Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Channel Catalog


Channel Description:

Blog sobre Orientación Educativa dende Galicia. Pedagoxía Terapéutica. Audición e Linguaxe.
    0 0



    A detección temperá é fundamental para axudar ao pequeno a desenvolver ferramentas que lle axuden a desenvolverse na súa contorna.




    El país


    A tartamudez é a alteración da linguaxe máis común na idade pediátrica e a que máis desconcerto e dúbidas xera nos pais. En España, hai ao redor de 500.000 persoas que tartamudean e 72 millóns no mundo. Deles, un 5% son nenos. No entanto, “até un 80% deles atravesan unha etapa de alteración na fala, entre os 2 e os 5 anos, que pode ser evolutiva e desaparece de forma espontánea, pero non en tódolos casos, por iso é preferible non esperar. O mellor momento para consultar cos especialistas sempre será canto antes”, explica Yolanda Salga Pastor, vicepresidenta de a Fundación Española da Tartamudez (TTM),  que agora ten 41 anos e rememora a súa infancia como nena con tartamudez. “Dediquei máis tempo a esconderme, a tentar parecer normal, que a aprender. Con 16 anos, no instituto, unicamente buscaba a posición máis afastada da primeira fila, aquela que me permitía desaparecer, non estar, non ser. A palabra tartamudez era tabú. Unha representación de vergoña, noxo, dor coa que tiña que convivir cada día e así foi como me convertín na miña propia vítima e verdugo”.


    A tartamudez é un trastorno do ritmo da fala que se caracteriza por frecuentes repeticións ou prolongacións de sons, sílabas e palabras. O individuo sabe o que quere dicir, pero o discurso queda interrompido de maneira involuntaria, o que pode xerar: tensión, inseguridades ou baixa autoestima. 

    O tartamudeo ten un compoñente neurolóxico e pode haber unha predisposición xenética. Pero, o desenvolvemento desta alteración da fala non depende de factores psicolóxicos ou externos, como as experiencias vitais ou a contorna familiar. "Até un 50% dos nenos que desenvolven disfemia ou tartamudez teñen antecedentes familiares de primeiro, segundo e terceiro grao, polo que o risco de ser un tartamudeo persistente aumenta si o neno/a ten predisposición xenética. Demostrouse que nestes pacientes prodúcese un funcionamento deficiente dos centros da fala do hemisferio esquerdo, que se tenta compensar cun mecanismo propio do hemisferio dereito”, explica Cristina Cordeiro Castro, Médico adxunto de Neuropediatría no Hospital Universitario Rey Juan Carlos.


    As nenas teñen maior posibilidade de remisión da tartamudez que os nenos. Na idade adulta, hai 4 homes por unha muller con este trastorno do ritmo da fala. No entanto, “a partir dos 12 anos, é moi pouco probable que se manifeste a tartamudez. A detección temperá da tartamudez infantil é fundamental para ofrecer canto antes ao neno/a ferramentas para desenvolverse coas menores dificultades posibles na súa contorna e que senta arroupado e acompañado”, recomenda Abel Domínguez, psicólogo infantil.O traballo conxunto de logopedas, psicopedagogos ou psicólogos é importante para axudar ao neno/a con tartamudez, pero tamén o é o esforzo conxunto e coordinado da contorna familiar, social e escolar do pequeno/a.


    Mitos e verdades sobre a tartamudez

    Os mitos e o contexto peyorativo que rodearon ás persoas con tartamudez contribúen á desinformación sobre como tratarlles. Por iso, convén saber que:

    Non hai dúas formas de tartamudez iguais.

    O tartamudeo non é constante. É variable, porque hai momentos no que non se manifesta.

    Non se produce pola ansiedade. Pode ser unha consecuencia, pero nunca unha causa da tartamudez.

    Comentarios como: acóugate, respira antes de falar contribúen a que o neno/as con tartamudez se bloque, porque se sinten cuestionados e presionados.

    A tartamudez non é unha enfermidade, senón unha alteración da fala.

