Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Channel Catalog


Channel Description:

Blog sobre Orientación Educativa dende Galicia. Pedagoxía Terapéutica. Audición e Linguaxe.
    0 0
  • 04/06/17--01:29: Empantallados
  • 0 0


    O centro católico concertado Juan Pablo II de Alcorcón xa tivo unha polémica co colectivo LGTBI




    El país


    A Consellería de Educación de Madrid enviará inspectores ao colexio católico concertado Juan Pablo II de Alcorcón para comprobar as denuncias de sexismo nas actividades extraescolares do centro. Este imparte un taller de gancho exclusivamente para as nenas e nas excursións de Secundaria os mozos van ao estadio Bernabéu e as alumnas, a un comedor social, segundo adiantou a Cadena SER

    Este colexio, o primeiro da cadena de Educatio Servanda -cuxos alumnos de primaria e secundaria van a aulas segregadas por sexo-, é un dos 18 centros concertados que separa aos alumnos na rexión.


    Se tras a investigación aberta ven tinguiduras "discriminatorias" nas súas actividades extraescolares e estas non fosen debidamente comunicadas, a Comunidade de Madrid podería sancionar ao centro, segundo informou o conselleiro de Presidencia e Xustiza e portavoz do Executivo autonómico, Anxo Garrido.



    A visita da Inspección Educativa ao colexio producirase á volta das vacacións de Semana Santa, segundo dixeron a Efe fontes da consellería, xa que estas actividades extraescolares "non forman parte das que rexistrou este colexio ao comezo de curso".


    Desde Educación lembran que os centros concertados teñen que informar directamente á Dirección de Área Territorial (DAT) das actividades extraescolares que impartirán durante o curso, e a DAT revisa si cumpren os requisitos como ser voluntarias e non ter carácter lucrativo, entre outros.


    Dado que a consellería non ten constancia destas actividades, "solicitará á Inspección que, á volta de Semana Santa, compróbeo e emita un informe" respecto diso. Ademais, Educación lembra que precisamente ao comezo deste curso sacaron unha resolución con instrucións para os colexios concertados "aclarando e resumindo toda a normativa" para impartir estas actividades.




    0 0
    0 0
    0 0




    Esta Guía revisa os conceptos xerais do Trastorno Negativista Desafiante (TND) que xunto co Trastorno por Déficit de atención e Hiperactividade e o Trastorno Disocial están clasificados no Manual Diagnóstico e Estatístico dos Trastornos Mentais cuarta edición texto revisado (DSM-IV-TR), baixo o epígrafe “Trastornos por déficit de atención e comportamento perturbador”, tamén denominados como trastornos externalizados polos especialistas a nivel mundial.





    0 0
    0 0
  • 04/25/17--01:34: 10 libros para a igualdade



  • Marisa Kohan  :: Público


    Princesas, sapos, bicos, madrastras, bruxas, heroes, fadas madriñas, pócimas, maleficios, banquetes con perdices... Quen non podería facer un conto 'infantil' usando estes elementos? E o máis curioso é que probablemente todas as historias pareceríanse moito entre si. 

    Sobre todo no que se refire ao rol que cumpre cada un dos personaxes. Elas princesas, rosas, fráxiles, desprotexidas, guapas... Eles salvadores, fortes, príncipes (aínda que temporalmente sexan rebaixados á categoría de batracio pola acción dunha muller rencorosa). Elas, eles. Bos, malos. Ricos, pobres. Fortes, débiles.


    Tradicionalmente os contos infantís foron pouco dados ás medias tintas, aos matices, a ter en conta ao diferente, a mostrar roles diversos, a integrar, a pesar de que o noso entendemento do mundo, a maneira en que entendemos o que nos rodea, a percepción de nós mesmos e o lugar que ocupmos nel, fíxase durante os primeiros anos de vida.


    Afortunadamente nos últimos anos moitos autores e editoriais déronse á tarefa de contar historias diferentes, desmitificadoras de roles, inclusivas e próximas. Contos que permiten aos nenos entenderse a si mesmos e aos demais dunha maneira máis integradora.


    Con motivo da celebración do día do libro, desde Público queremos compartir 10 destes contos que tratan sobre a diversidade sexual, o feminismo, as habilidades diferentes ou a inmigración. Son só un botón de mostra. Por iso convidamos aos nosos lectores a compartir os seus contos favoritos en redes sociais usando o hashtag #LibrosParalaIgualdad



    Las princesas también se tiran pedos


    É posible que unha princesa se tire peidos? É a pregunta que Laura lle fai ao seu pai tras volver do colexio. Un compañeiro afirmara en clase que Cincenta se tiraba peidos. Con todo, incrédula, Laura faille esa pregunta ao seu pai e, para a súa sorpresa, este saca da biblioteca "O libro secreto das princesas" no que se documenta a verdadeira historia destas e afirma que, si, elas tamén se tiran peidos.


    Nesta historia divertida, entrañable Ilan Brenman desmitifica o rol das princesas e promove as preguntas que poucos nos facemos cando somos nenos, promovendo a imaxinación e permitindo tanto aos menores como aos adultos profundar na arte de preguntarse sobre as cousas e imaxinar que non sempre son como nolas imaxinamos ou nolas contan.



    Rosa caramelo


    Margarita é a única das elefantas cuxa pel non é rosa. Nun mundo no que elefantes e elefantas son educadas de forma distinta, elas comen flores que teñen gusto raro, viven dentro dun cercado e teñen adornos rosas. Todo para conseguir ese ton de pel rosáceo que lles permitirá casar cun bo elefante. Mentres tanto, eles viven libres, dúchanse no río, comen o que queren e dormen baixo as árbores. Margarita, é a excepción. Non come flores, a súa pel é gris e, ante a frustración dos seus pais, consegue escapar do cerco e vivir como unha elefanta libre, igual que os seus compañeiros homes e mostra o camiño ao resto de elefantas.


    Con cores vivas e debuxos atractivos, Adela Turín propón unha visión crítica que permite analizar os estereotipos sexistas e reflexionar con nenos e nenas sobre a diferenza nos xogos, a forma de vestir ou o lugar no que cada un habita.



    En familia


    Vénse reflectidos os nenos nas familias dos contos? Probablemente non. Neste libro, cuxo subtítulo é de seu ben explicativo, a escritora Alexandra Maixiener e a ilustradora Anke Kuhl, contan de forma amena e divertida o que ven os nenos na sociedade: pais separados, viúvos, divorciados, homosexuais, fillos, irmáns, medios irmáns, nenos adoptados, os que viven en parellas mixtas, orfos ou as familias que non teñen fillos.


    Todo cabe. Todo aquilo que conforma a vida cotiá de nenos e maiores e co que teñen que aprender a convivir. Gañador do premio de literatura alemá de non ficción en 2011, o conto non só reflicte os distintos tipos de familia, senón que reflicte tamén as distintas formas de chamarse, o que comen, o ruído que fan... para chegar a unha conclusión: non importa como sexa a familia. O realmente importante é sentirse queridos. 



