Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Channel Catalog


Channel Description:

Blog sobre Orientación Educativa dende Galicia. Pedagoxía Terapéutica. Audición e Linguaxe.
    0 0
    0 0



    En Alemaña apostan por pór chalecos con area nas escolas aos nenos con TDAH para conseguir que se concentren nas tarefas.





    serPadres


    En Alemaña existe un novo tratamento para nenos con Trastorno por Déficit de Atención e para nenos inquietos en xeral: porlles un chaleco cheo de area.


    Existen modelos en varias cores e con pesos que oscilan entre 1,2 e 6 quilos, dependendo da altura e o peso do neno. Custan entre 80 e 170 euros.


    As opinións con respecto a este tratamento son moi divididas pero, sen dúbida, gañan por goleada as contrarias a eles. Están abaladas en todo momento por pediatras e psicólogos alemáns que se manteñen firmes no pensamento de que isto o único que fai é dificultar o desenvolvemento do pequeno.


    O produto en cuestión é distribuído pola empresa Beluga e forma parte da súa colección “Terapia con area” onde, ademais deste produto, atopamos outros especialmente deseñados para trastornos como a demencia, o autismo ou o coma vexetativo. Na páxina do chaleco alegan que é un tratamento moi efectivo que axuda moito á concentración do pequeno. Preséntano como “a peza central e o alicerce básico da terapia Beluga Sand”.


    Ademais, seguen describíndoo como “un produto que distribúe o peso e presión a través dos sensores musculares e de exercicio, o que leva un aumento significativo no rendemento cognitivo”. Noutras palabras, axuda aos pequenos con a concentración porque pesa e perden liberdade de movemento.


    O balbordo causado pola noticia levou á marca distribuidora dos chalecos a facer unha aclaración na súa propia web: “estes chalecos de area logran excelentes éxitos en nenos con trastornos perceptuales propioceptivos. Todos os nenos naturalmente inquietos non necesitan un chaleco de area”.


    Pola súa banda, existen unha chea de opinións en contra deles. En aclaracións a El País, Cordula Lasner-Tietze, directora da Axencia de Protección ao Menor en Alemaña, asegura que “impoñen unha restrición física ao neno, que en principio non debe ser prescripta por un pedagogo” alegando que, de terse que usar, debería ser recetado por un terapeuta.


    O portavoz dos pediatras en Alemaña, Hermann Josef Kahl tamén falou dicindo que non existe unha evidencia médica que asegure que esta terapia favorece a concentración en nenos con TDAH.



    Esta práctica únese aos xa tan criticados pupitres bicicleta, usados nun colexio de Canadá. Trátase dunhas mesas aparentemente normais que levan pedais por baixo para que os nenos máis inquietos pedaleen durante 15 minutos e  se tranquilicen.

    0 0
    0 0





    xataka


    Internet (e o mundo) ten un novo heroe. Trátase de Owura Kwadwo, quen é profesor nun colexio de Kumasi, Ghana, onde debido ás carencias tivo que improvisar para seguir adiante coa súa tarefa de impartir coñecemento.


    O mérito de Owura baséase en ensinar aos nenos a usar Microsoft Word, o pequeno detalle é que o colexio non conta cun só computador. Pero para este profesor iso non é un impedimento, senón unha oportunidade para apoiarse no seu talento e non renderse.



    Misión Imposible: profesor de informática sen computador

    Hai uns días, Owura publicou en Facebook cal era o seu método para que os nenos aprendesen a usar Word sen estar fronte a un monitor. Dita publicación esparaxeuse por todo o mundo rapidamente debido á técnica tan inusual do profesor, pero moi efectiva.


    Owura explicou que foi todo un reto ser profesor de informática nun colexio pertencente a unha comunidade agrícola rural de Kumasi, xa que devandito colexio carece de ferramentas básicas para a súa tarefa de ensino. Pero non só para a súa, senón tamén para a de varios dos seus colegas quen teñen que ingeniárselas para sacar adiante aos nenos.


    No caso de Owura, o estudar artes visuais axudoulle a explotar as súas habilidades no debuxo, co que lle foi posible debuxar con xiz toda a interfaz de Word e explicala paso a paso aos seus estudantes. Os nenos deben copiar todo o que hai na lousa para así poderse dar polo menos unha idea do que verán cando estean ante un computador.


    Pero non só se trata de debuxar e que os nenos copien todo, xa que o profesor tamén se encarga de que entendan o que está a ensinarlles antes de que termine a clase.


    Por fortuna, a publicación de Owura serviu para algo máis que mostrar o seu método de ensino, xa que recibiu mensaxes de xente e compañías interesadas en doar equipo de computo para o colexio. Recibiu tal cantidade de mensaxes que tivo que reenviarlos a outros colexios da rexión que enfrontan o mesmo problema.


    Sen dúbida o traballo de Owura é un exemplo de perseveranza, pero tamén é un triste recordatorio de que aínda hai moitas cousas por resolver en canto a educación e tecnoloxía en varias rexións do mundo. Algo que hoxe día é vital si é que se quere ser competitivo neste mundo que evoluciona de forma vertixinosa.

    0 0
  • 03/03/18--01:58: Banco de imaxes e sons
  • 0 0
  • 03/10/18--01:07: orientadores en red
  • 0 0
    0 0





    Grandes medios


    Quen foi Wallenda?

    O efecto Wallenda, a toma de decisións denominado así polos investigadores das ciencias sociais e do liderado, en homenaxe ao famoso equilibrista Karl Wallenda, quen faleceu  tráxicamente no 1978 ao caer dunha corda frouxa durante unha exhibición na cidade de San Juan de Porto Rico. Durante tres meses previos ao evento, pensar en caer foi no único que Wallenda ocupou a súa mente. El consideraba que era a máis perigosa das súas camiñadas.


