conflitos. As nosas investigacións demostran que traballan máis duro cando o fan en grupo que en solitario. Aumenta a retención de información, teñen maior capacidade para desenvolver argumentos, maior motivación para seguir aprendendo despois de clase e mellores estratexias para a resolución de problemas. 


    P. Parece que os estudantes que cooperan saben manexar mellor o seu carácter e teñen maior resistencia á ansiedade. Por que?

    R. Cada vez que dous estudantes traballan xuntos, a relación cambia: enténdense mellor, acéptanse e apóianse mutuamente tanto no académico como no persoal. Cando non compiten, mellora a súa saúde mental; gañan autoestima e mellora a súa habilidade para lidar coa tensión. O grao de vinculación emocional entre os estudantes ten un profundo efecto no seu comportamento na aula. Canto máis positiva é esa relación, menores son as taxas de absentismo e de abandono. O sentimento de responsabilidade sobre o grupo incentiva as ganas de emprender proxectos de maior dificultade e mellora a motivación e a persistencia para alcanzar unha meta conxunta. O grupo sente unido fronte a ataques externos ou críticas e crece o compromiso polo crecemento persoal e académico do resto de membros do equipo. Os nenos que requiren tratamento psicolóxico adoitan ter menos amigos e as súas amizades son menos estables a longo prazo. A esencia da saúde psicolóxica é a habilidade de construír, manter e modificar as relacións cos demais para conseguir determinados obxectivos. Os que non son capaces de xestionalo adoitan presentar maiores niveis de ansiedade, depresión, frustración e sentimentos de soidade. Son menos produtivos e máis inefectivos en combater a adversidade. 



    0 0

    A IFLA (International Federation of Library Associations and Institutions) publicou hai un tempo esta infografía na que se lembran algúns aspectos a ter en conta á hora de valorar a información e a fiabilidade das noticias: How To Spot Sake News .


    Traducida ao galego, lembrámola nestes comezos de curso como unha ferramenta para a imprescindible alfabetización en información, na que podemos ir introducindo ao alumnado desde ben pequenos, e aproveitando o interese polos temas que xorden no medio ou no transcurso das investigacións que realicen nas diferentes fases dos seus traballos.  (Agradecemos a Manuel Iglesias Fernández a tradución ao noso idioma).





    Bibliotecas escolares de Galicia



    0 0


    O cerebro usa un 'atallo' para enviar unha alarma 'ultrarrápida'á amígdala, a área encargada de procesar o medo, entre outras emocións.

    A investigación publicada este 2017 axuda a entender mellor trastornos como a ansiedade ou as fobias, e outras enfermidades actualmente difíciles de tratar.





    20 minutos

    Aínda que o cerebro humano segue sendo un gran descoñecido, aos poucos a ciencia logra desvelar algúns enigmas sobre el, como a forma en que actúa nunha situación na que interpretamos que a nosa vida pode verse en perigo .


    Durante este 2017, un equipo internacional de científicos descubriu  que, ante situacións perigosas ou que poidan supor unha ameaza para a nosa vida, o cerebro usa un 'atallo' para enviar unha alarma 'ultrarrápida'á amígdala, a área encargada de procesar o medo, entre outras emocións.


    Esta investigación, que foi publicada en Nature  Neuroscience, axuda a entender mellor trastornos como a ansiedade ou as fobias, e outras enfermidades actualmente difíciles de tratar.


    A amígdala é unha das partes máis profundas do cerebro, que, desde o punto de vista evolutivo, conta con estruturas  subcorticais antigas, como, ademais da amígdala, o hipocampo, e outras posteriores como a cortiza, a parte externa que cobre os dous hemisferios.


    "O circuíto que chega á amígdala é como a calzada dunha cidade romana. Sobre ela pasaron moitas outras civilizacións pero aínda segue en uso", defende Bryan Strange, director do Laboratorio de Neurociencia Clínica do Centro de Tecnoloxía Biomédica da Universidade Politécnica de Madrid (CTB-UPM) e autor principal do estudo mencionado. 

    Esta parte do cerebro é a encargada de procesar o medo e a maior parte das emocións de carga negativa como a ira. "Cando vemos imaxes de algo que pode ser unha ameaza, a amígdala actívase, unha actividade que se pode medir con resonancias funcionais e outras técnicas de neuroimagen", explica Strange.


    Con todo, dado que a amígdala é unha estrutura moi profunda do cerebro, estas técnicas carecen da resolución suficiente para ver como funciona o proceso. Fan falta outras técnicas, como o uso de electrodos implantados nesta rexión cerebral.


    A rápida resposta do cerebro ante o medo.

    No estudo, os investigadores contaron coa colaboración de 11 pacientes en tratamento  por epilepsia, que durante unha semana levaron implantes de electrodos que rexistraban toda a súa actividade cerebral.


    Supervisados polo doutor Antonio Gil-Nagel, coautor do estudo e neurólogo do hospital Rúber Internacional, os pacientes colaboraron en dous experimentos. No primeiro, mostróuselles imaxes de caras neutras, caras con medo  e caras de felicidade. "Cando viron as imaxes de caras con medo , observamos que a actividade da amígdala acendíase súper rápido, a uns  70 milisegundos, é dicir , a amígdala detectaba unha ameaza en tempo  marca", conta Strange.


    Ao mesmo tempo, os investigadores rexistraron a actividade na cortiza visual deses  pacientes e viron que nesta área do cerebro, tras ver as caras con medo, o sinal de resposta tardou 170 milisegundos en chegar, é dicir, cen milisegundos máis tarde que á amígdala, "un tempo que no cerebro é unha eternidade", puntualizou Strange.


    Como é este 'atallo'.

    Nun segundo experimento, os pacientes viron escenas desagradables pero que non implicaban perigo. Neste caso, a actividade na amígdala tardou uns 200 milisegundos, o que significa que o cerebro só utiliza o atallo "para estímulos que representan unha ameaza", conclúe.


    Este atallo neuronal é un circuíto neuronal formado por células do tipo 'magnocelular', as máis rápidas levando información ao cerebro, mesmo aínda que sexan de baixa frecuencia, mala calidade ou borrosas, explica Strange.


    A investigación conclúe que este circuíto  neuronal é o encargado de transmitir a información máis urxente para a supervivencia, e que o fai a tal velocidade que é unha "reacción automática que non se pode controlar conscientemente".



    Saber isto, axudará a entender e tratar enfermidades como a ansiedade ou as fobias, porque "é importante saber que hai mecanismos que non son controlables baixo nosa vontade consciente e que se transmiten ao cerebro a tal velocidade que son algo automático".


    0 0


    A ferramenta, que permite actuar de forma anónima, conta con milleiros de usuarios menores de idade.