    Bienvenido a la familia


    É un libro orixinal que permite entender aos nenos e nenas as diferentes maneiras nas que un bebé pode chegar a unha familia. É interesante para ler aos pequenos que empezan a ter inquietudes e preguntas sobre a súa chegada á familia: “cando pasou isto eu onde estaba?, como cheguei?  ou de onde saín?.


    Explora as diferentes maneiras en que un bebé ou un neno poden chegar a unha familia: parto natural, adopción, familia de acollida, así como os distintos tipos de familia; monoparentais, pais do mesmo sexo, etcétera. A súa mensaxe é que cada familia é diferente e cada familia é igualmente válida e especial, non importa como ou cando chegan á familia.



    El cazo de Lorenzo


    O libro conta a historia de Lorenzo, un neno diferente, distinto aos demais, que está atado a un cazo vermello que se ve obrigado a arrastrar permanentemente.


    O cazo atáscase, atrásao e represéntalle un reto que impide a Lorenzo realizar algunhas tarefas e levar unha vida 'normal'.  Aos poucos Lorenzo vai aprendendo a superar os moitos retos que o seu cazo provócalle grazas á axuda dalgunhas persoas.


    O realmente interesante deste libro é que non representa a diferenza como algo negativo, senón só como algo co que hai que aprender a convivir. As persoas con certas discapacidades (representada por ese cazo vermello) non teñen porqué querer desfacerse delas ou velas como un estorbo. O que necesitan é saber levalas e vivir con elas. Esta metáfora queda clara cando, coa axuda doutros, Lorenzo consegue unha mochila na que leva a súa cazo sen que estea a se arrastrar e enredándose en todos lados.


    O libro, escrito por Isabelle Carrier, está escrito con palabras tenras e imaxes sinxelas e divertidas que conmove ao lector independentemente da idade. 



    El dragón Zog


    Neste conto os dragóns son bos, as princesas prefiren ser doutoras e aos príncipes non lles vai o de loitar, senón que prefiren ser enfermeiros e ten final feliz. Os protagonistas alcanzan os seus soños, pero polo camiño teñen que demostrar que o que coñecen, aquilo que crían xa establecido pode romper e permitir a cada cal conseguir o seu soño.


    O protagosista desta historia é un dragón chamado Zog, que está nunha escola e gustaríalle ser o mellor en moitas cousas, pero ao que non lle gusta nada iso de ter que raptar princesas.


    O libro de Julia Donaldson e Axel Scheffler, é apto para nenos desde 3 anos pola facilidade e sinxeleza dos seus textos e ideal para aqueles que están xa metidos na aventura de empezar a ler sós. 



    Mercedes quiere ser bombera


    É un conto para nenos que deben ler os adultos. Apréndese a ser mulleres, do mesmo xeito que se aprende a ser homes, a ser iguais e a ser diferentes. Un día en clase, a profesora pregunta aos alumnos que queren ser de maiores. Todo transcorre de forma tranquila ata que Mercedes di que ela quere ser bombera. O seu compañeiro Jaime respóndelle que non pode ser.


    Por que? Porque non hai mulleres bomberas. Entón empeza un debate en clase, onde todos expoñen as súas ideas. Uns están de acordo con Jaime. Outro non. Falan do que fan os home e o que fan as mulleres. Mercedes está convencida que o será e que tentará conseguir os seus soños por todos os medios.


    Ensinamos e aprendemos a ser homes e a ser mulleres, a ser iguais e a ser diferentes á vez que transmitimos e configuramos as nosas filias e as nosas fobias. A igualdade entre os xéneros non é só unha postura ética e cívica, senón unha imperiosa necesidade nas nosas vidas e as nosas sociedades, é unha esixencia humana. O libro está escrito por Beatriz Moncó e ilustrado por Mabel Pierola.



    Está bien ser diferente


    Todo un clásico, este libro colorido, con ilustracións rechamantes e pouco texto, lévanos a través de distintas posibilidades de familia, amigos, relacións, cores, razas e situacións que calquera neno pode atopar na vida. Está ben chegar o último. Está ben ser adoptado. Está ben sentir vergoña. Para concluír con: Está ben ser diferente. Ti es especial e importante só por ser ti. 


    O libro está escrito por Todd Parr, un ilustrador de San Francisco ao que lle gusta tratar temas de maneira intelixente para que chegue aos nenos, evitando establecer o que se considera como 'normal' por regra xeral.



    La peluca de Luca


    Quen decide que unha perruca é de neno ou de nena? Por que debería quitarma se non fago dano a ninguén? Que hai de malo en parecer unha moza? Estas son algunhas das preguntas que se fai Luca no libro. E é que Luca é un tipo especial.


    Con só catro anos enfróntase a super heroes e princesas para defender a súa perruca azul. Pero sobre todo atrévese a cuestionar as normas que outros lle constrúen e enfrontarse a elas.


    É unha obra colectiva dun grupo de persoas que comparten o obxectivo de ser libres e coherentes cos seus valores: a igualdade entre homes e mulleres, o respecto á diversidade e a liberdade de todas as persoas para elixir como ser, como sentir e a quen amar.​



    Eloísa y los bichos


    Eloísa e os bechos é un relato emotivo e sincero que nos convida a reflexionar sobre o feito de ser estranxeiro ou inmigrante, obrigado a adaptarse a unha cidade, un país e unha cultura diferente á súa. Ao mesmo tempo reflexiona sobre as vivencias e as persoas que se deixaron atrás.


    É unha historia na que esta nena, a única con forma humana nun mundo de estraños (todos bichos) ten que comezar a súa vida de novo, despois de deixar atrás todo o que coñecía. O interesante é que non é ela o bicho raro, senón o ambiente que a rodea no seu novo lugar de acollida e como transita o camiño de ir afacéndose e adaptándose a esa nova contorna. Trátase dun mundo imaxinario, pero ao mesmo tempo moi real, no que esta nena nos ensinará a importancia de non perder as raíces, pero ao mesmo tempo a necesidade de adaptarnos ao novo e o diferente que ao final nos enriquecerá.



    Queres coñecer máis contos que fomentan a igualdade?, Propómosche algúns links:
    Club de peques lectores: 20 Contos educativos para a igualdade

    Un pastiche (xénero e comunicación): 15 libros infantís para mini-feministas



    MÁIS INFORMACIÓN



      0 0



      Lourdes Otero Rodríguez :: Convivencia e Orientación en Perillo


      Dende fai varios anos, o Equipo de Orientación Específico da provincia de A Coruña, organiza uns Encontros con Orientadores. Nestas xuntanzas, Magdalena Duarte Blanco e Manuel Guerra Fernández, inspectores de educación, expoñen dúbidas e aclaracións sobre o noso desempeño profesional. Algunhas das máis salientables, dende o meu punto de vista, son as que recollo neste documento. 






      0 0




      O Proxecto EDIA (Educativo, Dixital, Innovador e Aberto) de CeDeC ofrécenos un banco de contidos educativos para Primaria, Secundaria, Bacharelato e Formación Profesional. Trátase de recursos educativos abertos que nos permiten desenvolver o currículo completo de diversas materias.