    Durante os días previos dedicouse a supervisar persoalmente todo o proceso de instalación da corda, algo que nunca fixera. Logo do lamentable accidente, a súa esposa sinalou que Karl destinara todas as súas enerxías a non caer máis que en camiñar sobre a corda. É difícil saber que estados emocionais abrigaban a mente de Karl pero probablemente o medo e a ansiedade pola avaliación negativa do evento a realizar eran as que mais afectaron a súa toma de decisión.



    Cando aparece o factor Wallenda?

    Cando un líder ou xerente ten que tomar decisións e sofre do efecto do factor Wallenda, preocúpase principalmente das percepcións propias do resultado do suceso. Ten que ver máis co xuízo sobre o resultado da acción e menos sobre o xuízo propio sobre a eficiencia de si mesmo. É dicir, algúns eles poden estar moi seguros das súas propias capacidades, pero darse por vencidos porque creen que os seus esforzos non producirán ningún resultado. O efecto final do nerviosismo excesivo ou medo é que introduce estímulos adicionais ao proceso de toma de decisións da xerencia ou empresa.


    Nas organizacións preséntase o factor Wallenda cando os individuos identificaron factores externos no seu proceso produtivo e decátanse dun paradoxo laboral: que un minimo de desempeño e cun nivel dado de produtividade no traballo obteñen un salario fixo, pero desempeños superiores non producen resultados monetarios superiores.


    Isto é mais recorrente en países con altos niveis inflacionarios como é o caso de Venezuela no cal a motivación salarial xa non produce os efectos desexados en sobre o aumento da produtividade laboral.


    Outra maneira de ver o factor Wallenda é o enfocarse nos pensamentos positivos das accións. Os investigadores e gurús do liderado Bennis, W. e Nanus B. en 1985 sinalaron que: “o efecto Wallenda tamén se podería definir como a capacidade de embarcarse en obxectivos, de verter todas as enerxías nunha tarefa, non mirar cara atrás e en tecer escusas polos feitos pasados”.


    Cando se vai a tomar unha decisión ou realizar unha acción determinada, si o suxeito centra a súa preocupación nos problemas, nas ameazas, na posibilidade do fracaso; perde a concentración e enerxía que debe utilizar na execución do proceso, e moi probablemente os resultados que obteña non sexan os esperados.



    A toma decisións é máis emocional que racional

    Goleman Daniel, no seu libro da Intelixencia Emocional de 1985, sinala que “O temor, na toma de decisións, pode ser un estímulo á procura de mellores alternativas, ante os perigos ou ameazas que podemos anticipar. Pero, si se instala de maneira obsesiva na mente da persoa que decide, ten un efecto paralizante, non só bloquea a capacidade de decidir, senón tamén de razoar e de actuar”. Os líderes e xerentes que se deixan invadir polo temor.


    Se as decisións inician o proceso de liderado e xerencial e moven o traballo nas organizacións, a súa ausencia ou postergación poden afectar a súa efectividade e impacto na contorna. No entanto, hai que saber diferenciar dúas situacións: unha, a postergación da decisión para a procura de máis información ou de mellores alternativas; outra, a que se dilata sen proporcionar novos elementos, e que pode conducir a  dúas situacións: a primeira “parálise por análise”. Expresións típicas deste estado poden ser: “necesito estudar máis o asunto”; “investiguemos máis a fondo”; “convén pedir outra opinión”; ou “aínda non estou seguro”. A “parálise por análise” xorde cando colocamos tanto énfase no proceso de análise que quedamos atascados nel e non chegamos a decidir. Cando esta situación convértese en hábito termina impregnando cada vez máis o proceso de decisións, chegando ás máis simples e triviais como ‘que deterxente debo comprar’.


    E a segunda, “a esperanza paralizadora”. Esta condición fai que, por temor, moitas persoas se deteñan a esperar polas condicións ideais para actuar e quedan estancadas no tempo sen moverse nin avaliar outras opcións de acción, xa que “algún día virá un tempo mellor”. Das dúas paréceme a mais daniña por conducir á inacción.


    O enfocarse nos resultados negativos, nas cousas que puidesen saír mal é unha forma de pensar común en sociedades en crises ou empresas que perderon o seu rumbo. Esta podería até chegar a converterse nunha conduta tóxica que pode traer repercusións desfavorables nas propias vidas de quen usan frecuentemente estes pensamentos.


    É necesario que as persoas deixen de ver o punto negro na folla de papel branco e observen todo o panorama, non quero expor que as persoas vexan todo en cor rosa, ou que anden coma se estivesen naquel festival de rock dos anos 60, senón que se centren nas cousas posibles de lograr. Lembren que toda intención humana é positiva polo menos ao comezo.


    Noutras palabras, enfoquen a súa mente nos resultados que esperan alcanzar e traballen arduamente para iso, teñan unha Neuro comunicación positiva con vostedes mesmos e coas persoas que lles rodean, saian da súa zona de confort e móvanse cara ás súas metas tomando as decisións que teñan que tomar.

    0 0
    0 0



    É resiliente todo aquel estudante que logra superar os seus obstáculos socioeconómicos e consegue resultados excelentes.




    La Voz de Galicia


    Os alumnos de Galicia son os máis resilientes, é dicir os que mellor rendemento obteñen tendo en conta un peor nivel socioeconómico, de España mentres que os de Murcia, País Vasco e Estremadura son os que teñen menor capacidade de adaptación para conseguir mellores resultados.



    O informe investigou sobre a equidade no sistema educativo, comparando os resultados das comunidades autónomas na última edición do estudo internacional PISA, en concreto sobre os seus resultados en ciencias.


    As autoras -Gabriela Sicilia, da Universidade Autónoma de Madrid e Rosa Simancas, da de Extremadura- destacan que a excelencia educativa é un dos desafíos pendentes en España, onde, en xeral, a maioría das comunidades contan cunha baixa porcentaxe de alumnos nos niveis altos en comparación cos estándares internacionais.