    El Periódico Mediterráneo


    A nova rede social de moda entre os adolescentes, This Crush, puxo en alerta a profesores e expertos pola súa opacidade e porque pode converterse, se non se manexa ben a situación, nunha perigosa arma de ciberacoso nos institutos. O principal atractivo da aplicación, que no último ano conseguiu miles de usuarios, é a posibilidade de interactuar e enviar mensaxes ou comentarios de forma anónima. Aínda que non hai datos concretos sobre cantos cataláns utilízana, Ferran Lalueza, profesor da Universitat Oberta de Catalunya (UOC), cifra en centos de miles as descargas que se fixeron aquí. E a pesar de que as normas de uso limítana á maioría de idade, falsear esta información é fácil e calcúlase que moitos perfís corresponden a menores de idade, sobre todo entre 13 e 16 anos.


    Lalueza, profesor dos Estudos de Ciencias da Información e da Comunicación da UOC e experto en redes sociais, comprobou como a aplicación é cada vez máis popular e que as limitacións impostas pola empresa que o comercializa non garanten un bo uso da mesma. O docente explicou en declaracións á Agència Catalá de Notícies (ACN), que a pesar da obrigatoriedade de ser maior de idade para abrirse un perfil, é fácil mentir e a compañía, con sede social en Israel, remítese ás leis deste país e deixa toda a responsabilidade ao usuario e, no caso de que sexa menor, ao seu titor.


    Outra vez, o anonimato
    O perigo de This Crush radica no seu principal atractivo, o anonimato. Como xa ocorreu hai uns anos con outras redes sociais como Gossip, os usuarios poden interactuar con outros usuarios, xa sexa a través de mensaxes ou comentarios, de forma anónima. A "coartada" inicial, neste caso, é, segundo afirma a empresa creadora, poder enviar "gabanzas" e halagos, e poder facilitar a declaración de amor entre os usuarios, pero tal como explica Lalueza, esta primeira impresión deriva cara a insultos, ataques verbais ou comentarios de mal gusto, que, nalgúns casos xa derivaron en denuncias ante a Policía.

    O problema dáse, explica Lalueza, porque a pesar de ser unha rede para maiores de idade, os usuarios sitúanse entre os 12 e os 20 anos, e na súa maioría, entre os 13 e os 16 ou 17, xa que o atractivo do anonimato "afortunadamente" vai remitindo coa idade e, aínda que tamén as hai, as actuacións das persoas maiores nesta liña son máis residuais.



    Este anonimato é de feito o único valor engadido de This Crush, que a nivel de contido aprovéitase doutras plataformas como Instagram ou Facebook, e que a nivel de interfaz ten mesmo unha aparencia 'vintage'. 


    Descoñecido polos pais
    Uno dos escollos con que se poden atopar as familias á hora de evitar que esta ferramenta se converta en arma de acoso é o descoñecemento da súa existencia. Lalueza lembra que outras redes como Facebook, Twitter ou Instagram son máis populares entre o público adulto e os fillos poden coincidir cos pais, que coñecen o seu funcionamento para poder detectar un uso inadecuado.

    Precisamente neste aspecto, coincide o investigador da asociación Non ao Acoso Escolar (NACE), Josep Adoitar, que recoñece o difícil que lles resulta á maioría dos pais estar ao día de todas as novidades nas redes sociais ou aplicacións, e por tanto, cre que formarse e actualizarse é das poucas ferramentas que teñen as familias.



    Adoitar advirte de que este tipo de redes sociais, que facilitan o anonimato, dan aos acosadores unha falsa sensación de cobertura que lles permite actuar con impunidade porque a situación facilítao. O ciberacoso, lembra este experto, afecta a un 20% dos escolares e cada vez é máis frecuente sobre todo en idades máis baixas, xa que a idade á que o nenos empezan a utilizar dispositivos móbiles, computadores ou videoxogos é cada vez máis temperá. 

    0 0
    0 0
  • 10/21/17--12:06: Efecto Dunning-Kruger



  • Rincón de la psicología


    O efecto Dunning-Kruger pode resumirse nunha frase: canto menos sabemos, máis creemos saber. É un rumbo cognitivo segundo o cal, as persoas con menos habilidades, capacidades e coñecementos tenden a sobrestimar esas mesma habilidade, capacidades e coñecementos. Como resultado, estas persoas adoitan converterse en ultracrepidianos; xente que opina sobre todo o que escoita sen ter idea, pero pensando que sabe moito máis que os demais.


    O problema é que as vítimas do efecto Dunning-Kruger non se limitan a dar unha opinión nin a suxerir senón que tentan impor as súas ideas, coma se fosen verdades absolutas, facendo pasar aos demais por incompetentes. Obviamente, lidar con eles non é fácil porque adoitan ter un pensamento moi ríxido.


    O delincuente que tentou volverse invisible con zume de limón


    A mediados de 1990 produciuse na cidade de Pittsburgh un feito que poderiamos catalogar, cando menos, de sorprendente. Un home de 44 anos atracou dous bancos en pleno día, sen ningún tipo de máscara para cubrir o seu rostro e protexer a súa identidade. Obviamente, aquela aventura delituosa tivo unha vida moi curta xa que ao home detivérono rapidamente.


    Cando o apresaron, McArthur Wheeler, que así se chamaba, confesou que se aplicou zume de limón na cara xa que este faríalle aparecer invisible ante as cámaras. “Pero se me púxen zume de limón!”, foi a súa resposta cando o arrestaron.


    Máis tarde coñeceuse que a idea do zume foi unha suxestión de dous amigos de Wheeler. Wheeler puxo a proba a idea aplicándose zume na súa cara e sacándose unha fotografía, na cal non apareceu o seu rostro. É probable que se debese a un mal encadre, pero aquela “proba” foi definitiva para Wheeler.


    A historia chegou a oídos do profesor de Psicoloxía social da Universidade de Cornell, David Dunning, quen non podía dar crédito ao que sucedera. Aquilo levoulle a preguntarse: É posible que a miña propia incompetencia impídame ver esa incompetencia?


    Nin curto nin preguiceiro, púxose ao choio, xunto ao seu colega Justin Kruger. O que acharon na serie de experimentos deixáronos aínda máis sorprendidos.


    O estudo que deu orixe ao efecto Dunning-Kruger 


    Nunha serie de catro experimentos, os psicólogos analizaron fundamentalmente a competencia das persoas no ámbito da gramática, o razoamento lóxico e o humor.


    Aos participantes pedíronlles que estimasen o seu grao de competencia en cada un deses campos. A continuación  realizaron unha serie de test que avaliaban a súa competencia real.


    Entón os investigadores notaron que canto maior era a incompetencia da persoa, menos consciente era dela. Paradoxalmente, as persoas máis competentes e capaces adoitaban infravalorar a súa competencia e coñecemento. Así xurdiu o efecto Dunning-Kruger.


    Estes psicólogos concluíron ademais que as persoas incompetentes en certa área do coñecemento:


    - Son incapaces de detectar e recoñecer a súa incompetencia.


    - Non adoitan recoñecer a competencia do resto das persoas.


    A boa noticia é que este efecto se dilúe a medida que a persoa incrementa o seu nivel de competencia xa que tamén é máis consciente das súas limitacións.