      O proxecto EDIA promove a creación de dinámicas de transformación educativa que melloran o rendemento dos alumnos e os seus resultados nas probas nacionais e internacionais de avaliación.



      Así son os contidos do Proxecto EDIA

      O enfoque metodológico destes recursos educativos abertos (REA) baséase en modelos como aprendizaxe baseada en proxectos (ABP) ou Flipped Classroom. Cada REA expón unha experiencia de aprendizaxe coa que os alumnos desenvolven obxectivos do currículo oficial de cada materia.


      Os contidos de Proxecto EDIA son recursos completos que inclúen todos os documentos, guías e materiais complementarios. Usando estes materiais será posible desenvolver todos os contidos e obxectivos do currículo.


      Os recursos son creados coa ferramenta de autor exelearning. Calquera docente pode acceder aos REA (na web de CeDeC ou no espazo Procomún) para usalos directamente, descargalos e modificalos para que se adapten ás necesidades de cada grupo-clase ou mesmo de cada estudante.



      Fonte: CeDeC

      0 0
    • 05/10/17--01:19: Mellorando a escritura











    • 0 0




      iPads y Autismo



      DictaPicto é unha app que traduce mensaxes de voz ou escritos a pictogramas de forma inmediata. Está pensada para persoas con autismo ou aquelas que utilicen sistemas pictográficos co fin de mellorar a súa comunicación.

      Tal e como os seus creadores sinalan, o seu obxectivo principal é “mellorar o acceso á información ás persoas con TEA e facilitar a comprensión da contorna con independencia de que as persoas que rodean á persoa con TEA coñezan os sistemas de comunicación aumentativos e alternativos.” A súa utilidade reside en que permite anticipar e secuenciar actividades da vida diaria de forma flexible e en diferentes momentos e facilita a interacción do usuario coa súa contorna.


      Puidemos ver unha demostración práctica do seu uso e a verdade é que nos encantou porque tanto a contorna gráfica como a interacción co usuario á hora de utilizala son moi sinxelos e prácticos. As funcionalidades que presenta a app son varias: tradución de voz a pictogramas, xestión de traducións, arquivo de traducións, xestión de vocabulario, recoñecemento de voz e personalización.





      A efectos prácticos a app resulta unha ferramenta moi útil para comunicación ao instante, para realizar unha anticipación, para explicar un cambio de plans, preparar normas ou crear historias sociais sinxelas. Esta é unha app que ademais permitirá que o usuario poida mellorar a súa interacción ademais de coa contorna familiar, co escolar e o social.



      Por agora só está desenvolvida para Android pero, segundo explicáronnos as súas creadoras, en breve sairán actualizacións con melloras e estase preparando a versión iOs. 




      0 0


      O 'Informe España 2016' presenta un mapa xeral da innovación educativa que xurdiu durante os últimos anos e que, aínda desestructurada, é un sopro de aire fresco.



      El confidencial


      O de innovación educativa é un concepto que soa moi ben pero que non sempre resulta fácil delimitar. Os cambios prodúcense a moitos niveis, desde as leis educativas até pequenos cambios de dinámica nas aulas. Por iso é polo que para entender que está a ocorrer en España neste preciso momento, sexa moi útil o decálogo das escolas innovadoras que o profesor de Sociología da Educación Xavier Martínez-Celorrio elaborou para o 'Informe España 2016', que funciona como guía para desenvolverse neste novo panorama.


      “Nos últimos anos, está a formarse unha onda de cambio educativo en España desde determinadas escolas e colectivos de profesores que se atreveron a transformar e superar o modelo pedagóxico tradicional”, sinala o autor. Este presenta unha listaxe de 114 escolas innovadoras (“non un 'ranking”, matiza) que tenta trazar un posible mapa do cambio educativo español, desde Amara Berri até Nova Escola 21 pasando polo Horizonte 2020 de as xesuítas de Cataluña. Gran parte deste movemento, explica ao Confidencial Martínez-Celorrio, comezou nesta última comunidade, onde moitos centros públicos e concertados propuxeron proxectos que pouco teñen que ver coa educación tradicional.


       “Trátase dunha onda de cambio xenuína que vén desde abaixo, parte de contextos moi locais e é o resultado creativo dunha profunda reflexión superadora da paradigma escolar tradicional, rescatando o espírito da Escola Nova de principios do século XX para actualizalo en pleno século XXI”, engade o autor. Leste utiliza o termo 'primavera pedagóxica' para referirse a esta “onda de cambio irradiada por toda España pero aínda desarticulada”.


      A Administración, engade, tampouco fixo moito por que se visibilice esta substitución xeracional por parte dun novo profesorado que se formou na Logse, conecta ben coas familias novas e aínda non sufriu o desencanto que padeceron outros docentes. “O importante é que as escolas demostraron maior capacidade de transformación que as propias leis”, matiza o profesor. “A Lomce morrerá, pero estes proxectos viñeron para quedar”. Cales son os 10 puntos que os distinguen?



      1. Reestruturación escolar xenuína

      Os colexios e institutos da lista aproveitaron a autonomía escolar para transformar organizacións, metodoloxías e relacións co alumnado. O cambio non veu imposto desde as administracións, senón que se produciu desde abaixo: “Moitas destas escolas son de recente creación e xa naceron cun grupo cohesionado de profesores ao redor dun mesmo proxecto”, sinala Martínez-Celorrio. Xurdiron, engade, do “convencemento por parte do profesorado de que o modelo que seguiron é insatisfactorio e necesitábase un revulsivo”.



      2. Centralidade do alumno

      É un mantra que se repite en todos os proxectos de innovación educativa: o protagonista non debe ser o profesor, senón o alumno. O profesor lembra que un dos problemas do noso sistema educativo é “a inestabilidade do profesorado e dos persoais, hai demasiada mobilidade, polo que non se configuraron equipos afíns que compartan paradigmas e modelos”. É moito máis fácil, por tanto, que estes proxectos se configuren ao redor de grupos de profesores que creen na mesma idea e non a partir da “reciclaxe de profesores da vella escola, máis afeitos ao libro de texto, que son quen máis se resisten a estes cambios”.



      3. Aprendizaxe por proxectos

      Martínez-Celorrio considérao como “a metodoloxía estrela que se redescubriu —é algo antigo—, quizá a punta do iceberg”. Aínda que moitos colexios xesuítas léveno a cabo —tamén algúns colexios finlandeses—, non se trata da única proposta que está a cambiar a forma de facer as cousas, neste caso, superando as restricións do currículo tradicional e dos libros de texto. “O que caracteriza a esta onda de cambio educativo en España é, sobre todo, a pluralidade de metodoloxías”, explica o profesor. “Aínda que esta sexa quizá a que máis destaca e chame a atención do profesorado”.



      4. Avaliación formativa

      A Lomce obrigaba, entre outras cousas, a reintroducir notas numéricas nos expedientes académicos. Moitas propostas rexeitaron este sistema tentando que a avaliación non sexa unha mera cualificación, senón que tamén sirva de aprendizaxe para o estudante analizando outras calidades. “É fundamental porque rompe cunha cultura latina moi afeita utilizar a avaliación para seleccionar, non valora o erro ou a equivocación como fonte de aprendizaxe”, explica Martínez-Celorrio. “É máis competencial, máis global e complexa, máis enriquecedora”.