    Denomínase como «resiliente todo aquel estudante que logra superar os seus obstáculos socioeconómicos e consegue resultados excelentes, é dicir, estudantes que obteñen bos resultados académicos a pesar de proceder de contornas desfavorables», lembran Sicilia e Simancas, que concluíron que ademais de Galicia, Castela e León, Madrid, Castela A Mancha e Aragón os máis resilientes.


    Pola contra, tras os estudantes de Murcia, os menos resilientes son os de Estremadura, País Vasco e Canarias.


    As autoras manifestan que son «notables» as diferenzas atopadas en termos de desigualdade e equidad educativa entre as rexións españolas en todas as dimensións estudadas, fóra de Castela e León, a única con bos resultados independentemente da medida avaliada.

    0 0
  • 03/19/18--01:53: #CuadrosDocentes
  • 0 0



    A neoiorquina Adele Diamond demostrou coa súa investigación que se poden mellorar as funcións cognitivas na aula.




    ara.cat


    É unha das quince neurocientíficas vivas máis influentes e as súas investigacións sobre as funcións cognitivas impactaron na educación de millóns de nenos. Adele Diamond defenda que a estimulación da creatividade e o exercicio físico na escola son tan importantes como as habilidades curriculares.


    A escola ten que cambiar a forma en que educa?

    Si. Necesitamos que se imparta máis actividade física e artística porque axudan a construír as funcións executivas [habilidades cognitivas como a atención, o autocontrol ou o pensamento flexible, que permiten asociar ideas]. Hai quen pensa que si os nenos se divirten e son felices non están a traballar seriamente. E se pode gozar e aprender á vez. Despois da actividade física, en lugar de estar canso para dar clase, podes ter máis enerxía e non ansías de moverte porque xa o fixeches e a clase está máis tranquila. Os nenos deben ter tempo para moverse e para expresar a súa creatividade e para aprender a traballar en grupo. Nas escolas que teñen máis tempo para a actividade física e as artes e, por tanto, menos tempo para facer instrución académica, os alumnos sacan mellores resultados académicos que os que só fan actividades curriculares.


    Pero son materias que a miúdo menosprezamos. Como benefician ao desenvolvemento do cerebro?

    Si tocas un instrumento nunha orquestra tes que lembrar as secuencias que tes que tocar, ser flexible e adaptarte aos cambios do director de orquestra, aos outros nenos ou os imprevistos. No caso da práctica dun deporte, tamén hai que adaptarse ao que pasa no campo e quizais queres marcar pero non estás na mellor posición e has de exercer o autocontrol e pasar o balón e isto require adestramento. Apréndese practicando. Sempre aprendemos mellor as cousas a través da práctica e non a partir de escoita abstracta. É como o condutor e o pasaxeiro dun coche. O condutor aprende a ruta porque a necesita e o pasaxeiro só senta. Desafortunadamente temos alumnos pasaxeiros.


    Cal é o papel da educación emocional?

    Se te sintes triste, tenso ou só, as funcións executivas sofren. Por tanto, necesitamos preocuparnos de que o neno sexa feliz e polos seus problemas en casa, que impiden que se concentre na escola. Que sexa feliz é esencial para os resultados académicos. A investigación mostra que temos máis flexibilidade cognitiva e mellor memoria para o traballo cando estamos contentos.


    Di que o amor dunha nai pode compensar outros déficits.

    Creo, aínda que non hai suficientes evidencias, que non é só o dunha nai. Pode ser un profesor. Alguén que se preocupe por ti, que che escoite, que crea en ti, que che diga que serás capaz de facelo. Poño o exemplo do neno que aprende a camiñar. Quizais cae cinco veces ao día, pero ninguén lle di:"Suspendiches". Dicímoslle: "Estou segura de que aprenderás a facelo". En cambio, van á escola e que ouven? "Hoxe sacaches un suspenso".


    Está a dicir que na escola non hai que pór notas?

    Nas escolas Montessori non se pon notas e os nenos obteñen bos resultados académicos.


    Hai un debate aberto: os nenos deben ir á escola aos 3 anos ou están mellor en casa?

    Todo depende de como se faga a actividade. É inapropiado para o desenvolvemento tratar aos nenos coma se fosen estudantes universitarios e esperar que estean sentados escoitando a lección. Non deberían estar sentados nin necesitan instrución académica. En Finlandia, onde os nenos sacan bos resultados académicos, non empezan a escola até os 7 anos. Non hai que empezar a escola pronto. Pero se na escola se lles axuda a exercitarse fisicamente e desenvolver funcións executivas como o autocontrol, entón é xenial. Pero debe facerse no contexto do movemento e do xogo e facer que gocen da escola, non que a odien.


    Que pensa do acceso dos nenos ás novas tecnoloxías?

    Non digo que non teñan que acceder, pero debe ser un acceso limitado porque os afasta da interacción social. Preocúpame que os nenos non aprendan a interactuar no mundo real con xente real e de todo tipo. E isto require práctica, non se aprende diante dunha pantalla. Tamén necesitan contacto coa natureza e menos cemento.


    Os científicos saíron á rúa a reivindicarse na Marcha pola Ciencia. É inusual.

    Si, pero ten máis que ver con Trump e cos estúpidos que negan o cambio climático. A verdade é importante e iso estase perdendo con Trump porque minte. E os argumentos científicos non se poden negar. Non se pode pór ao mesmo nivel o creacionismo e a teoría da evolución, e demostramos que o home é o causante do cambio climático. É irrefutable. A xente debe saber cando hai evidencia científica e cando non. Debemos ser bos consumidores de ciencia para diferenciar entre o que é cientificamente demostrable e o que é fe nunha opinión.


    Pero para conseguir isto fai falta educación científica.
    Si, e para iso é necesario que os profesores estean formados. En Estados Unidos a moitos profesores gustaríalles facer educación activa pero non saben como, só lles ensinaron a recitar a lección. Ninguén lles deu as ferramentas para facelo. Non digo que todos deban educar segundo o sistema Montessori, pero sería beneficioso que aprendan algunhas das técnicas.