    Por que canto menos sabemos, máis creemos saber?


    O problema desta percepción irreal débese a que para facer algo ben, debemos ter polo menos un mínimo de habilidades e competencias que nos permitan estimar con certo grao de exactitude como será noso desempeño na tarefa. 


    Por exemplo, unha persoa pode pensar que canta estupendamente porque non ten nin idea de música e todas as habilidades necesarias para controlar adecuadamente o ton e timbre da voz e levar o ritmo. Iso fará que diga que “canta como os anxos”, cando en realidade ten unha voz espantosa. 


    O mesmo ocorre coa ortografía, si non coñecemos as regras ortográficas, non poderemos saber onde nos equivocamos e, polo tanto, non seremos conscientes das nosas limitacións. 


    De feito, o efecto Dunning-Kruger pódese aplicar a todas as áreas da vida. Un estudo realizado na Universidade de Wellington desvelou que o 80% dos condutores cualifícanse por encima da media, o cal, obviamente, é estatisticamente imposible.


    Este rumbo cognitivo tamén se aprecia no ámbito da Psicoloxía. Tal é o caso das persoas que afirman que “o meu mellor psicólogo son eu mesmo”, simplemente porque descoñecen por completo como lles pode axudar este profesional e a complexidade que encerran as técnicas psicolóxicas.


    En práctica, creemos que sabemos todo o que é necesario saber. E iso convértenos en persoas sesgadas que se pechan ao coñecemento e emiten opinións coma se fosen verdades absolutas.


    Como minimizar o efecto Dunning-Kruger, polo noso propio ben?


    Todos cometemos erros por falta de cálculo, coñecementos e previsión. A historia está repleta de erros épicos, como o da emblemática Torre de Pisa, que comezou a inclinarse mesmo antes de que terminase a construción, e fai relativamente pouco o goberno francés gastou miles de millóns nunha flota de trens novos, para despois descubrir que eran demasiado anchos para unhas 1.300 plataformas de estación. 


    No noso día a día tamén podemos cometer erros por falta de experiencia e por sobreestimar nosas capacidades. Os erros non son negativos e non debemos fuxir deles  senón que podemos convertelos en ferramentas de aprendizaxe, pero tampouco é necesario tropezar continuamente coa mesma pedra xa que chega un punto en que resulta frustrante. 


    De feito, debemos manternos atentos a este rumbo cognitivo porque a incompetencia e a falta de autocrítica non só fará que cheguemos a conclusións equivocadas senón que tamén nos impulsará a tomar malas decisións que terminen danándonos.


    Isto significa que, nalgúns casos, a responsabilidade polos “fracasos ou erros” que experimentamos ao longo da vida non recae nos demais nin é culpa da mala sorte senón que depende da nosa deficiente autoevaluación.


    Para minimizar o efecto Dunning-Kruger e non converternos nesa persoa que opina sobre todo sen ter idea de nada, o máis importante é aplicar estas sinxelas regras:


    - Se consciente polo menos da existencia deste rumbo cognitivo.


    - Deixa sempre un espazo para a dúbida, para formas diferentes de pensar e facer as cousas.


    - Opina sempre desde o respecto aos demais, por moi seguro que esteas da túa opinión, non tentes impola. 


    Debemos lembrar que ninguén é experto en todas as materias de coñecemento e ámbitos da vida, todos temos carencias e ignoramos moitas cousas. Por tanto, o mellor é enfrontar a vida desde a humildade e coa actitude do aprendiz.


    Como lidar coas persoas que non recoñecen a súa incompetencia ou descoñecemento?


    As persoas que opinan tallantemente sobre todo sen ter idea e que subestiman aos demais, adoitan xerar un grande malestar. A nosa primeira reacción será irritarnos ou enfadarnos. É perfectamente comprensible, pero non servirá de nada. No seu lugar debemos aprender a manter a calma. Lembra que só pode afectarche aquilo ao que lle dás poder, o que consideras significativo. E sen dúbida, a opinión dunha persoa que non é experta na materia e nin sequera sabe do que fala, non debería ser significativa.


    Se non desexas que a conversación vaia máis aló, simplemente dille: “Escoitei a túa opinión. Grazas”, e resolve o asunto. Se realmente che interesa que esa persoa saia do seu estado de descoñecemento e sexa máis consciente das súas limitacións, o único que podes facer é axudarlle a desenvolver as súas habilidades nesa área.


    Evita frases como “non sabes do que falas” ou “non tes nin idea” porque desta forma só lograrás que esa persoa senta atacada e se peche ás túas propostas. No seu lugar, expón unha nova perspectiva. Podes dicir: “xa che escoitei, agora imaxina que as cousas non fosen exactamente así”. O obxectivo é lograr que esa persoa se abra a opinións e formas de facer diferentes.


    Tamén podes recalcar a idea de que todos somos inexpertos ou mesmo profundos desconocedores nalgúns campos, non é algo negativo senón unha incrible oportunidade para seguir aprendendo e crecer como persoas.

    0 0




    Lenguaje en flor


    O Programa de Habilitación Auditiva - PHAIC é un proxecto no que se traballan as diferentes fases de adestramento auditivo (detección, discriminación, identificación, recoñecemento e comprensión) para o alumnado provisto dun implante coclear e/ou audífonos.


    Tamén é moi adecuado para o alumnado con problemas fonolóxicos, para o recoñecemento dos diversos sons ambientais, como paso previo á discriminación dos sons da fala ou para traballar a discriminación auditiva xeral.


    O proxecto preséntase nun cartafol comprimido que contén os seguintes recursos:


    - O proxecto PHAIC en HTML5.

    - O proxecto PHAIC en Jclic  Player.

    - Un documento en pdf  coa explicación do programa.

    - Un documento en pdf  con imaxes reais para asociar cos pictogramas que se atopan no proxecto.

    - Un documento en pdf  co rexistro e seguimento das distintas fases do programa.


    Se utilizades a versión en HTML5, recomendámosvos que empreguedes Google Chrome ou Mozilla Firefos.


    Este proxecto foi aprobado pola Consellería de Educación da Xunta de Andalucía na convocatoria de 2016 (Resolución de 21 de xullo de 2016, da Dirección Xeral de Innovación pola que se aproban proxectos de investigación e innovación educativa e de elaboración de materiais curriculares).









    Descargar



    0 0




    Junta de Castilla y León


    Esta guía, que está precedida por un Decálogo do correcto uso da información persoal, inclúe os conceptos e principios básicos en materia de protección de datos co obxectivo de comprender máis facilmente a súa aplicación nas concretas situacións que se presentan na práctica tendo presente a perspectiva do novo Regulamento Xeral de Protección de Datos.


    Continúa cos capítulos dedicados a dar resposta, de maneira temática, ás cuestións que os distintos integrantes da comunidade educativa fixeron chegar á Axencia, e sobre as principais novidades do Regulamento Xeral de Protección de Datos que directamente afectan o sector educativo.