      5. Cambio de estrutura de tempo e espazos

      'Tirar os muros das aulas' converteuse en case un slogan destas novas propostas, pero o profesor catalán lembra que se remonta a moito tempo atrás, tanto a propostas como Amara Berri no País Vasco como outros centros como o galego O Pelouro ou o estremeño Miralvalle. “Foron precursores da alternativa pedagóxica xa desde o tardofranquismo, algo que alimentou aos movementos de renovación pedagóxica”. Estas propostas mantivéronse como referencia ao longo das décadas.



      6. Diversidade de idades nas aulas

      Moitos colexios rurais víronse obrigados ao longo das décadas a xuntar nas súas aulas a estudantes de distintas idades, unha característica que teñen en común con moitos destes centros (Elon Musk tamén o implantou en Ad Astra). Como lembra Martínez-Celorrrio, “o da escola rural é un modelo de éxito que funcionou moi ben en España”. Non é raro, por tanto, que representantes do Ministerio de Educación xaponés visiten escolas de Soria ou Ávila. Para o profesor, é un erro que a escola sexa a única institución onde non se pon de acordo distintas idades; nestes centros, os maiores ensinan e axudan aos máis pequenos, o que ten efectos positivos.



      7. Implicación de profesorado e familias

      Explicabámolo hai pouco: durante as últimas décadas produciuse unha progresiva separación entre docentes e pais, que desconfían mutuamente uns doutros. Nos centros da lista proposta, no entanto, “danse as condicións idóneas entre uns e outros para que se traballe xuntos e os proxectos saian adiante”. O criterio pedagóxico dos pais está moito máis desenvolvido, e eles mesmos son os que promoven os cambios, como ocorreu durante os anos setenta, cando se configurou unha nova escola democrática. Hoxe en día, no entanto, a cultura escolar tradicional baséase “nunha separación entre familias e profesores” alentada desde a Administración.



      8. Disolven problemas de convivencia

      Martínez-Celorrio explica que estas escolas adoitan ser “cálidas, con clima afectivo e emocional positivo”. Algo que, no entanto, é moi difícil de trasladar á maior parte de centros de España, que están configurados de forma moi diferente. “Funcionan como grandes factorías, son grandes equipamentos de 1.500 alumnos e 100 profesores que reproducen un modelo de relacións impersonales”, explica o autor do informe. Por iso é polo que moitas veces o 'bullying' pase desapercibido, xa que as circunstancias vitais dos alumnos son descoñecidas para os encargados da súa educación. Os centros analizados por Martínez-Celorrio comparten un novo marco, no que se sitúa “unha relación máis horizontal e democrática, na que cada un asume o seu rol, o que fai madurar ao alumnado”.



      9. Profesorado reflexivo

      É case imposible impor cambios nos costumes do profesorado, especialmente se este se sinte desmotivado e infravalorado. O autor destaca a “forte identidade de centro” destes docentes organizados ao redor dun proxecto común, e lembra o grave problema que España arrastra na formación dos seus profesores desde hai décadas: “A Logse aprobouse en 1990, empezouse a aplicar en 1996/97 e a formación do profesorado non empezou a cambiar até 2009/10, a primeira edición do máster”, lembra. “Foron case 20 anos, o que produciu un déficit acumulado inxustificable”. Tampouco é que as novas ferramentas de formación, como o máster, cambien a situación. Martínez-Celorrio lamenta que o máster se escolarizou; necesita un replanteamiento máis competencial, onde se integren teoría e práctica, ao estilo das antigas escolas de Maxisterio ou o MIR”.



      10. Escola como organización aberta

      Outra lema repetido por os colexios máis innovadores do mundo é que o colexio non vive illado en metade da sociedade, senón que é parte esencial desta. Xa non é, por tanto, “unha burbulla autosuficiente, con rutinas escolares herdadas e libros de texto que pretenden capturar todo o coñecemento”, en palabras do autor. A escola debe ser o motor de cambio social e ter unha gran influencia na súa contorna inmediata. Como ocorre nos centros presentados no informe. “O acto educativo non é formar para o día de mañá, senón vivir hoxe, o que obriga a reformular as metodoloxías e as didácticas”. O obxectivo? Que a escola se converta nun reflexo real do que pode ofrecer a sociedade.





      0 0


      Psiquiatría pronúnciase sobre o Fidget Spinner en beneficio do TDAH.

      O psiquiatra Celso Arango, vicepresidente do SEP, descarta que a "nova peonza" axude no déficit de atención.





      redacción médica


      O psiquiatra Celso Arango, vicepresidente da Sociedade Española de Psiquiatría e presidente do Colexio Europeo de Neuropsicofarmacoloxía, descarta que o Fidget Spinner, o xoguete que está de moda entre os nenos e adolescentes axude en o Trastorno de Déficit de Atención e Hiperactividade (TDAH) dos pequenos xa que non hai ningunha evidencia nin proba científica respecto diso. “Non se fixo ningún ensaio clínico nin estudos que proben a eficacia deste xoguete en beneficio dos nenos con TDAH”, sentenza.


      O Fidget Spinner, tamén coñecido como a nova peonza, é un xirador de cuxo eixo central salguen tres aros e consiste en facelo virar o máximo tempo posible. O invento fíxose tan popular que nalgunhas escolas de Estados Unidos e Reino Unido prohibírono porque é unha distracción.


      Con todo, algúns mestres deféndeno porque creen que pode axudar aos nenos a concentrarse, especialmente aqueles con TDAH. De feito, anúncianse como relaxante de tensión, reductor de ansiedade e concentración da mente para TDAH.


      Arango, que é catedrático nas universidades estadounidenses de Meryland e de San Francisco, asegura que se trata de unha publicidade totalmente enganosa que “debería perseguirse”. “En Medicina estamos demasiados cansos de ‘fármacos milagres’ e ‘terapias milagrosas’, todo o que hai detrás disto é diñeiro e alguén que se lucra”, sentenza.


      O psiquiatra rebaixa a polémica suscitada con esta nova moda xa que se trata dun caso "máis inocuo". “Á fin e ao cabo é só un xoguete. É enganoso pero non fai dano”, explica o experto e insiste en que a función dos especialistas en Saúde Mental é informar as familias de que non existe ningunha evidencia na cura. “Nós dicímoslles que non hai nada que o corrobore, pero se o queren comprar que saiban que están a investir ese diñeiro nun simple xoguete”, aclara.


      O presidente do Colexio Europeo de Neuropsicofarmacoloxía lamenta que mentres que moitos investigadores e científicos teñen que investir moito esforzo, sacrificio e preparación para tentar demostrar algo, hai outros que se benefician coa simple coletilla de ‘axuda a’, como sucede coa homeopatía e curandeiros. Por iso fai especial fincapé en que as autoridades sanitarias tanto españolas como americanas actúen ante este tipo de propaganda enganosa.