    0 0
  • 03/20/18--05:03: Hormonas e química


  • Posiblemente te esteas preguntando que ten que ver as hormonas coa felicidade. Pois aínda que non o creas, a maneira como sentimos está controlada moito cos químicos do cerebro quen controla as hormas de corpo, o sangue que flúe e en xeral o noso corpo enteiro.


    Entón, que ten que ver as hormonas coa felicidade? ten moito que ver xa que todo o que sucede no teu corpo débese á produción e función que cumpren as hormonas en tarefas específicas.


    Cada emoción que experimentamos é un resultado da liberación de certas hormonas no interior dos nosos corpos. Algunhas hormonas son responsables de facer sentir ben, algúns de facernos sentir mal, mentres que outras son responsables das sensacións que obtemos cando nos namoramos de alguén.


    Entón, si sabemos que hormona controla que, cando non sentimos do todo ben, cando estamos tristes, podemos axudarlle ao noso corpo a incrementar certas hormonas para así sentirnos mellor. Sentirnos felices.


    Por exemplo cando estás namorado e te sintes como adormentado, tranquilo, con mellor ánimo, é porque o teu organismo está alagado dunha hormona chamada feniletilamina, a cal se produce en grandes cantidades durante o namoramento.


    Nesta era dixital onde estamos tan retirados da nosa bioloxía natural, somos máis propensos a sufrir de depresión e ansiedade. Os doutores e farmacéuticos enfócanse en axudarche con medicamentos pero si pos coidado, hai moitas formas naturais que podes axudar a balancear estas hormonas.



    A SEROTONINA


    Cando che falan da hormona da felicidade, xeralmente refírense a esta hormona, a serotonina.


    Esta hormona funciona como un neurotransmisor e regula o teu estado de ánimo, prevén a depresión e faiche sentir feliz. É a hormona asociada co “high” que lle dá á xente despois de correr.


    Tamén á seratonina chámanlle  “A molécula da confianza”. Xa que o vínculo entre un maior nivel de serotonina e a falta de sensibilidade ao rexeitamento permite que as persoas se expoñan a situacións que permitan reforzar a autoestima, aumentar os sentimentos de dignidade e crear un sentido de pertenza.


    Se tes os niveis desbalanceados da seratonina baixa (como eu) es tratada por un doutor, o máis probable é que che receiten antidepresivos como o Zolof.


    COMO AUMENTAR OS NIVEIS DE SEROTONINA?

    Para aumentar a serotonina, debemos pornos en fronte a cousas que nos poña a proba de obstáculos que poidamos superar e sentir un sentimento de logréino!” fíxeno! Debemos seguir as cousas que reforcen entre nós un sentido de propósito, significado e realización.

    Ser capaz de dicir “fíxeno!” producirá un circulo continuo de realimentación que reforza os comportamentos que constrúen a autoestima e fannos menos inseguros cara a nós mesmos. Isto crea unha espiral ascendente de máis e máis serotonina.



    AS ENDORFINAS


    As endorfinas, tambien chamadas como a molecúla que destrúe a dor. Son neurotransmisores producidos no sistema nervioso central e actúan como moduladores da dor, é a morfina natural do corpo.



    COMO AUMENTAR OS NIVEIS DE ENDORFINAS?

    As endorfinas son producidas pola glándula pituitaria e o hipotálamo durante o esforzo físico extenuante, as relacións sexuais e o orgasmo. Recomendar facer estas actividades unha parte da súa vida regular para manter o bombeo endorfinas. 

    Os nervios da pel poden liberar endorfinas, por iso as masaxes suaves, as caricias, unha ducha quente, tomar o sol, así como os abrazos, ou mesmo acariñar ao teu can ou gato poden incrementar as endorfinas.


    A acupuntura é unha excelente maneira de estimular a liberación de endorfinas. En 1999, os investigadores clínicos informaron que a inserción de agullas de acupuntura en puntos específicos do corpo desencadea a produción de endorfinas. Noutro estudo, atopáronse niveis altos de endorfinas no líquido cefalorraquídeo despois de pacientes sometéronse á acupuntura.


    A DOPAMINA

    A dopamina, que tamén é coñecida como “A molécula de Recompensa” é responsable da conduta de recompensa e guiado pola procura do pracer.


    Todos os estudos que se fixeron con relación á  transmisión de dopamina no cerebro está relacionado con actividades que nos dan unha recompense. Así que si queres conseguir un incremento en a dopamina, o mellor que podes facer é fixar unha meta e alcanzala.


    COMO AUMENTAR OS NIVEIS DE DOPAMINA?

    A dopamina axuda a sentirte mentalmente alerta. A falta dela pode causar falta de atención, falta de concentración e mal humor.

    Evita a tensión xa que este diminúe os niveis de dopamina. Cando creas as túas metas asegurate de crear mini-metas que che axuden a dar un paso á vez o logro ao que queres chegar.


    Trata de aumentar os teus niveis de dopamina naturalmente ao optar unha actitude de”loitador” busca actividades diarias que che fagan crear metas e loitar por elas. Ao establecer de metas e logralas crease unha inundación no teu cerebro con dopamina regularmente.



    A FENILETILAMINA

    A feniletilamina é unha sustancia producida no cerebro, un estimulante do sistema nervioso que dá lugar aos sentimentos que obtemos nas primeiras etapas dunha relación.  Esas emocións son moi fortes, os científicos atribúenlle os mesmos síntomas de alguén que está enfermo e é que o ritmo cardíaco acelérase, a túa coordinación psicomotora pode ser errática, as pupilas dilátanse, etc…


    “O estado de namoramento, segundo parece, aumenta a produción de feniletilamina, porque este increméntase mentres se este namorado. Isto podería explicar a euforia, a perda do apetito e a capacidade de prescindir do sono, tal como sucede en moitos namorados.