    Finaliza con dous anexos, un sobre os materiais, recursos e contidos da páxina da Axencia sobre o tratamento de datos dos menores de idade, www.tudecideseninternet.es, e un segundo que contén o marco normativo aplicable..





    0 0




    apoclam


    Os Cadernos de Orientación para estudantes son un proxecto que pon en marcha a nosa Asociación de Orientadores/as co obxectivo de crear unha ferramenta de axuda na orientación escolar para o alumnado, os/as titores/as e as familias.


    Están deseñados como cadernos de traballo para que os alumnos, os titores e as familias vaian, progresivamente, tomando as súas decisións ao finalizar a etapa educativa na que se atopan.


    Na actualidade son máis de 50 profesionais da orientación os que participaron no seu desenvolvemento e mellora tras as avaliacións que se realizaron ao longo dos seus máis de dez anos de edición, realizando revisións cada ano a partir das suxestións e achegas que se reciben por parte dos/as compañeiros/as.


    Os Cadernos de Orientación sempre se distribuíron en formato impreso a través da web www.cuadernos.apoclam.org, pero agora pómolos a disposición de toda a comunidade educativa tamén en formato dixital e de forma totalmente gratuíta.





    0 0




    Junta de Castilla y León


    Esta guía pretende facilitar as actuacións dos centros sostidos con fondos públicos marcando as pautas de actuación que estes deben realizar nos supostos nos que os proxenitores do alumnado menor non convivan no mesmo domicilio ben por estar divorciados, separados, exista nulidade matrimonial, etc. Aplícase tamén nos casos en que os proxenitores finalicen ou disolvan unha unión de feito.


    Hai que considerar que con carácter xeral, os proxenitores conservan a patria potestade respecto dos seus fillos o que implica que teñen unha serie de deberes e dereitos en relación ao seu coidado. Estes dereitos e deberes están recollidos fundamentalmente no Código Civil.







    0 0




    Rincón de la psicología


    O rumbo de confirmación é a tendencia a buscar, interpretar e lembrar información que confirme as nosas crenzas preexistentes. Noutras palabras, consiste en fixarse e lembrar só os detalles que confirman as nosas expectativas ou estereotipos.


    A maioría das persoas pensa que está libre deste rumbo cognitivo, pero o certo é que todos o sufrimos, e é moito máis frecuente do que estariamos dispostos a recoñecer. O peor de todo é que non adoitamos darnos conta e lévanos a tomar malas decisións na vida. 


    Como nos afecta o rumbo de confirmación?


    1. Ao buscar información. O rumbo de confirmación afecta a forma en que observamos o mundo que nos rodea. Se nos sentimos tristes, sós e desesperanzados, é probable que só nos fixemos no felices que se ven os demais. Á vez, só nos fixaremos nos sucesos negativos que nos ocorren, esaxerando as súas consecuencias. O rumbo de confirmación funciona como uns cristais grises que nos impiden ver as cores que nos rodean. Desta forma, só nos fixamos nos detalles que confirman a nosa crenza e estado de ánimo.


    2. Ao interpretar os datos. Non temos unha visión obxectiva da realidade, todo o que nos sucede pasa polos nosos filtros mentais. De feito, nin sequera reaccionamos ante os eventos senón ante a interpretación que facemos do que nos ocorre. Con todo, o rumbo de confirmación fai que esa interpretación sexa aínda máis subxectiva xa que lle damos aos datos o significado que máis nos convén, para ratificar o que queremos crer. Esa é a razón pola cal, cando nos estamos namorando vemos nesa persoa a un Adonis pero durante o desenamoramiento comezamos a notar os seus defectos.


    3. Ao lembrar as cousas. A nosa memoria non é un almacén onde colocamos todos os nosos recordos a recado. Os recordos cambian constantemente e non están a salvo do rumbo de confirmación. Un experimento clásico da Psicoloxía demostrou que, nun xogo entre as universidades de Princeton e Dartmouth, os estudantes das respectivas universidades que acudiron como espectadores lembraban máis as faltas que cometera o equipo contrario. Isto significa que cando queremos que algo sexa real, podemos elixir que recordos o confírmen, ou mesmo retocar algunhas das nosas memorias.


    Por que todos somos vítimas do rumbo de confirmación?

    Non nos gusta equivocarnos, creemos que cometer erros convértenos en persoas menos listas e capaces. Esa é unha das razóns polas que buscamos evidencias que apoien as nosas crenzas e opinións. Así evitamos a disonancia cognitiva, un fenómeno particularmente desagradable co que non nos gusta lidar porque en moitos casos leva a un cambio na imaxe que temos de nós mesmos.


    Así o confirma un experimento realizado na Universidade do Sur de California no que os investigadores presentaron aos participantes evidencias contrarias ás súas crenzas políticas mentres eran sometidos a un escáner cerebral. Apreciaron que nas persoas activábanse as áreas do cerebro asociadas coa dor física. Iso significa que percibimos a disonancia cognitiva como un feito doloroso co cal nos resulta difícil lidar.


    Obviamente, é fácil aceptar puntos de vista diferentes cando se trata de cousas que non nos importan moito pero todo cambia cando eses feitos refírense a crenzas profundamente arraigadas que forman parte do núcleo central da nosa identidade. Neses casos, o ataque ao noso ego é demasiado grande, o cal xera ansiedade e tensión. 


    De feito, apreciouse que unha situación de disonancia cognitiva desencadea unha resposta de loita ou fuxida, a mesma que se activa cando creemos que estamos en perigo. Por tanto, podemos reaccionar escapando ou loitando, no sentido máis literal ou metafórico do termo. En calquera caso, pomos en marcha o rumbo de confirmación, o cal nos axuda a recuperar o equilibrio perdido, afianzando a imaxe que temos de nós mesmos.


    Á disonancia cognitiva súmanselle outros fenómenos que acentúan aínda máis o rumbo de confirmación:


    1. O obxectivo esencial do noso cerebro é a autoprotección, o cal se aplica tanto no plano físico como psicolóxico. Dado que os feitos contrapostos desafían nosa identidade, o cerebro percíbeos como unha ameaza psicolóxica pero protéxese coma se fose unha ameaza física real.


    2. Hai demasiada información que procesar. Barallar hipóteses opostas e tratar de avaliar as evidencias a favor e en contra de cada unha é un proceso mental que require unha gran enerxía. Neses casos, o noso cerebro pode “optimizar” un acceso directo para chegar máis rápido a unha solución. E por suposto, é moito máis fácil centrarse no que xa coñecemos que apoie as nosas crenzas.


    Como evitar o rumbo de confirmación?


    Aínda que é imposible desfacerse por completo dos rumbos cognitivos, podemos tomar algunhas precaucións para que non nos leven a tomar malas decisións na vida. De feito, tomar decisións desde unha perspectiva nesgada adoita conducirnos ás recriminacións e os arrepentimentos.


    1. Asumir a vida con curiosidade, non desde a convicción


    Cando asumimos cada interacción como unha posibilidade para pornos a proba, adoptando conviccións ríxidas, inevitablemente sucumbiremos ao nesgo de confirmación. 