      Maestro Konrad Vic


      O fin de curso do ano 2017 xa pasará á historia como aquel en o que os mestres tentaron dar clase mentres os nenos daban voltas e voltas ao seu "spinner", coma se dun grupo de desintoxicación dalgunha sustancia tratásese.

      Aparentemente non ten maldade ningunha e claro, cando dinche ... ( voz de científico) "é un xoguete creado para acougar a ansiedade nos nenos hiperactivos"... pois un pensa que se os prohibe, quedará como un ogro insensible que non deixa que os nenos acouguen a súa ansiedade.

      A verdade é que descoñecía que o 100% do alumnado do meu centro tivesen problemas de ansiedade ou hiperactividade, eu pensaba que só había diagnosticados uns poucos e como todo o mundo sabe, cada caso é discutible.

      O que si teño claro é, que estamos ante a xeración da SOBRE ESTIMULACIÓN , do non permitir que o neno se aburra un instante, de nenos que cando comen en casa ademais escoitan música cos seus cascos ,coa man libre xogan co móbil, todo iso fronte da televisión mentres a súa nai pregúntalles... Que tal na escola? Nun exercicio de malabarismo mental que teño as miñas dúbidas sobre se é bo para o desenvolvemento dun menor, aínda que cojonudo para o desenvolvemento económico da última novidade viral.

      Parece que ademais de ter unha ansiedade irrefreable, as novas xeracións son superdotadas, capaces de gozar da boa música, xiros e compases, mentres descobren a mellor forma de pasar ao seguinte nivel do xogo de quenda, á vez que saborean e intúen que na comida dese día había un ingrediente novo, mentres de esguello analizan na tele a situación política do país, todo iso xusto antes de elaborar un discurso propio co máis destacado do vivido, sentido e apreso, durante o seu mañá no cole.

      Really?
      Hoxe os meus alumnos preguntábanme... 
      -Como es tan creativo? 
      - Por que coa vosa idade cada vez que me aburría, non me puñan ningún aparello na man. - Contesteilles.

      Ben saben quen foron os meus compañeiros e mestres que non había no pobo neno máis nervioso que eu, cada mañá daba boa conta de uñas, lapis, bolis,... mentres coa perna condenaba ao meu compañeiro da beira a un pequeno sismo continuo.



      Pero aos poucos empecei a focalizar os meus nervios, empecei a debuxar para relaxarme, a bailar ou gozar a música que lle roubaba á miña irmá.

      Agora teño claro que os grandes pensadores da historia, Einstein, Newton, Steve Jobs, ... ou calquera desas persoas ás que admiramos, non son máis listas que os demais, non teñen un cerebro superdotado, non son inalcanzables, é moito máis fácil.

      Simplemente focalizaban mellor a súa atención, concentrábanse nunha única cousa ata que o terminaban, simple e sinxelamente , non se lles ía o santo ao ceo.

      Polo que me pregunto... De verdade estámoslles facendo algún favor permitindo que estean en mil cosas á vez?


      Creo sinceramente que deberiamos deixar de desenvolver o consumismo á conta de desenvolver a mente das futuras xeracións .



      0 0
    • 05/22/17--03:04: Origami e dislexia



    • “Sydlexia” é unha organización situada en Sídney, Australia, enfocada en identificar e tratar a dislexia desde este punto de vista da creatividade e as capacidades visuais. Por iso acaban de lanzar un novo proxecto que potencia estas características dos alumnos mediante unha técnica ao estilo origami.






      Trátase de papeis con anacos de letras que a primeira ollada poden parecer impresións con fallos, pero que cobran sentido cando se pliegan dunha forma exacta. O obxectivo da actividade é que estes papeis se convertan en dinosauros, cans, coellos, ou raposos, e as letras formen o nome de cada animal no seu corpo. Desta maneira, a sensación de logro chega directamente aos ollos de quen o realizan.






      Esta orixinal campaña levárona a cabo xunto á axencia BDOO Dubai, quen optaron por deseños minimalistas e cores suaves para facilitar as actividades, pero sen que deixe de supor un reto para estas persoas. Para promocionar a iniciativa, tamén colocaron os deseños en volantes e carteis para a rúa. Ademais, na web da organización podes atopar videotutoriales que explican os pasos para armar as figuras.






      0 0
    • 05/23/17--01:14: Guías de inclusión



    • Fundación MAPFRE


      Un dos principais obxectivos de Formando Comunidade é fomentar a educación integral en contornas desfavorecidas. Consideramos a educación integral como aqueles procesos que unha persoa debe ter cubertos para poder desenvolverse plenamente en todos os contextos e situacións da vida, sexa cal for a súa situación. A inclusión educativa pretende ademais facilitar o acceso á educación de todas as persoas independentemente da súa condición social, etnia, orixe, procedencia ou capacidades.
      Para traballar a inclusión educativa a Organización de Estados Iberoamericanos (OEI) deseñou unhas guías destinadas a que os docentes traballen con aqueles alumnos que teñen máis dificultades para aprender co fin de que atopen os medios e os apoios necesarios para logralo. Fundación MAPFRE pon este material de gran calidade ao seu alcance co obxectivo de que a Educación Inclusiva sexa unha realidade para os todos os nenos e novos, sobre todo os que contan con algún tipo de dificultade ou discapacidade.
      A educación inclusiva aposta pola participación, o apoio aos que teñen máis dificultades de aprendizaxe, o recoñecemento dos grupos minoritarios ou as altas expectativas ante as posibilidades futuras de todos os alumnos, sexan cales sexan as súas aptitudes.


      Fonte: Colegio San Vicente de Paúl

      0 0



      Rincón de la psicología :: Jennifer Delgado Suárez


      O noso cerebro pódenos dar unha excelente lección para a vida.


      Cando durmimos o cerebro fai unha especie de borrón e conta nova. Para aprender, é necesario que se establezan novas conexións, ou sinapses, entre as neuronas. Esas conexións permiten que as neuronas envíen sinais entre si de forma rápida e eficiente. Nesas redes é onde almacenamos os novos recordos e as habilidades que aprendemos.


      Con todo, neurocientíficos da Universidade de Wisconsin-Madison descubriron que as sinapses que crecen de maneira “exuberante” durante o día, "pódanse” pola noite. O noso cerebro realiza automaticamente unha selección da información que debe gardar e descarta o resto.


      O curioso é que, ao eliminar toda a información innecesaria, os recordos que valen a pena memorízanse mellor. Psicólogos da Universidade Johns Hopkins apreciaron que cando ese proceso non se produce, os nosos recordos vólvense máis confusos. Ademais, ese esquecemento selectivo é fundamental para restarlle impacto emocional aos feitos que nos ocorreron durante o día.


      Este proceso que ocorre de maneira natural bríndanos unha gran lección: gardar vellos rancores, alimentar frustracións, revivir os dramas e darlle unha importancia excesiva a cousas que non merecen a pena, só xera caos e insatisfacción. O máis sabio é aprender a ignorar todo aquilo que non vale a pena e que pode afectar a nosa paz interior.


      Cinco cousas que podes elixir ignorar para ser máis feliz


      Unha frase budista afirma que "só nos pode danar aquilo ao que lle conferimos importancia”. Non son as situacións, senón o significado que lle damos e como reaccionamos, o que determina o seu impacto en nós. Por iso, se queremos protexer o noso equilibrio emocional, debemos aprender a ignorar algunhas cousas.