    Nas persoas que son desdichadas no amor, despois da euforia segue un período de depresión con letárxia, pranto e en ocasións bulimia: trátase do “mal de amores” no sentido real do termino, cuxos síntomas son idénticos aos dos drogados en estado de privación de anfetaminas.


    COMO AUMENTAR Os NIVEIS DE FENILETILAMINA?

    Moitas veces quen están a sufrir de “mal de amores” confesan que van na procura de chocolate.  O chocolate é un alimento rico en feniletilamina, Podería ser que esta ansia de chocolate, corresponda á procura da achega alimenticia dunha sustancia química que o cerebro deixou de secretar en cantidade suficiente”. 

    ÚLTIMOS PENSAMENTOS


    As hormonas dela felicidade prodúcense cando hai equilibrio no teu corpo sobre as túas emocións. Así que ademais de levar un estilo de vida máis saudables, tamén debes facer esforzos por ter máis paz interior e gozar máis a vida.


     Como podes ver, sempre hai algo que poidamos facer para chegar á felicidade, hai alimentos que se pode comer, exercicios que facer, actividades de relaxación e moitas cousas que están ao noso alcance.

      

    A felicidade é un estado que é posible chegar non importa a situación na que esteamos. Só debes saber que facer para incrementar esas hormonas que che axudasen a chegar a este estado.




    0 0



    A detección temperá é fundamental para axudar ao pequeno a desenvolver ferramentas que lle axuden a desenvolverse na súa contorna.




    El país


    A tartamudez é a alteración da linguaxe máis común na idade pediátrica e a que máis desconcerto e dúbidas xera nos pais. En España, hai ao redor de 500.000 persoas que tartamudean e 72 millóns no mundo. Deles, un 5% son nenos. No entanto, “até un 80% deles atravesan unha etapa de alteración na fala, entre os 2 e os 5 anos, que pode ser evolutiva e desaparece de forma espontánea, pero non en tódolos casos, por iso é preferible non esperar. O mellor momento para consultar cos especialistas sempre será canto antes”, explica Yolanda Salga Pastor, vicepresidenta de a Fundación Española da Tartamudez (TTM),  que agora ten 41 anos e rememora a súa infancia como nena con tartamudez. “Dediquei máis tempo a esconderme, a tentar parecer normal, que a aprender. Con 16 anos, no instituto, unicamente buscaba a posición máis afastada da primeira fila, aquela que me permitía desaparecer, non estar, non ser. A palabra tartamudez era tabú. Unha representación de vergoña, noxo, dor coa que tiña que convivir cada día e así foi como me convertín na miña propia vítima e verdugo”.


    A tartamudez é un trastorno do ritmo da fala que se caracteriza por frecuentes repeticións ou prolongacións de sons, sílabas e palabras. O individuo sabe o que quere dicir, pero o discurso queda interrompido de maneira involuntaria, o que pode xerar: tensión, inseguridades ou baixa autoestima. 

    O tartamudeo ten un compoñente neurolóxico e pode haber unha predisposición xenética. Pero, o desenvolvemento desta alteración da fala non depende de factores psicolóxicos ou externos, como as experiencias vitais ou a contorna familiar. "Até un 50% dos nenos que desenvolven disfemia ou tartamudez teñen antecedentes familiares de primeiro, segundo e terceiro grao, polo que o risco de ser un tartamudeo persistente aumenta si o neno/a ten predisposición xenética. Demostrouse que nestes pacientes prodúcese un funcionamento deficiente dos centros da fala do hemisferio esquerdo, que se tenta compensar cun mecanismo propio do hemisferio dereito”, explica Cristina Cordeiro Castro, Médico adxunto de Neuropediatría no Hospital Universitario Rey Juan Carlos.


    As nenas teñen maior posibilidade de remisión da tartamudez que os nenos. Na idade adulta, hai 4 homes por unha muller con este trastorno do ritmo da fala. No entanto, “a partir dos 12 anos, é moi pouco probable que se manifeste a tartamudez. A detección temperá da tartamudez infantil é fundamental para ofrecer canto antes ao neno/a ferramentas para desenvolverse coas menores dificultades posibles na súa contorna e que senta arroupado e acompañado”, recomenda Abel Domínguez, psicólogo infantil.O traballo conxunto de logopedas, psicopedagogos ou psicólogos é importante para axudar ao neno/a con tartamudez, pero tamén o é o esforzo conxunto e coordinado da contorna familiar, social e escolar do pequeno/a.


    Mitos e verdades sobre a tartamudez

    Os mitos e o contexto peyorativo que rodearon ás persoas con tartamudez contribúen á desinformación sobre como tratarlles. Por iso, convén saber que:

    Non hai dúas formas de tartamudez iguais.

    O tartamudeo non é constante. É variable, porque hai momentos no que non se manifesta.

    Non se produce pola ansiedade. Pode ser unha consecuencia, pero nunca unha causa da tartamudez.

    Comentarios como: acóugate, respira antes de falar contribúen a que o neno/as con tartamudez se bloque, porque se sinten cuestionados e presionados.

    A tartamudez non é unha enfermidade, senón unha alteración da fala.

    Cando se detecta tartamudez no neno, sobre todo se vai acompañado de sinais físicos, como tensión na mandíbula e o corpo, convén intervir canto antes para evitar que aparezan condutas como a ansiedade ou a evitación de situacións nas que haxa que falar en público.
    O neno/a non tartamudea para chamar a atención, nunca. Tampouco o desenvolve por imitación.

    Uns pais esixentes non provocan a tartamudez nos seus fillos. No entanto, os proxenitores inflúen de maneira positiva si interactúan de maneira adecuada con eles.


    Forma adecuada de actuar cos nenos con tartamudez

    A maneira de comportarse desde casa cos nenos que presentan tartamudez é extrapolable a todos os contextos nos que se teña que utilizar a linguaxe oral. Estas pautas consisten en:

    Ser xenerosos co tempo que necesitan os nenos con tartamudez para expresarse.

    Ter paciencia, escoitar e non interromperlles nin acabar as súas frases cando se presentan bloqueos coas palabras.