    Así o demostra un estudo realizado na Universidade de Columbia. Estes investigadores analizaron a dous grupos de nenos en idade escolar: o primeiro grupo adoitaba evitar os problemas desafiantes por medo a equivocarse mentres que o segundo grupo buscaba activamente novos retos xa que os comprendían como oportunidades de aprendizaxe. Descubriron que o segundo grupo superou con fartura ao primeiro.


    Iso significa que debemos concentrarnos menos en ter razón e máis en experimentar a vida con curiosidade, coa actitude do estudante eterno ou do neno que se marabilla. Debemos estar dispostos a equivocarnos porque só así poderemos abrirnos a novas ideas.


    2. Buscar o desacordo


    Comprender varios puntos de vista pode axudarnos a refinar a nosa perspectiva e mesmo facer que cambiemos as nosas crenzas máis arraigadas. O truco? Rodearse de persoas que teñan puntos de vista opostos.


    Cando lidamos con xente que pensa de maneira diferente, abrímonos á diversidade e esta deixa de molestarnos. Por tanto, o noso ego non sente atacado continuamente e é menos probable que necesitemos activar o rumbo de confirmación.


    De feito, unha técnica moi eficaz para tomar decisións importantes na vida consiste en perdirle  a alguén próximo que faga de “avogado do diaño” e nos brinde as súas razóns para non tomar a decisión cara á que máis nos sentimos inclinados. Iso faranos ver outros puntos de vista e tomar unha decisión máis racional.


    3. Reflexionar sobre o pensamento


    Para loitar contra os rumbos cognitivos, debemos aprender a detectar as nosas reaccións instintivas. Por tanto, a próxima vez que atopes datos que confirmen completamente a túa visión do mundo, detente e pensa en todas as suposicións que probablemente estás a facer. Busca formas de demostrar que estás equivocado centrándote en todos os detalles que probablemente estás a pasar por alto.


    A introspección sempre é un bo exercicio porque nos permite coñecernos mellor e manternos atentos aos rumbos que pode activar automaticamente o cerebro. Un excelente exercicio, para que o noso ego non se sinta atacado, consiste en imaxinar que somos outra persoa, que pensa de maneira completamente diferente. Ao pornos no seu lugar podemos atopar razoamentos e puntos de vista diferente que saquen a colación os nosos rumbos cognitivos.



    0 0
  • 11/09/17--01:24: Filósofas



  • Pizarra con garabatos



    O terceiro xoves de novembro celébrase o Día Mundial da Filosofía. Este ano cae en 16, e para celebrar unha data tan necesaria realicei este póster que podedes descargar en alta resolución aquí.


    Como podedes ver, a ilustración céntrase nalgunhas filósofas importantes e destacadas. Como sempre, non están todas as que son, pero son todas as que están.


    Lembrade que podedes compartir a obra sempre que non sexa para usos comerciais. Utilizádeo a discreción nas vosas aulas. Canto máis compartamos, máis aprenderemos.


    ACTUALIZACIÓNS 1.0.

    O póster está dispoñible en Inglés, Castellano, Valenciano, Euskera, Francés e Galego.


    Corrixíronse erratas, como as datas referentes a Hanna Arendt.



    0 0



    Acabemos con el bullying


    Fundación ANAR e Fundación Mutua Madrileña uníronse co obxectivo de concienciar aos mozos sobre a necesidade de loitar contra o acoso escolar.



    Para iso puxeron en marcha un completo programa de sensibilización que se compón dun programa de prevención contra o acoso nas aulas a través de charlas, estudos que pon de manifesto a realidade deste problema e unha campaña de comunicación para involucrar e conseguir compromiso por parte dos mozos.




    0 0
  • 11/09/17--02:03: edu.xunta.gal en Pinterest
  • 0 0


    A neurociencia debe ensinar que pasa no cerebro e deixar sitio á pedagoxía para que ela explique como organizar as aprendizaxes.




    el diario de la educación


    David Bo é un neurocientífico, profesor e investigador da Universidade de Barcelona, que leva investigando 30 anos sobre o funcionamento do cerebro. Desde hai unha década puxo a súa mirada en como este órgano aprende, desde o nacemento e no seu paso polo sistema educativo. Toda esta experiencia é a que lle deu pé a escribir o libro Neurociencia para educadores (editado por Octaedro e a asociación Rosa Sensat. A versión en catalán editouna Rosa Sensat).


    Flexibilidade é unha das palabras crave. Para poder cambiar de camiño por exemplo á hora de estudar. Outras son aprendizaxe colaborativo e cooperativo, aprendizaxe baseada en problemas ou proxectos… Un libro pensado, sobre todo, para que mestras e mestres, docentes, teñan un achegamento á forma na que o cerebro se constrúe e aprende, tomen máis conciencia da importancia do seu labor para a formación das persoas, e tamén para que saiban como, coñecéndose a si mesmas e a si mesmos, poden mellorar a súa práctica na aula.


    Por que este libro?

    Porque levo 10 anos traballando a aplicación da neurociencia á educación. En neurociencia levo 30 anos. Deime conta de que estabamos nun momento no que xa tiñamos suficiente coñecemento para empezar a levalo a un aspecto práctico, non deixalo só no laboratorio, e que ademais fose útil. Temos un corpo suficiente de coñecemento, primeiro, para influír na educación e, despois, para que os pedagogos poidan afinar máis aínda as súas propostas.


    A neurociencia di o que e a pedagoxía o como. Queres manter a distancia?

    Creo que debe ser así. Unha cousa é saber como funciona o cerebro e outra é como o aplicamos no día a día na aula. Os científicos non sabemos de pedagoxía. Cada un no seu sitio, con comunicación.


    Como debería ser esta comunicación?

    Desde xa os estudos de pedagoxía e de formación do profesorado deberían incluír unha materia de neurociencia. Saber como funciona o órgano co que van traballar. Van traballar co seu cerebro e para o cerebro dos seus alumnos. E despois, en encontros, congresos, sesións interdisciplinarias.


    Dis que as aprendizaxes contextualizados impactan máis substancialmente no cerebro.

    A idea é que calquera aprendizaxe, para que quede ben fixado no cerebro necesita: 1, das emocións; e 2, canto máis amplas sexan as conexións que o manteñen mellor implantado queda e con máis eficiencia pódese usar.


    A aprendizaxe contextualizada, como incorpora o contexto, o que fai é obrigar ao cerebro a facer máis conexións cara a outros sitios, co que favorece estas aprendizaxes. A aprendizaxe cooperativa ten como vantaxe que, como se fai en grupo, en sociedade (non todo é en grupo, eh, hai que entendelo ben) activa máis o cerebro, todo el. Isto favorece redes neurales máis amplas.