      Ignorar non significa adoptar unha actitude pasiva e tampouco significa que deixaremos de facerlle fronte a certas situacións, significa aprender a darlle importancia ás cousas que realmente o merecen e restarlle impacto a aquelas cousas que non deben ter unha presenza tan importante nas nosas vidas.


      Ignorar, neste caso, non é sinónimo de descoñecemento senón que implica un acto consciente, unha decisión na que sacamos da nosa conciencia aquelas cousas intranscendentes que só nos danan. Non significa obviar ou ocultar os problemas senón limpar a mente de todo aquilo que ocupa un lugar innecesario para facerlle espazo ao que realmente conta. 


      1. Os desprezos e as críticas destrutivas. Lembra que unha crítica malsana di máis sobre a persoa que critica que sobre quen é criticado. Non permitas que as críticas e os desprezos fagan madeixa na túa autoestima. Lembra que cando pasas demasiado tempo prestándolle atención á opinión que os demais teñen de ti, ou o que os outros queren que sexas, esquecerás quen es realmente.


      2. As persoas que queren descargar sobre ti as súas miserias emocionais. Hai persoas que se comportan como auténticos camións de lixo, que pretenden descargar sobre ti os seus medos, frustracións, enfados ou ansiedades. Non llos permitas. Aprende a detectalas e crea un escudo protector.


      3. As pequenas frustracións do día a día. Un mal día é só un mal día. Vén e vai. Non hai razón para quedarche atascado nesas pequenas frustracións. Se aprendes a ignorar eses contratempos apenas terminan, daraste conta de que poderás retomar a túa rutina con maior serenidade. Se os acumulas terminarás cargando un fardo moi pesado. É só cuestión de pór en perspectiva e darte conta de que non paga a pena arruinarte a xornada por eses contratempos.


      4. O teu diálogo interior negativo. A miúdo a túa mente convértese no túa peor inimiga. Por iso, en moitos casos é necesario aprender a acalar ese ruído interno, os pensamentos obsesivos sobre o fracaso, os medos e a ansiedade. Na maioría dos casos ese diálogo interior provén das expectativas que os demais puxeron sobre ti. De feito, é probable que te descubras dicíndote frases que os teus pais, mestres ou parellas dixéronche. Se esas frases non che permiten avanzar e non che fab sentir ben, ignóraas, co paso do tempo iranse difuminando até desaparecer.


      5. As situacións que non podes controlar. O taoísmo anímanos a fluír, a non forzar as situacións. Iso non significa adoptar unha actitude pasiva senón aprender a detectar as oportunidades para actuar e saber cando é contraproducente empecinarnos con algo. Hai moitas cousas que se escapan do teu poder, tentar controlalas xera unha tensión innecesaria. Por tanto, hai veces en que debes esquecerte de todo o que podería saír mal e comezar a confiar no fluxo da vida.


      Un exercicio para aprender a ignorar o que che dana


      Non é fácil ignorar certas cousas, certas persoas, certas situacións... Non sempre sabemos percibir o que nos pode facer dano e aferrámonos a iso. Noutras ocasións, ignorar significa cortar vínculos, cambiar a nosa forma de pensar e as nosas actitudes, algo que non é sinxelo e require unha gran dose de valentía.


      En calquera caso, anímoche a que fagas este sinxelo exercicio:


      Toma un lapis ou calquera obxecto pequeno que non rompa. Sosteno na man e aperta forte. Imaxina que ese obxecto é unha das emocións, sentimentos ou persoa que che está molestando e que a túa man representa a túa mente ou conciencia.


      Ao comezo, todo che parecerá un pouco raro pero aos poucos te sentirás menos incómodo e o obxecto resultarache máis familiar. Con todo, se segues apertando ese obxecto, terminará facéndoche dano.


      Agora, abre a man e permite que o obxecto rode e caia ao chan. Observa que eras ti quen se aferraba ao obxecto, non estaba unido á túa man. O mesmo ocorre coas túas emocións, sentimentos e as persoas que poden facerche dano.


      O problema é que nos aferramos tanto a esas situacións que nos esquecemos que podemos soltalas cando queiramos. De feito, cando experimentamos ira ou tristeza dicimos “estou triste” ou “estou enojado”, o cal representa unha identificación con eses estados que implica aferrarse a eles. No seu lugar, deberiamos dicir “síntome triste” ou "síntome con ira” e aprender a deixar ir.


      Como aplicar esta idea para ignorar todo aquilo que nos dana?


      - Non leves as cousas ao plano persoal. Moitas das cousas que nos ocorren non son persoais. Levalas a ese plano significará que lle estás dando unha importancia excesiva e estarás a permitir que afecten o teu equilibrio emocional. Por tanto, é fundamental que protexas ese espazo e só permitas que entren as cousas que realmente son significativas para ti.


      - Non perdas a perspectiva. Imbuídos nos pequenos problemas da vida cotiá, é fácil deixarse atafegar por esas pequenas insatisfaccións e contratempos, de maneira que podemos terminar perdendo o rumbo. Lembra manter sempre a perspectiva, céntrache no que che define, nos teus obxectivos e o que realmente che emociona. Non deixes que insignificancias che arrebaten a posibilidade de ser feliz hoxe mesmo.


      - Dá un paso atrás. Cando sintas que as emocións están a tomar o mando, dá un paso atrás. Detente, dáte uns minutos e recupera o control. Reflexiona sobre por que esa situación está a xerar esas emocións. É probable que esteas a reaccionar de maneira esaxerada ou que lle esteas conferindo máis importancia da que ten. Respira e déixaa ir.


      - Ancórate ao presente. Se te sintes mal, é probable que sexa por algo que xa sucedeu, que pertence ao pasado. Por tanto, non ten moito sentido seguir alimentando eses sentimentos. Para deixalos ir, basta con ancorarte ao presente. Céntrate en tódalas cousas positivas que tes agora mesmo. A clave radica en aprender a moverse do pasado que che mantén suxeito ao presente.

      0 0


      Connie Yowell cre que a innovación require proba e erro e que os profesores non poden xogar co futuro dos nenos.




      El país


      Connie Yowell ten unha opinión pouco común sobre a innovación educativa. A diferenza doutros gurús, ela cre que os colexios non son os lugares para probar novas metodoloxías de ensino porque a innovación implica proba e erro, e non se pode experimentar cos nenos. 

      A de Yowell é unha voz autorizada. Especializada en Psicoloxía e Educación por a Universidade de Stanford, Yowell traballou como analista no departamento de Educación do Goberno de Estados Unidos -durante o mandato de Clinton- e xestionou un programa sobre aprendizaxe de 150 millóns de dólares na Fundación MacArthur. Despois de dedicar máis de 30 anos ao estudo dos procesos de aprendizaxe dos mozos, Yowell defende que a innovación ten que nacer en espazos menos ríxidos, en talleres organizados por museos, bibliotecas ou plataformas cidadás.