    Dar importancia ao que di e non a como o di, con frases como: Que interesante o que contas.

    Cero burlas. A tartamudez foi tratada de maneira peyorativa na sociedade, o que non contribúe ao benestar e autoestima destas persoas.


    A música e o teatro como inhibidores da tartamudez

    O canto e o teatro, actúan como facilitadores da comunicación no neno/as con tartamudez. “Está comprobado que a persoa que canta non tartamudea, como no caso dos coñecidos cantantes Ed Sheeran e Marc Anthony. Débese a que cando se canta, intervén o hemisferio dereito do cerebro, mentres que as alteracións da fala prodúcense no hemisferio esquerdo. Aínda que non de maneira tan xeneralizada, cando se actúa nunha obra de teatro, o tartamudeo pode remitir, xa que ao interpretar un papel realizamos unha fala apresa, ficticia e deixa de ser espontánea”, explica a vicepresidenta da Asociación Española da Tartamudez (TTM), Yolanda Salga Pastor.



    0 0





    Coral Elizondo




    Eduardo Galeano escribiu en 1940 un poema sobre Los nadies, e se refiere a eles como “aquéllos que no son aunque sean, que no hablan idiomas, sino dialectos”. Podería reescribirse o texto con outros versos semellantes: que non fan música, senón musicoterapia, que non fan arte, senón arteterapia…. E retomando os versos de Galeano, “que no tienen nombre, sino número”.


    Que nos fai pensar isto?

    Os ninguéns na escola son tódolos nenos e as nenas que supoñen un número, un número asociado a recursos; pero tamén son os invisibles, os apáticos, os inconformistas, os inseguros, os vergoñentos, os movidos, os rápidos, os lentos. Tódolos que se saen da norma. 


    Eu vexo duas normas que tal vez coexistan con outras:

    A norma establecida como promedio e que se basea no modelo psicopedagóxico que nace na década dos 90, que dicta a normalidade como unha curva e que dirime que o que se desvía desta curva non é normal. 

    E a norma establecida pola sociedade que pon barreiras visibles ou invisibles que determinan o que é ou non é normal, barreiras que exclúen a parte da sociedade por ser diferentes, por non ser normais. 


    O que non é normal, é anormal. A relatividade de ambos conceptos non pode determinar que existan os ninguéns, nin condicionar o seu futuro. Son conceptos fráxiles que están supeditados á mirada da sociedade, polo que cada vez é máis necesario repensar a educación para avanzar. 







    0 0
    0 0
  • 04/06/18--02:19: Currículo Carolina




  • Trátase dun programa de intervención psicopedagóxica elaborado por un grupo de expertos da Universidade de Carolina do Norte. Recolle os principios básicos do desenvolvemento infantil xunto coas estratexias adecuadas para estimular os comportamentos que o favorecen. Dirixido principalmente a nenos de 0 a 2 anos que poidan presentar algún tipo de limitación. O programa conta con 26 secuencias lóxicas que abarcan 5 áreas principales: cognicióncomunicaciónadaptación socialmotricidade fina e motricidade grosa.  As secuencias están configuradas por items de actividade organizados segundo unha secuencia pedagóxica lóxica, non pola idade media de adquisición. Permite crear programas para as necesidades específicas de cada neno.





    Estilo de aprendizaxe en Educación Infantil



    0 0






    COPOE



    Esta guía é o resultado da participación e colaboración do grupo de traballo “Adaptacións” da Rede SAPDU (Rede de Servizos de Apoio a Persoas con Discapacidade na Universidade).


    O 13 de decembro de 2016 cumpríase o X aniversario da aprobación por España da a Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade. A Convención supuxo un antes e un despois no recoñecemento e garantía dos dereitos das persoas con discapacidade e tamén na visibilidade e o empoderamiento deste grupo cidadán, que leva séculos de invisibilidad e vivindo déficits na súa propia dignidade como persoas de pleno dereito.





    0 0
    0 0



    O emotivo experimento social de Netflix con 20 adolescentes españois para que deixemos de insultarnos dunha vez.

    “Ninguén me di cousas positivas”, di un dos alumnos no vídeo que lanzou Netflix para promocionar a nova tempada de 'Por 13 razones'.





    El país


    "Por moi insignificantes que parezan tres palabras poden facer a unha persoa sentir moi ben". É a reflexión dunha das alumnas dunha clase de 20 estudantes que se ofreceron voluntarios para un experimento social de Netflix sobre o insulto —a clase de acoso escolar máis habitual—, con motivo do lanzamento da nova tempada de Por 13 razones.


    A plataforma de series e películas online pediu a este grupo de adolescentes que completasen tres tarefas: escribir nos encerados os insultos que recibiran algunha vez, escribir tres cualidades de alguén da clase e, por último, atreverse a dicirllas á cara.


    Unha voz no megáfono pide aos alumnos que reciban algún deses insultos que saian ao encerado e todos se poñan contra o encerado: "Raposa", "mouro de merda", "lunático", "puta chinesa", "simia", "balea", "maricón"... Moitos asumían que son cousas que se din entre amigos e que —eleva a voz uno deles— "entre nós sabemos que é broma". Ata que un deles, o máis baixiño, di: "A min non me afecta que me chaman imbécil, pero si que me digan anano de merda, aínda que sexa un amigo, non me senta ben". Outro dos seus compañeiros fai unha reflexión menos persoal pero certeira: "Hai xente á que, créalo ou non, estas cousas pódenlle marcar a vida".


    Só 4 dos 20 adolescentes recibiran cumpridos

    Para a segunda tarefa, a voz pídelles que escriban no encerado tres cualidades que admiren dalgúns dos seus compañeiros: "Valente", "sácache un sorriso", "optimista", "próximo", "gracioso"... E ínstalles a que levanten a man aqueles que vexan algo que lles dixeron algunha vez: só catro dos 20 adolescentes recibiran eses cumpridos.