    A necesidade de aceptación inflúe na aprendizaxe…

    O cerebro busca, por encima de todo, encaixar. E todo o que lle leve a encaixar é útil. O primeiro que busca un neno, unha nena, cando nace, é a mirada dos demais, é entender que significan as miradas. Calquera alumno, cando lle dás un exercicio corrixido, antes de mirar a nota, o primeiro que busca é a mirada. Se é de aprobación ou non. (No libro descríbese un experimento sobre as miradas do profesorado de Matemáticas sobre nenas e nenos e o impacto que isto ten nos menores á hora de enfrontar a materia).


    Por que os docentes deben coñecer como funciona o seu cerebro?

    Se coñeces como funcionas ti, é máis fácil empatizar cos demais. Pero ademais é unha das maneiras de comunicar, de ensinar aptitudes é mediante o exemplo. Podes explicar como sumar ou multiplicar, pero como insignias a estar atento? Co exemplo.


    Gústame dicir que se un profesor entra na aula con motivación, automaticamente motiva. Non é a panacea, pero é unha pequena semente de motivación. Se o docente se coñece a si mesmo, se recoñece cando non está motivado e atopa a forma de motivarse, non só se axuda a el, axuda aos seus alumnos.


    Cal é o papel da motivación na aprendizaxe?

    A motivación é só máis enerxía para o cerebro, máis nada que isto. Máis osíxeno e máis glicosa, o que significa que o cerebro pode funcionar con máis eficiencia e máis tempo sen cansarse. Ademais activa os circuítos de recompensa. O que fai que sintas a gusto co que estás a facer. Xa non estudas só por obrigación, senón porque cho pasas razoablemente ben.


    Pódese traballar esa motivación?

    Hai que traballala. Nos nenos pequenos xorde soa, calquera cousa é nova e entusiasma. Os adolescentes deben aprender a autoprovocala; os adultos somos capaces de automotivarnos por algo que nos interesa ou queremos facer. Talvez, a idade máis difícil é no medio. Non controlan a automotivación e a vida xa non é nova. Aí é onde o profesor, co seu exemplo, é clave.


    Hai relación entre o abandono temperán e a motivación? Desde a socioloxía fálase de desenganche. 

    É o mesmo que o apagamento emocional.


    Por que se produce?

    Cando non atopas sentido ao que estás a facer, e ademais suponche unha carga emocional, de medo a suspender, a que me rifen… Ninguén ensina con medo, ninguén asusta aos seus alumnos, pero o medo é sutil. Iso non significa que non se poida suspender á xente. Pero un suspenso visto como un fracaso xera medo, inseguridade. Visto como non o fixen ben pero podereino facer mellor… incrementa a confianza, o truco está aí.


    Hai cousas que memorizas, como a lista dos Reis Godos ou as táboas de multiplicar. Pero tamén falas no libro de que fan falta estratexias diferentes. Repetir si, pero…

    Por iso seguen sendo tan necesarios os pedagogos. Eu, desde a neurociencia podo dicir que as repeticións sempre iguais frustran ao cerebro. Explicar as táboas de multiplicar máis que 4 por 4 son 16 non teñen ningún sentido para o cerebro.  Que estratexias usas? Teñen que falar os pedagogos.


    Escribes que a letra con sangue entra. As emocións, sexan as que sexan, son necesarias para a aprendizaxe.

    Excepto o medo excesivo, que bloquea. As emocións en xeral axudan; o que pasa é que o resultado é moi distinto. Usar o medo xera cerebros que non van ser transformadores. Porque transformar significa cambiar, e cambiar significa aprender, e aprender significa medo. En cambio, usar a alegría, a confianza, e a sorpresa xera cerebros, persoas, que afrontan os retos con alegría, valla a redundancia.


    Ante quen che diga que os docentes só son transmisores de coñecemento, de instrución…

    Bo, é unha parte, pero non a única. O profesor non só debe transmitir coñecemento,tamén procedementos, emocións, actitudes ante a aprendizaxe… Iso que está tan de moda de aprender a aprender, iso transmíteo o profesor.


    Un docente que non cambia, que non innova, transmite aos alumnos que o que aprendan hoxe, non o cambias xamais. O que innova, o que se equivoca e rectifica, transmite que o importante non é tanto o que aprendes hoxe como a capacidade de ir cambiando segundo as necesidades esíxancho.


    Ten sentido que haxa materias ou o coñecemento debería ser máis difuso?

    Eu creo que até 4º de primaria debería ser máis difuso. Seguro. Despois, clasificalo por materias ten a súa utilidade organizativa… pero non na aula. Até 4º podes facer un currículo completamente transversal. A partir de aí é máis difícil. Na aula, facer compartimentos estancos non é a mellor maneira.


    Cal sería a mellor maneira?

    Bo, colaborando os profesores entre si. por que non facer unha clase de matemáticas xunto ao profesor de lingua? O problema é organizativo, de centro, pero non cerebral, nin pedagóxico.


    A idea non é facer unha especie de popurrí de materias tanto como deixar espazos…

    Facer un popurri de materias é moito máis esixente, significa traballar por proxectos, e isto significa moita máis colaboración. Aínda que sería o ideal. A forma fácil de facelo é: montamos un proxecto entre todos os profesores e na miña clase de mates fago a parte matemática… é mellor iso que nada, pero o ideal sería, que xuntamos mates e lingua e logo, lingua e ciencias… e despois historia e non se que.


    Ten sentido traballar con libros de texto?

    Si, ten sentido traballar con libros, traballar sen libros, traballar con tecnoloxía dixital .Cada segmento ten o seu momento. O que non ten sentido é traballar só son tecnoloxía dixital ou só con apuntamentos. O ideal é combinar.


    Sabemos que canto máis aberto sexa a aprendizaxe, máis conexións conseguimos.

    Si, si. Claro, internet dáche facilidade para interrelacionar moitos datos diferentes, pero o papel permíteche profundar.  O que fas é combinar ambos. O papel é máis cálido, máis suave, activa unhas zonas emocionais que non se activan cun computador ou unha tableta táctil. O que non ten ningún sentido é o que fixeron algunhas editoriais, que para sumarse á tecnoloxía dixital, colleron o libro en papel, pasárono a PDF e xa tes o libro dixital.


    Como debería ser, ou podería ser?

    O computador ou a tableta son para saír ao mundo, para estar conectado con material que ha de ser interactivo, non un libro pechado. Un material co que poidas facer relacións a outras cousas. E o que che facilita é, por exemplo, buscar o significado dunha palabra ou buscar un personaxe.


    Volvendo á lectura. Sobre as xanelas de aprendizaxe. Cada vez hai máis presión para que os nenos de infantil saian sabendo ler. Isto xera tensión.

    De feito a xanela para aprender a ler é moi ampla e depende de cada persoa. Cada cerebro madura a un ritmo lixeiramente diferente. Hai alumnos que con 4, mesmo con 3 anos poden aprender a ler, non son moitos; e outros que até os 7 non o fan; o seu cerebro non madurou. Non van aprender, é como pedirlle a alguén que non é fondista que faga unha maratón. Non a terminará. Forzándoos, o único que consegues é que o asocie á incomodidade, ao medo, ao obríganme a facer algo e non sei por onde empezar, eu non podo…


    Creo que o importante non é tanto marcar unha idade, senón flexibilizar, darlles a oportunidade de empezar a ler. Vese con certa facilidade: pos un libro con debuxos e letras e primeiro só miran debuxos, as letras coma se non existisen. No momento no que detectas que os seus ollos empezan a seguir as liñas das letras é que o seu cerebro está a empezar a madurar; aproveitas.