      Despois de coñecer a Will Wright, o creador do exitoso videoxogo de construción de cidades SimCity, Yowell é partidaria de substituír as pedagoxías baseadas na memorización polas dinámicas de xogo que requiren a participación dos estudantes. A súa principal crítica ao sistema educativo actual, tanto en España como en Estados Unidos, é o paralelismo entre o funcionamento das fábricas e as escolas, onde se prepara a “cidadáns obedientes que saiban seguir ordes”.


      Yowell é a impulsora de LRNG, unha empresa social que está a redeseñar a aprendizaxe do século XXI xunto a escolas, concellos, asociacións e empresas como IBM en 10 cidades de Estados Unidos, como Chicago. A semana pasada visitou Madrid para participar en as charlas Tech & Society organizadas por a Fundación Telefónica e o think tank Aspen Institute.


      Pregunta. Despois de dedicar tantos anos a analizar a forma na que aprenden os mozos durante a súa etapa como investigadora en a Universidade de Illinois, cre que a clave está en cambiar os contidos dos programas académicos?


      Resposta. O sistema educativo non está a fallar, segue cumprindo o obxectivo para o que foi deseñado: a produción masiva de estudantes. Tanto en España, como en Estados Unidos ou China adéstranse certos tipos de comportamento como a obediencia, moi ligados a conseguir cidadáns eficientes nas fábricas. Aos nenos de hoxe resúltalles complicado encaixar nese modelo. Ao principio da miña carreira pensaba en como facer a aprendizaxe máis atractivo ou como asegurar a igualdade de oportunidades independentemente da clase social. Co tempo deime conta do erro. Había que saír da academia e dedicar moitas horas a entender que estaba a pasar en internet e que era o que tiña aos mozos tan enganchados. Aí descubrimos un novo concepto: a aprendizaxe conectada.


      P. Cal é a diferenza fundamental coa aprendizaxe tradicional?


      R. Os mozos de hoxe aprenden de forma efectiva cando coinciden tres elementos. Interésalles un tema, atopan a un grupo de persoas que comparten esa inquietude e esa aprendizaxe sérvelles para algo no seu día a día. Iso é a aprendizaxe conectada. A tecnoloxía e as ferramentas online permiten que ese tres factores coincidan e por iso son críticos para transformar a maneira na que aprendemos. Segundo un dos estudos que realizamos no que participaron máis de 1.000 mozos, o 95% deles comunícanse cos seus amigos a través de redes sociais e entre o 10 e o 15% son activos en comunidades online de videoxogos, moda... O intercambio de contidos e a aprendizaxe que se dá nesas plataformas é extraordinario.


      P. Deberían as escolas substituír os libros por plataformas online de onde extraer o coñecemento?

      R. Os recursos que se utilizan hoxe, como os libros, os lapis ou o papel, teñen que cambiar de forma drástica. Pero o foco non está no material, senón nun cambio de mentalidade. A innovación non ten que nacer nas escolas, que son moi resistentes ao cambio. Temos que empezar a innovar fóra das aulas. A sociedade tense que envorcar en crear novas iniciativas que logo se poidan replicar nas escolas. Os lugares onde se organizan actividades extra escolares, como os museos ou as bibliotecas, teñen que inventar novas experiencias de aprendizaxe. Os colexios non son laboratorios onde probar novas metodoloxías porque a innovación leva proba e erro, e por tanto, fracasos. Son espazos de moita relevancia onde nos xogamos moito. Os profesores están a ensinar ao fillo doutra persoa e eses coñecementos influirán no seu futuro. Non podemos esperar que sexan as escolas as que lideren o cambio. 


      P. Máis a alá das pedagoxías, cre que hai algún elemento que xa se pode modificar nos colexios?


      R. A avaliación está totalmente separada da aprendizaxe, dedícase moito tempo a preparar os exames e iso é un erro. Hai que introducir a avaliación no proceso de aprendizaxe e para iso é moi útil a tecnoloxía. Os videoxogos son un bo exemplo; á vez que xogas sabes en todo momento como o estás facendo e que puntuación estás a obter. Non hai ningunha necesidade de deter a aprendizaxe para realizar unha proba. Tamén hai que modificar o concepto de éxito escolar, pasar da memorización ao desenvolvemento de competencias. Iso é o que asegurará aos estudantes que atopen un traballo no futuro.


      P. Podería explicar algunha iniciativa cidadá de éxito que sirva de exemplo para as escolas?


      R. O proxecto que impulsou a biblioteca pública de Chicago está a servir como modelo para algúns institutos. Retiráronse tódolos libros da primeira planta e habilitouse como un espazo para que os mozos poidan charlar, probar ferramentas dixitais ou investigar sobre diferentes proxectos con mentores. O que se busca é un cambio na actitude dos mozos para que non pregunten ao seu profesor cal é a tarefa do día, senón que decidan eles mesmos que queren facer e que necesitan para desenvolver esa idea. Dese modo aínda que non teñan os coñecementos necesarios, atreveranse a emprender novos proxectos e buscarán a axuda do profesor para superar as diferentes etapas.


      P. Está a traballar con concellos e asociacións para redeseñar a aprendizaxe do século XXI. Como está a funcionar o proxecto LRNG?

      R. Estamos xa en 10 cidades de Estados Unidos e o que estamos a facer é crear aplicacións que permiten aos mozos de entre 15 anos e 25 coñecer diferentes actividades que están a suceder nese momento nas que poden participar para descubrir as súas paixóns. En colaboración con empresas como IBM estamos a identificar as habilidades que os mozos necesitan desenvolver para encaixar no mercado laboral e potenciándoas en diferentes talleres que se imparten en asociacións, espazos públicos ou compañías. O obxectivo é darlles a oportunidade de explorar o que lles interesa, porque as vocacións non son innatas, os mozos teñen que ter tempo para conectar coa súa comunidade e ver cousas que lles chamen a atención, e iso non se contempla nos programas dos colexios. Hai que acabar coa idea de que as escolas son os únicos lugares para a aprendizaxe. En calquera recuncho da cidade hai coñecemento.  



      0 0




      Guía editada polo sindicato CSI-F e financiada pola Xunta de Galicia co protocolo básico para actuar ante casos de agresión a profesionais docentes. 





      Descargar



      0 0
    • 06/13/17--02:08: Para que serve repasar?






    • 0 0





      Francisco Román Lapuente é o coordinador desta guía, onde se realizou un traballo que pretende orientar a aqueles profesionais que traballan con alumnado que presenta dificultades específicas de aprendizaxe derivadas da dislexia do desenvolvemento. A guía ofrece claves para entender este problema, así como estratexias e/ou propostas de intervención educativa e un protocolo de identificación.