    Cando se detecta tartamudez no neno, sobre todo se vai acompañado de sinais físicos, como tensión na mandíbula e o corpo, convén intervir canto antes para evitar que aparezan condutas como a ansiedade ou a evitación de situacións nas que haxa que falar en público.
    O neno/a non tartamudea para chamar a atención, nunca. Tampouco o desenvolve por imitación.

    Uns pais esixentes non provocan a tartamudez nos seus fillos. No entanto, os proxenitores inflúen de maneira positiva si interactúan de maneira adecuada con eles.


    Forma adecuada de actuar cos nenos con tartamudez

    A maneira de comportarse desde casa cos nenos que presentan tartamudez é extrapolable a todos os contextos nos que se teña que utilizar a linguaxe oral. Estas pautas consisten en:

    Ser xenerosos co tempo que necesitan os nenos con tartamudez para expresarse.

    Ter paciencia, escoitar e non interromperlles nin acabar as súas frases cando se presentan bloqueos coas palabras.

    Dar importancia ao que di e non a como o di, con frases como: Que interesante o que contas.

    Cero burlas. A tartamudez foi tratada de maneira peyorativa na sociedade, o que non contribúe ao benestar e autoestima destas persoas.


    A música e o teatro como inhibidores da tartamudez

    O canto e o teatro, actúan como facilitadores da comunicación no neno/as con tartamudez. “Está comprobado que a persoa que canta non tartamudea, como no caso dos coñecidos cantantes Ed Sheeran e Marc Anthony. Débese a que cando se canta, intervén o hemisferio dereito do cerebro, mentres que as alteracións da fala prodúcense no hemisferio esquerdo. Aínda que non de maneira tan xeneralizada, cando se actúa nunha obra de teatro, o tartamudeo pode remitir, xa que ao interpretar un papel realizamos unha fala apresa, ficticia e deixa de ser espontánea”, explica a vicepresidenta da Asociación Española da Tartamudez (TTM), Yolanda Salga Pastor.



    0 0





    Coral Elizondo




    Eduardo Galeano escribiu en 1940 un poema sobre Los nadies, e se refiere a eles como “aquéllos que no son aunque sean, que no hablan idiomas, sino dialectos”. Podería reescribirse o texto con outros versos semellantes: que non fan música, senón musicoterapia, que non fan arte, senón arteterapia…. E retomando os versos de Galeano, “que no tienen nombre, sino número”.


    Que nos fai pensar isto?

    Os ninguéns na escola son tódolos nenos e as nenas que supoñen un número, un número asociado a recursos; pero tamén son os invisibles, os apáticos, os inconformistas, os inseguros, os vergoñentos, os movidos, os rápidos, os lentos. Tódolos que se saen da norma. 


    Eu vexo duas normas que tal vez coexistan con outras:

    A norma establecida como promedio e que se basea no modelo psicopedagóxico que nace na década dos 90, que dicta a normalidade como unha curva e que dirime que o que se desvía desta curva non é normal. 

    E a norma establecida pola sociedade que pon barreiras visibles ou invisibles que determinan o que é ou non é normal, barreiras que exclúen a parte da sociedade por ser diferentes, por non ser normais. 


    O que non é normal, é anormal. A relatividade de ambos conceptos non pode determinar que existan os ninguéns, nin condicionar o seu futuro. Son conceptos fráxiles que están supeditados á mirada da sociedade, polo que cada vez é máis necesario repensar a educación para avanzar. 







    0 0
    0 0
  • 04/06/18--02:19: Currículo Carolina




  • Trátase dun programa de intervención psicopedagóxica elaborado por un grupo de expertos da Universidade de Carolina do Norte. Recolle os principios básicos do desenvolvemento infantil xunto coas estratexias adecuadas para estimular os comportamentos que o favorecen. Dirixido principalmente a nenos de 0 a 2 anos que poidan presentar algún tipo de limitación. O programa conta con 26 secuencias lóxicas que abarcan 5 áreas principales: cognicióncomunicaciónadaptación socialmotricidade fina e motricidade grosa.  As secuencias están configuradas por items de actividade organizados segundo unha secuencia pedagóxica lóxica, non pola idade media de adquisición. Permite crear programas para as necesidades específicas de cada neno.