    Para finalizar o experimento, os alumnos debían dicir en voz alta en quen pensaban ao escribir esas calidades. "Ninguén me di cousas positivas", di un deles, ao que lle responde unha compañeira: "Que non chas digan non quere dicir que non as teñas".


    O 71,1% dos menores españois reciben acoso en forma de insultos ou ofensas de palabra como os que ven neste experimento, segundo os datos da Fundación ANAR, e o 51% sufriu algunha vez un acoso físico forte, como golpes. Uns datos descorazonadores si se teñen en conta que aquel alumno tiña razón: hai quen quedan marcados para sempre. O acoso escolar deixa máis secuelas que os malos tratos por parte dos adultos, segundo un estudo publicado en The Lancet Psychatry.






    0 0




    Xunta de Galicia


    Pautas específicas na organización interna do centro escolar

    No caso do Protocolo Down (que está dispoñible no enderezo web http://www.edu.xunta.gal/portal/node/24709), establécense unha serie de pautas específicas para a atención educativa a estes nenos que abrangue cuestións como a organización interna do propio centro, orientacións metodolóxicas e de aula, medidas curriculares, seguimento do alumnado e orientacións para as propias familias.


    No que se refire á organización interna dos centros cómpre destacar que se buscará a estabilidade do profesorado que atende a estes alumnos, e se potenciará a figura do titor como profesional de referencia tanto para o alumno como para o resto do equipo docente e da propia familia. Ademais, promoverase a participación do alumnado en todas as actividades de grupo dentro e fóra da aula, e poñeranse en valor e daráselle visibilización a situacións de éxito.


    Orientacións metodolóxicas

    O documento recolle unha serie de orientacións metodolóxicas sobre a comunicación na aula; sobre a adaptación dos ritmo de traballo en función da especificidade de cada caso; sobre a presentación dos contidos e materiais de aprendizaxe nas distintas modalidades sensoriais (imaxes, gráficos, debuxos, pictogramas,...), e sobre as normas (responsabilidade no coidado de material, por exemplo), entre outros.


    Ademais, para mellorar a autoestima do alumno, primarase a valoración do esforzo sobre outros aspectos académicos.


    Medidas curriculares

    Respecto ás medidas curriculares, avógase pola interpretación flexible do currículo, cunha programación na aula que se adapte ás características do conxunto do estudantado, e que conte cos recursos e apoios necesarios para a participación integral e efectiva do alumno ca síndrome de Down na dinámica da clase.


    Para iso recoméndase a aplicación de metodoloxías e estratexias de ensino-aprendizaxe que sexan flexibles, participativas e creativas; e propiciar situacións centradas nas potencialidades do alumnado. Nesta liña é importante aproveitar as múltiples posibilidades que ofrecen as tecnoloxías da información e comunicación. Naqueles casos nos que estas adaptacións non sexan suficientes, a lexislación prevé medidas extraordinarias como a adaptación curricular.


    Avaliación e seguimento do alumnado

    O protocolo recolle uns apartados específicos sobre a avaliación e o seguimento do alumnado nos que se establece prestar especial atención á avaliación inicial de cada alumno co fin de determinar o seu nivel de competencia e, deste xeito, poder elaborar unha programación específica de aula atendendo ao seu nivel de desempeño. Trátase de personalizar a avaliación adaptándoa ás peculiaridades dos nenos e asegurando a súa concordancia coa metodoloxía de aprendizaxe.


    Canto ás accións de seguimento, establécese unha avaliación trimestral na que se valoren as medidas de atención á diversidade que está a recibir o alumno en cada caso.





    0 0





    Organización Mundial da Saúde


    1. Habendo boa hixiene, saneamento e auga salubre segue sendo necesaria a vacinación?

    A boa hixiene, o saneamento e a auga salubre son insuficientes para deter as enfermidades infecciosas, e a vacinación segue sendo necesaria. Si non mantemos taxas de inmunización óptimas —a chamada inmunidade colectiva—, as enfermidades previbles mediante vacinación volverán. 

    Aínda que as melloras da hixiene, o saneamento e a salubridade da auga axudan a protexernos das enfermidades infecciosas, moitas delas poden propagarse independentemente do aseados que sexamos. Sen vacinación, enfermidades que se volveron raras, como a tose ferina, a poliomielitis ou o sarampión, poden reaparecer rapidamente.


    2. Son seguras as vacinas?

    As vacinas son seguras. Todas as vacinas aprobadas son sometidas a probas rigorosas ao longo das diferentes fases dos ensaios clínicos, e seguen sendo avaliadas regularmente unha vez comercializadas. Os científicos tamén seguen constantemente a información procedente de diferentes fontes en busca de indicios de que unha vacina poida ter efectos adversos. A maioría das reaccións ás vacinas son leves e temporais, tales como a dor no lugar de inxección ou a febrícula. Os raros efectos colaterais graves notificados son investigados inmediatamente.


    É moito máis fácil padecer lesións graves por unha enfermidade previble mediante vacinación que por unha vacina. Por exemplo, a poliomielitis pode causar parálise; o sarampión, encefalitis e cegueira, e algunhas enfermidades previbles mediante vacinación mesmo poden ser mortais. Aínda que unha soa lesión grave ou morte causada polas vacinas xa son demasiadas, os beneficios da vacinación superan longamente os riscos, e sen vacinas habería moitos máis casos de enfermidade e morte.


    3. É mellor a inmunidade proporcionada polas vacinas que polas infeccións naturais?

    As vacinas interaccionan co sistema inmunitario e producen unha resposta inmunitaria similar á xerada polas infeccións naturais, pero sen causar enfermidade nin pór á persoa inmunizada en risco de sufrir as posibles complicacións desta. En cambio, o prezo a pagar pola inmunización a través da infección natural pode consistir en disfunción cognitiva na infección por Haemophilus influenzae de tipo b, defectos conxénitos na rubéola, cancro hepático na hepatite B ou morte por complicacións no sarampión.