    Habería que alargar infantil até os 7 ou os 8 anos?

    Sería unha posibilidade, separar infantil até os 7, até 2º de primaria; a primaria desde 3º até 2º de ESO. Son moi nenos nos primeiros anos da ESO e tócalles ir con rapaces de 18 anos. Non vexo por que un de 5º ou 6º de primaria non pode ir cun de 1º de ESO. Máis xa non.


    Isto non quere dicir que a obrigatoria tivese que terminar cos 14, como era antes. Aos 16, pero nesta última etapa, que comprendería 3º e 4º de ESO e 1º e 2º de Bacharelato, os dous primeiros deberían ser obrigatorios. Con itinerarios ou non, non o sei… O antigo ministro propuxo un itinerario para os que non facían bacharelato… bo, se iso permítelles aprender máis, non o vexo mal. Pero non a diario.


    Non son bos os itinerarios?

    Non a diario no sentido de que tomar un itinerario ou outro non condicióneche. Este é o problema. Podes expor dous itinerarios, pero que haxa constantemente pontes e que poidas cambiar. Isto hai centros que o fan, por exemplo, co inglés. Fan dous grupos segundo os niveis e cada trimestre, segundo os resultados, pódese cambiar.


    Pensando na aprendizaxe colaborativo e como os que saben máis axudan aos que saben menos. funciona para a aprendizaxe de idiomas?

    Talvez nalgúns momentos separar aos alumnos por nivel poida ser útil, non a diario. Si telos todos xuntos, os que saben máis poden axudar aos que saben menos. E ao mesmo tempo eles aprenden. Moita xente pensa que se os que máis saben axudan, desaproveitan ese intre, pero non. Cando ti explicas algo, aprendes máis que cando cho explican a ti.


    Iso parece que empeza a entrar no sistema, fronte á separación por niveis.

    O que realmente creo é que non se pode ser tallante: ou separamos por niveis ou todos xuntos. Non. sexamos flexibles. Se eu teño que explicar o tiro parabólico e se que hai un grupo de alumnos que non me van a seguir para nada, para que teño que torturarles con isto? Que fagan outra cousa, ao seu nivel. Que despois vén outra cousa e podo montarme unha práctica co que sexa, pois podo xuntar o grupo. O problema é organizativo, non é conceptual…


    Un dato do libro: unha neurona conectada con 10.000.

    Iso é impresionante.

    0 0


    Condenado un pai por zarandear ao seu bebé e provocarlle parálise cerebral.




    El país


    O proxenitor de Valencia foi sentenciado a dous anos de cárcere. O que padece o pequeno coñécese como síndrome do bebé sacudido.


    En momentos de desesperación, os pais poden chegar a zarandear ou sacudir aos seus bebés porque non paran de chorar, gritan sen cesar ou porque perden o control pola falta de sono. Pero esta conduta, sobre todo durante o primeiro ano de vida, pode ter unhas terribles consecuencias para o pequeno, mesmo lle pode levar á morte.


    síndrome do neno sacudido ou zarandeado é o conxunto de lesións cerebrais que se producen cando se axita bruscamente ao pequeno, e pode producir secuelas moi graves, debido á súa fráxil anatomía. Isto é o que lle ocorreu a un bebé en Valencia cando o seu pai lle zarandeou provocándolle unha parálise cerebral, conduta que lle custou ao proxenitor dous anos de cárcere, non ver ao pequeno e unha forte suma económica. O neno terá as secuelas para sempre.


    Esta semana, a sección segunda da Audiencia Provincial de Valencia condenou a prisión a este home porque lle atribúe un delito de lesións por imprudencia grave e imponlle, ademais, unha indemnización de 380.000 euros para o pequeno. O fiscal solicitaba unha pena de 12 anos de prisión por un delito de lesións moi graves, ou alternativamente de 3 anos de prisión por un delito de lesións imprudentes. Finalmente, a sala absolveulle do delito de lesións moi graves porque considera que non quedou acreditado que o pai, de 20 anos e natural de Nixeria, fóra consciente de que podía causarlle lesións neurolóxicas importantes ao bebé cando o zarandeó.


    Segundo se le na sentenza, quedou acreditado "máis aló de toda dúbida razoable" que o acusado "golpeou producíndose deste xeito unha brusca sacudida do cranio do bebé, polo menos nunha ocasión, como consecuencia de non adoptar as máis elementais regras de coidado a fin de previr os golpes na cabeza". E engade, "non sendo consciente de que desta forma podía causarlle unhas lesións neurológicas moi importantes".


    Os feitos ocorreron en 2012. O 18 de marzo dese ano, o bebé precisou de asistencia médica hospitalaria e estivo hospitalizado tres días por febre, sen outro achado significativo. Case un mes despois, en abril, o pequeno de dous meses volveu ao hospital cunha crise neurolóxica, hemorraxia, fractura cranial e un shock hipovolémico compatible coa denominada 'síndrome do zarandeo'. Como consecuencia destas sacudidas, presenta parálise cerebral e atraso do desenvolvemento motor, segundo a sentenza.


    A síndrome do neno zarandeado é a principal causa de falecemento de bebés menores dun ano, tras un comportamento agresivo, en Estados Unidos. A Asociación Española de Pediatría (AEP) cualifica esta síndrome como relativamente frecuente, con 20-25 casos por cada 100.000 nenos menores de dous anos en todo o mundo, mentres que en España calcula que o sofren uns 100 bebés dos 450.000 que nacen cada ano (datos de 2014). "O motivo máis frecuente é un pranto inconsolable e prolongado que provoca a frustración e o enfado do coidador, que finalmente zarandea ao neno. Outra causa é o intento de reanimalo ante unha situación que o coidador entende como ameazante para a súa vida (un espasmo do salouco, un atragantamiento ou un ataque de tose)", engade a AEP.


    Só uns segundos son suficientes para que se produza unha lesión irreparable no cerebro, reiteran os expertos. As consecuencias máis frecuentes son cegueira total ou parcial; xordeira; atraso na aprendizaxe, discapacidade mental e/ou mareos. Nos casos máis graves os menores poden morrer. 

    Segundo a AEP, un de cada 10 menores que o sofre, falece. Nada xustifica zarandear a un neno. Os expertos aconsellan e coinciden en que se estás a ter problemas coa paternidade, busques axuda, xa que uns segundos son suficientes para que o teu bebé sufra consecuencias irreparables.



    *Fontes: Clínica Maio, Asociación Española de Pediatría, Institutos Nacionais de Saúde de EE UU e Poder Xudicial España.