    Estilo de aprendizaxe en Educación Infantil



    0 0






    COPOE



    Esta guía é o resultado da participación e colaboración do grupo de traballo “Adaptacións” da Rede SAPDU (Rede de Servizos de Apoio a Persoas con Discapacidade na Universidade).


    O 13 de decembro de 2016 cumpríase o X aniversario da aprobación por España da a Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade. A Convención supuxo un antes e un despois no recoñecemento e garantía dos dereitos das persoas con discapacidade e tamén na visibilidade e o empoderamiento deste grupo cidadán, que leva séculos de invisibilidad e vivindo déficits na súa propia dignidade como persoas de pleno dereito.





    0 0
    0 0



    O emotivo experimento social de Netflix con 20 adolescentes españois para que deixemos de insultarnos dunha vez.

    “Ninguén me di cousas positivas”, di un dos alumnos no vídeo que lanzou Netflix para promocionar a nova tempada de 'Por 13 razones'.





    El país


    "Por moi insignificantes que parezan tres palabras poden facer a unha persoa sentir moi ben". É a reflexión dunha das alumnas dunha clase de 20 estudantes que se ofreceron voluntarios para un experimento social de Netflix sobre o insulto —a clase de acoso escolar máis habitual—, con motivo do lanzamento da nova tempada de Por 13 razones.


    A plataforma de series e películas online pediu a este grupo de adolescentes que completasen tres tarefas: escribir nos encerados os insultos que recibiran algunha vez, escribir tres cualidades de alguén da clase e, por último, atreverse a dicirllas á cara.


    Unha voz no megáfono pide aos alumnos que reciban algún deses insultos que saian ao encerado e todos se poñan contra o encerado: "Raposa", "mouro de merda", "lunático", "puta chinesa", "simia", "balea", "maricón"... Moitos asumían que son cousas que se din entre amigos e que —eleva a voz uno deles— "entre nós sabemos que é broma". Ata que un deles, o máis baixiño, di: "A min non me afecta que me chaman imbécil, pero si que me digan anano de merda, aínda que sexa un amigo, non me senta ben". Outro dos seus compañeiros fai unha reflexión menos persoal pero certeira: "Hai xente á que, créalo ou non, estas cousas pódenlle marcar a vida".


    Só 4 dos 20 adolescentes recibiran cumpridos

    Para a segunda tarefa, a voz pídelles que escriban no encerado tres cualidades que admiren dalgúns dos seus compañeiros: "Valente", "sácache un sorriso", "optimista", "próximo", "gracioso"... E ínstalles a que levanten a man aqueles que vexan algo que lles dixeron algunha vez: só catro dos 20 adolescentes recibiran eses cumpridos.


    Para finalizar o experimento, os alumnos debían dicir en voz alta en quen pensaban ao escribir esas calidades. "Ninguén me di cousas positivas", di un deles, ao que lle responde unha compañeira: "Que non chas digan non quere dicir que non as teñas".


    O 71,1% dos menores españois reciben acoso en forma de insultos ou ofensas de palabra como os que ven neste experimento, segundo os datos da Fundación ANAR, e o 51% sufriu algunha vez un acoso físico forte, como golpes. Uns datos descorazonadores si se teñen en conta que aquel alumno tiña razón: hai quen quedan marcados para sempre. O acoso escolar deixa máis secuelas que os malos tratos por parte dos adultos, segundo un estudo publicado en The Lancet Psychatry.






    0 0




    Xunta de Galicia


    Pautas específicas na organización interna do centro escolar

    No caso do Protocolo Down (que está dispoñible no enderezo web http://www.edu.xunta.gal/portal/node/24709), establécense unha serie de pautas específicas para a atención educativa a estes nenos que abrangue cuestións como a organización interna do propio centro, orientacións metodolóxicas e de aula, medidas curriculares, seguimento do alumnado e orientacións para as propias familias.


    No que se refire á organización interna dos centros cómpre destacar que se buscará a estabilidade do profesorado que atende a estes alumnos, e se potenciará a figura do titor como profesional de referencia tanto para o alumno como para o resto do equipo docente e da propia familia. Ademais, promoverase a participación do alumnado en todas as actividades de grupo dentro e fóra da aula, e poñeranse en valor e daráselle visibilización a situacións de éxito.