    4. Necesito vacinarme contra enfermidades que non ven na miña comunidade ou no meu país?

    Aínda que as enfermidades previbles mediante vacinación volvéronse raras en moitos países, os axentes infecciosos que as causan seguen circulando noutros. Nun mundo tan interconectado como o actual, poden cruzar facilmente as fronteiras xeográficas e infectar a calquera que non estea protexido. Así, por exemplo, producíronse brotes de sarampión en poboacións non vacinadas de Alemaña, Austria, Bélxica, Bulgaria, Dinamarca, España, Estados Unidos de América, Federación de Rusia, Francia, Grecia, Italia, Reino Unido, Serbia, Suíza e Tadxiquistán.


    Os dous motivos principais para vacinarse son protexernos a nosostros mesmos e protexer a quen nos rodean. O éxito dos programas de vacinación depende de que todos garantamos o benestar de todos. Non debemos depender de quen nos rodean para deter a propagación de enfermidades; nós tamén debemos facer o que estea na nosa man.


    5. Pode un neno recibir máis dunha vacina á vez?

    As probas científicas revelan que a administración de varias vacinas ao mesmo tempo non ten efectos negativos no sistema inmunitario do neno. Os nenos están expostos diariamente a varios centos de sustancias alleas que desencadean respostas inmunitarias. O simple acto para comer introduce novos antíxenos no organismo, e son numerosas as bacterias que viven na boca e o nariz. Os nenos ven expostos a moitos máis antíxenos nun arrefriado común ou unha farinxitis que cando son vacinados.


    A principal vantaxe de administrar varias vacinas ao mesmo tempo é a necesidade de menos consultas, que aforra tempo e diñeiro. Ademais, cando é posible unha vacinación combinada (por exemplo, contra a difteria, o tétanos e a tose ferina) tamén se reduce o número de inxeccións e as molestias para o neno. Pódense tomar diferentes medidas para reducir a dor no momento da vacinación.


    6. Necesito vacinarme contra a gripe?

    A gripe é unha enfermidade grave que mata entre 300.000 e 500.000 persoas ao ano. As embarazadas, os nenos pequenos, os maiores con problemas de saúde e calquera con enfermidades crónicas, como cardiopatías ou asma, corren maior risco de padecer enfermidade grave e morrer. A vacinación das embarazadas achega o beneficio engadido de protexer aos recentemente nados, feito aínda máis importante si tense en conta que non hai vacina para os menores de 6 meses.


    As vacinas contra a gripe estacional véñense utilizando desde fai máis de 60 anos e inmunizan contra as tres cepas circulantes máis prevalentes cada ano. A vacinación é a mellor forma de reducir a probabilidade de padecer gripe grave e de contaxiala aos demais. Evitar a gripe significa evitar custos engadidos en atención médica e perdas de ingresos por non ir traballar ou á escola.


    7. Que conservantes úsanse nas vacinas?
    O tiomersal é un composto orgánico que contén mercurio e engádese a algunhas vacinas como conservante. Non resulta perigoso e é o conservante máis utilizado nas vacinas que se fornecen en viales multidose. Non hai datos que indiquen que as cantidades de tiomersal utilizadas nas vacinas supoñan un risco para a saúde.


    8. Que hai sobre as vacinas e o autismo?

    Un estudo de 1998 expuxo a posible relación entre a vacina tripla vírica (sarampión, paperas e rubéola) e o autismo, pero posteriormente demostrouse que era fraudulento e tiña graves rumbos, polo que foi retirado pola revista que o publicou. Lamentablemente, esa publicación creou un estado de pánico que produciu unha diminución das taxas de inmunización e posteriores brotes desas enfermidades. Non hai ningunha proba da existencia dunha relación entre a vacina tripla vírica e o autismo ou os trastornos do espectro autista.



    Vía: Cuidando neonatos

    0 0
  • 04/19/18--01:05: María Victoria Moreno
  • 0 0





    neurologia.com


    Un equipo internacional de científicos desenvolveu novas probas de sangue e ouriños que buscan danos nas proteínas e que poderían conducir a unha detección máis temperá dos trastornos do espectro autista (TEA) en nenos.

    Os investigadores seleccionaron 29 nenos e 9 nenas diagnosticados con TEA e un grupo control de 23 nenos e 8 nenas sans, con idades entre 5 e 12 anos, tomáronlles mostras de sangue e ouriños e descubriron que había diferenzas químicas entre ambos os grupos. Os autores atoparon un vínculo entre o TEA e o dano ás proteínas no plasma sanguíneo por oxidación e glicación, procesos nos que as especies reactivas do osíxeno e as moléculas de azucre modifican espontaneamente as proteínas.

    A proba máis fiable que desenvolveron foi examinar proteínas no plasma sanguíneo onde, cando se probaron, os nenos con TEA tiñan niveis máis altos do marcador de oxidación ditirosina e certos compostos modificados con azucre, os denominados «produtos finais de glicación avanzada».

    A investigación confirmou a crenza anterior de que as mutacións dos transportadores de aminoácidos son unha variante xenética asociada con TEA.



    [Mol Autism 2018; 9: 3]Anwar A, Abruzzo PM, Pasha S, Rajpoot K, Bolotta A, Ghezzo A, et ao.



    0 0


    A Teoría da Mente ten a súa orixe nas investigacións con chimpancés de Premack e Woodruff en 1978. A maior parte dos estudos sobre este concepto centráronse en persoas diagnosticadas de Trastorno do Espectro Autista, ao considerar o déficit en Teoría da Mente como a causa principal das demais dificultades que presentaban. A partir de aquí, as investigacións empezaron a focalizar a súa atención noutras poboacións con dificultades, que poderían presentar tamén un posible déficit mentalista.

    A proba de Sally e Ana emprégase para avaliar a capacidade dunha persoa para comprender que os demais teñen estados mentais diferentes aos seus.






    Teoría da Mente :: ARASAAC





    Educate Autism