      0 0





      Moitas son as reflexións que nos deixou Carles Capdevila ao longo dos seus catro relatorios nos nosos encontros. E, como homenaxe chea de emoción, tristura e gratitude por habelo coñecido, queremos compartir algunhas delas. Oxalá teñamos sempre moi presente a súa idea de que educar con humor é posible e que, sen angustias, farémolo moito mellor.  Carles dicíanos que “un dos principais problemas que temos os pais hoxe en día é que falamos da educación dos nosos fillos moi preocupados. Tomámonolo moi en serio e iso é moi importante, pero case preferimos estar angustiados que alegres. Cando eduquemos e cando falemos da paternidade e a maternidade creo que é importante que tentemos buscar este sorriso, esta alegría, a espontaneidade, a naturalidade. Que nos levantemos pola mañá dicindo: “Isto é moi difícil pero imos divertirnos”. Nestes vídeos, Carles fala de educar con humor, dos parques, dos profes, do (des)prestixio dos mestres e do xornalismo sobre educación, do papel do pai no parto e até de compresas. 



      Gestionando hijos



      0 0




      educastur


      Guía para orientadoras e orientadores


      Unha primeira parte dirixida fundamentalmente a profesionais da orientación educativa, na que se describen amplamente os procedementos para a detección temperá, a avaliación e a intervención educativa cos alumnos e alumnas con TDAH, e proporciónanse diversas ferramentas para levar a cabo este labor.



      Guía para profesorado


      E unha segunda parte dirixida ao profesorado en xeral, na que se facilitan orientacións e estratexias que permiten axustar a atención ás necesidades educativas que presenta este alumnado.


      A guía dedica un lugar destacado ás adaptacións necesarias no proceso de avaliación. Tamén se tratan aspectos esenciais a ter en conta para facilitar a colaboración entre a familia e o centro educativo.



      Acceso ás publicacións






      0 0
    • 06/20/17--04:17: Aula aberta de ARASAAC



    • Que é?


      Aula Aberta de ARASAAC é un repositorio de contidos de calidade relativos á Comunicación Aumentativa e Alternativa (CAA), no que calquera profesional ou familia  pode formarse libremente en todo o referente a documentos, ferramentas de software libre e recursos que utilizan pictogramas de ARASAAC.


      Para acceder a esta aula, non é necesario rexistrarse como usuario  e non hai que seguir unha temporalización establecida. O importante é que cada persoa se forme naqueles temas do seu interese, seguindo o seu propio ritmo de aprendizaxe e atendendo ás súas necesidades formativas en cada momento.


      Cales son os obxectivos?
      1. Ofrecer titoriais e videotitoriais que expliquen o funcionamento dos diferentes programas, aplicacións e ferramentas que utilizan os recursos de ARASAAC, así como  os distintos materiais que se poden elaborar ou adaptar a partir da súa utilización.

      2. Presentar exemplos de materiais elaborados polos propios usuarios do portal, organizados por contidos da área de linguaxe, da comunicación e doutras áreas curriculares adaptadas.

      3. Dar a coñecer diferentes documentos de referencia en Comunicación Aumentativa e Alternativa (CAA)elaborados por prestixiosos profesionais e institucións.

      4. Ampliar os contidos de a canle de Youtube de ARASAAC con a incorporación de novos videotutoriales.

      5. Incorporar contidos de calidade no ámbito da CAA achegados por prestixiosos profesionais de diferentes ámbitos, que complementen os contidos elaborados polo equipo de ARASAAC.

      Onde se enmarca?

      A Aula Aberta de ARASAAC enmárcase dentro do Plan de Actuacións de ARASAAC, proxecto financiado por o Departamento de Educación, Cultura e Deporte do Goberno de Aragón  e coordinado por a Dirección Xeral de Innovación, Equidad e Participación de devandito departamento.



      Aula aberta de ARASAAC





      0 0
    • 06/21/17--00:45: Crea o teu Mandala
    • 0 0
    • 06/28/17--01:59: As malas notas


    • El mundo


      alumno A  era"un neno por baixo dos estándares comúns da intelixencia", segundo o seu profesor. E un vago, en palabras do seu pai: "O meu fillo non pensa noutra cousa que na caza e nos cans".


      alumno B era lento ao contestar, taciturno e bastante malo en letras, xeografía, debuxo, francés, que sei eu... Até o punto de que foi rexeitado na escola politécnica aos 16 anos. O mestre dixo del: "Este mozo non chegará nunca a ningún sitio".


      Das oito materias que tiña o alumno C, suspendeu cinco. Así que aos 14 tivo que cambiar de colexio. E repetir curso. Os seus pais tíñano claro: "Terá que aprender un oficio porque estudar non é o seu".


      O alumno D obtivo unha cualificación moi deficiente, aí é nada: dous sobre 50. "A miúdo atópase perdido, porque non escoita", escribía o seu profesor sobre el. "Insiste en facer as cousas á súa maneira. Chegoume a noticia de que quere ser científico. Nas circunstancias actuais, paréceme algo ridículo. Sería unha pura perda de tempo non só para el, senón tamén para os que deberán ensinarlle".


      Mentres os seus compañeiros atendían á clase, o alumno E pensaba nas musarañas. Un día facía un garabato no seu caderno. Outro día debuxaba unhas pombas. Outro día pintaba un torito. Todos lembran unha característica daquel neno pequcho: custoulle máis que a ningún aprender o abecedario.


      O alumno A era Charles Darwin.


      O B era un tal Albert Einstein.


      Detrás do exemplo C, está o psiquiatra español Luís Vermellas Marcos.


      O estudante D é John Gurdon, que gañou o Nobel de Medicina.


      E o caso E é o de Picasso.


      Así que desdramatice, relaxe un pouco o xesto, entre inmediatamente no cuarto do mozo, sáquelle as orellas de burro, dígalle que ten que porse as pilas, pero tamén dígalle que tampouco é para tanto. Que vai ser o que lle dea a gana. Que unha cualificación non condena para sempre. Que en toda etiqueta sempre aparece un prezo. E que el non o ten.

      (...)


      Máis aló do malo que diga un boletín, máis aló da tatuaxe que nos deixa, a certas idades todo está por escribirse: se aprobarás ou non o día en que a tentación de traizoar cáiache no exame. Se haberá algo sobresaliente en ti cando o azar reclame un valente. Se serás un home ou unha muller notable cando todos calen e se faga o silencio.


      Entón teñan coidado co que lles din por un tres en Matemáticas ou un suspenso en Inglés. Manexen a infancia como o faría un Tedax. Está comprobado que un rapaz instalado na convicción da súa nulidade é unha presa segura. Unha mecha acesa.


      A semana pasada, sen ir máis lonxe -nesa cerimonia da confusión que é a entrega de notas-, escoitei a un neno de 10 anos dicirlle a outro que el "era un paquete" despois de ver as súas cualificacións. Sen pena. Con deportividade. Como o que se sabe irremediablemente louro. Ou bípedo. Ou alérxico. Aos 10 anos.


      "Un paquete", dixo. Máis ou menos como aquel neno que se chamaba Daniel Pennacchioni, que era un «zoquete» incorrixible -conta de si mesmo- e ao que os seus pais acabaron enviando a un internado.


      Un Daniel Pennacchioni que se fixo maior, acabou sendo profesor e hoxe é un reputado ensaísta chamado Daniel Pennac.


      Así que desdramatice, relaxe un pouco o xesto, entre inmediatamente no cuarto do mozo. Pennac: "Os pais, a televisión, os libros poden ser idiotas, pero os rapaces non o son".