    Orientacións metodolóxicas

    O documento recolle unha serie de orientacións metodolóxicas sobre a comunicación na aula; sobre a adaptación dos ritmo de traballo en función da especificidade de cada caso; sobre a presentación dos contidos e materiais de aprendizaxe nas distintas modalidades sensoriais (imaxes, gráficos, debuxos, pictogramas,...), e sobre as normas (responsabilidade no coidado de material, por exemplo), entre outros.


    Ademais, para mellorar a autoestima do alumno, primarase a valoración do esforzo sobre outros aspectos académicos.


    Medidas curriculares

    Respecto ás medidas curriculares, avógase pola interpretación flexible do currículo, cunha programación na aula que se adapte ás características do conxunto do estudantado, e que conte cos recursos e apoios necesarios para a participación integral e efectiva do alumno ca síndrome de Down na dinámica da clase.


    Para iso recoméndase a aplicación de metodoloxías e estratexias de ensino-aprendizaxe que sexan flexibles, participativas e creativas; e propiciar situacións centradas nas potencialidades do alumnado. Nesta liña é importante aproveitar as múltiples posibilidades que ofrecen as tecnoloxías da información e comunicación. Naqueles casos nos que estas adaptacións non sexan suficientes, a lexislación prevé medidas extraordinarias como a adaptación curricular.


    Avaliación e seguimento do alumnado

    O protocolo recolle uns apartados específicos sobre a avaliación e o seguimento do alumnado nos que se establece prestar especial atención á avaliación inicial de cada alumno co fin de determinar o seu nivel de competencia e, deste xeito, poder elaborar unha programación específica de aula atendendo ao seu nivel de desempeño. Trátase de personalizar a avaliación adaptándoa ás peculiaridades dos nenos e asegurando a súa concordancia coa metodoloxía de aprendizaxe.


    Canto ás accións de seguimento, establécese unha avaliación trimestral na que se valoren as medidas de atención á diversidade que está a recibir o alumno en cada caso.





    0 0





    Organización Mundial da Saúde


    1. Habendo boa hixiene, saneamento e auga salubre segue sendo necesaria a vacinación?

    A boa hixiene, o saneamento e a auga salubre son insuficientes para deter as enfermidades infecciosas, e a vacinación segue sendo necesaria. Si non mantemos taxas de inmunización óptimas —a chamada inmunidade colectiva—, as enfermidades previbles mediante vacinación volverán. 

    Aínda que as melloras da hixiene, o saneamento e a salubridade da auga axudan a protexernos das enfermidades infecciosas, moitas delas poden propagarse independentemente do aseados que sexamos. Sen vacinación, enfermidades que se volveron raras, como a tose ferina, a poliomielitis ou o sarampión, poden reaparecer rapidamente.


    2. Son seguras as vacinas?

    As vacinas son seguras. Todas as vacinas aprobadas son sometidas a probas rigorosas ao longo das diferentes fases dos ensaios clínicos, e seguen sendo avaliadas regularmente unha vez comercializadas. Os científicos tamén seguen constantemente a información procedente de diferentes fontes en busca de indicios de que unha vacina poida ter efectos adversos. A maioría das reaccións ás vacinas son leves e temporais, tales como a dor no lugar de inxección ou a febrícula. Os raros efectos colaterais graves notificados son investigados inmediatamente.


    É moito máis fácil padecer lesións graves por unha enfermidade previble mediante vacinación que por unha vacina. Por exemplo, a poliomielitis pode causar parálise; o sarampión, encefalitis e cegueira, e algunhas enfermidades previbles mediante vacinación mesmo poden ser mortais. Aínda que unha soa lesión grave ou morte causada polas vacinas xa son demasiadas, os beneficios da vacinación superan longamente os riscos, e sen vacinas habería moitos máis casos de enfermidade e morte.


    3. É mellor a inmunidade proporcionada polas vacinas que polas infeccións naturais?