    0 0




    Guía metabólica


    fenilcetonuria (PKU) é un erro conxénito do metabolismo da fenilalanina, causado pola deficiencia dunha encima, a fenilalanina hidroxilasa.


    fenilalanina é un aminoácido que se degrada formando tirosina, por acción dunha encima, a fenilalanina hidroxilasa (PAH) e dunha coenzima, a tetrahidrobiopterina (BH4).


    Que ocorre na PKU?

    Cando existe un erro no metabolismo da fenilalanina, esta non pode converterse facilmente en tirosina porque falla a encima que intervén nesta reacción, a PAH.


    Isto causa unha acumulación da fenilalanina en sangue, ouriños, tecidos e no cerebro.


    Ademais da fenilalanina acumúlanse fenilcetonas, que se eliminan polos ouriños e dan o nome á enfermidade: fenilcetonuria ou PKU (do inglés Phenyl-Keton-Ouria).


    Por que se produce unha deficiencia de actividade da PAH?

    A deficiencia de actividade PAH prodúcese debido a mutacións no xene PAH que codifica a esta encima.


    Como se diagnostica a PKU?

    Na maior parte de países existen Programas de Detección Precoz que permiten detectar os recentemente nados que a padecen nos primeiros días da vida, con obxecto de aplicar un tratamento precoz, que evitará por completo que se manifesten os síntomas da enfermidade.


    En que consiste o tratamento da PKU?

    tratamento baséase en evitar que se acumule en grandes cantidades a fenilalanina, restrinxíndoa na alimentación do neno.


    A dieta dos nenos con PKU basearase en a restrición de proteínas naturais (leite, carne, peixe, ovos e outros alimentos que conteñen fenilalanina), substituíndolas por unha fórmula especial.



    En que consiste a fórmula especial PKU?

    A fórmula contén todos os demais aminoácidos (excepto a fenilalanina), e se suplementa con tirosina para evitar a súa deficiencia. Leva tamén vitaminasoligoelementos e sustancias antioxidantes para evitar defectos nutricionais.


    Existen outras opcións de tratamento?

    Algúns pacientes con PKU moderada, cando se suplementan con BH4, responden cun descenso considerable da concentración de fenilalanina. Isto permite, dependendo da resposta do neno, liberalizar a dieta restrinxida en proteínas naturais.


    Que ocorre se non se fai o tratamento?

    A PKU é unha enfermidade hereditaria que, non tratada, pode levar graves consecuencias. No entanto, se se diagnostica e trátase precozmente e mantense un bo control da dieta, os nenos que a padecen poden levar unha vida normal en todos os sentidos con mínimas limitacións, practicamente alimentarias.


    Que alimentos conteñen máis fenilalanina?

    O contido en fenilalanina dos alimentos vai ligado ao contido proteico dos mesmos. 


    As carnes, aves, peixes, ovos, leite e derivados son os alimentos que conteñen na súa composición maior cantidade de proteínas e por tanto son os máis restrinxidos.


    Conteñen menos cantidade de fenilalanina o cereais pero hase de controlar a súa inxesta e, por último as verduras, as hortalizas e as froitas son os alimentos con menor contido en fenilalanina, sendo o seu consumo máis libre.


    Que ocorre se o neno, por erro, toma un alimento que non debe?

    O consumo dun alimento prohibido de forma accidental non resulta prexudicial, pero se esta transgresión realízase con frecuencia, pode chegar a afectar á saúde do neno.


    É aconsellable que o neno utilice o comedor escolar?

    É importante normalizar ao máximo a vida do neno PKU. O integralo no comedor escolar é positivo porque contribúe á aceptación da súa dieta.


    No entanto, será necesario realizar un menú adaptado (substitución de alimentos normais por outros con características especiais que require o paciente para o seu tratamento) controlando a cantidade e tipo de alimentación por un coidador cando o neno é pequeno e polo propio neno, cando este sexa máis maior e capaz de facelo.


    Como se adapta un menú normal para que sexa controlado en proteínas (adaptado)?

    Substitúense os alimentos con maior contido proteico do menú xeral da escola por alimentos con baixo contido proteico e similar aspecto físico. [ Máis información: Alimentación controlada en proteínas ].


    Un neno con PKU pode facer exercicio?

    Pode practicar deporte libremente, a ximnasia do colexio e participar nas excursións.


    En deportes de competición ou gran desgaste físico débese ter a precaución de tomar un suplemento enerxético previamente ao exercicio, para previr un excesivo catabolismo muscular. [ Máis información: PKU e lecer ].


    Que facer se o neno se atopa mal?

    Avisar á familia, igual que con calquera outro neno. O neno PKU non require ningunha outra medida de coidado específico que o manter a dieta especial, segundo a súa tolerancia.

    0 0
  • 11/16/17--02:19: Podo facelo eu só!



  • Hospital de Manises


    O Hospital de Manises celebrou a conferencia Dano Cerebral Adquirido na infancia. Achegando visibilidade e recursos que organizou a Unidade de Neurorrehabilitación Infantil. Nesta xornada, a terapeuta ocupacional, Sonia de Lama, presentou a guía Podo facelo eu só destinada a traballar a autonomía da vida diaria de nenos con Dano Cerebral que presentan dificultades de movemento en brazos ou mans.


    Esta guía, que pode descargarse no enlace  www.hospitalmanises.es/guia-autonomia-ninos-hemiparesia/, está dirixida a pais, profesores ou nenos aos que se lles proporciona unha estratexia para desenvolver habilidades como vestirse ou consellos para facer máis fáciles as actividades diarias. Ademais, a fisioterapeuta Irene Borja ofreceu unha conferencia sobre novas perspectivas en neurorrehabilitación pediátrica baseadas na estimulación basal.

    A Unidade de Neurorrehabilitación Infantil está especializada en trastornos do desenvolvemento integrada nun hospital público valenciano que ofrece tratamentos a nenos con Dano Cerebral e Trastorno do Espectro Autista (TEA). Actualmente, a Unidade atende a 25 menores de até 15 anos con Dano Cerebral e 72 nenos con TEA, que son atendidos por un equipo multidisciplinar e interdisciplinar onde se coordina perfectamente o labor médico co terapéutico para mellorar os resultados dos tratamentos que se aplican aos nenos.





    0 0
  • 11/20/17--01:09: Fitos do desenvolvemento



  • Asociación Española de Pediatría


    A infancia é un período crave no desenvolvemento da persoa, e vai definir en gran medida, no transcurso destes poucos anos, o benestar psíquico na época adulta. É pois de grande importancia que aqueles que están en contacto con nenos/adolescentes teñan os coñecementos básicos e necesarios para a detección e protección e promoción da saúde infantil, xunto con todos aqueles parámetros que deban facer sospeitar que pode estar a se producir un desenvolvemento atípico, para o seguimento ou derivación a especialistas. Para facilitar este labor é necesario establecer uns criterios unitarios que falen de variables dentro da normalidade, de signos de risco e de signos de alarma.