    As vacinas interaccionan co sistema inmunitario e producen unha resposta inmunitaria similar á xerada polas infeccións naturais, pero sen causar enfermidade nin pór á persoa inmunizada en risco de sufrir as posibles complicacións desta. En cambio, o prezo a pagar pola inmunización a través da infección natural pode consistir en disfunción cognitiva na infección por Haemophilus influenzae de tipo b, defectos conxénitos na rubéola, cancro hepático na hepatite B ou morte por complicacións no sarampión.


    4. Necesito vacinarme contra enfermidades que non ven na miña comunidade ou no meu país?

    Aínda que as enfermidades previbles mediante vacinación volvéronse raras en moitos países, os axentes infecciosos que as causan seguen circulando noutros. Nun mundo tan interconectado como o actual, poden cruzar facilmente as fronteiras xeográficas e infectar a calquera que non estea protexido. Así, por exemplo, producíronse brotes de sarampión en poboacións non vacinadas de Alemaña, Austria, Bélxica, Bulgaria, Dinamarca, España, Estados Unidos de América, Federación de Rusia, Francia, Grecia, Italia, Reino Unido, Serbia, Suíza e Tadxiquistán.


    Os dous motivos principais para vacinarse son protexernos a nosostros mesmos e protexer a quen nos rodean. O éxito dos programas de vacinación depende de que todos garantamos o benestar de todos. Non debemos depender de quen nos rodean para deter a propagación de enfermidades; nós tamén debemos facer o que estea na nosa man.


    5. Pode un neno recibir máis dunha vacina á vez?

    As probas científicas revelan que a administración de varias vacinas ao mesmo tempo non ten efectos negativos no sistema inmunitario do neno. Os nenos están expostos diariamente a varios centos de sustancias alleas que desencadean respostas inmunitarias. O simple acto para comer introduce novos antíxenos no organismo, e son numerosas as bacterias que viven na boca e o nariz. Os nenos ven expostos a moitos máis antíxenos nun arrefriado común ou unha farinxitis que cando son vacinados.


    A principal vantaxe de administrar varias vacinas ao mesmo tempo é a necesidade de menos consultas, que aforra tempo e diñeiro. Ademais, cando é posible unha vacinación combinada (por exemplo, contra a difteria, o tétanos e a tose ferina) tamén se reduce o número de inxeccións e as molestias para o neno. Pódense tomar diferentes medidas para reducir a dor no momento da vacinación.


    6. Necesito vacinarme contra a gripe?

    A gripe é unha enfermidade grave que mata entre 300.000 e 500.000 persoas ao ano. As embarazadas, os nenos pequenos, os maiores con problemas de saúde e calquera con enfermidades crónicas, como cardiopatías ou asma, corren maior risco de padecer enfermidade grave e morrer. A vacinación das embarazadas achega o beneficio engadido de protexer aos recentemente nados, feito aínda máis importante si tense en conta que non hai vacina para os menores de 6 meses.


    As vacinas contra a gripe estacional véñense utilizando desde fai máis de 60 anos e inmunizan contra as tres cepas circulantes máis prevalentes cada ano. A vacinación é a mellor forma de reducir a probabilidade de padecer gripe grave e de contaxiala aos demais. Evitar a gripe significa evitar custos engadidos en atención médica e perdas de ingresos por non ir traballar ou á escola.


    7. Que conservantes úsanse nas vacinas?
    O tiomersal é un composto orgánico que contén mercurio e engádese a algunhas vacinas como conservante. Non resulta perigoso e é o conservante máis utilizado nas vacinas que se fornecen en viales multidose. Non hai datos que indiquen que as cantidades de tiomersal utilizadas nas vacinas supoñan un risco para a saúde.


    8. Que hai sobre as vacinas e o autismo?

    Un estudo de 1998 expuxo a posible relación entre a vacina tripla vírica (sarampión, paperas e rubéola) e o autismo, pero posteriormente demostrouse que era fraudulento e tiña graves rumbos, polo que foi retirado pola revista que o publicou. Lamentablemente, esa publicación creou un estado de pánico que produciu unha diminución das taxas de inmunización e posteriores brotes desas enfermidades. Non hai ningunha proba da existencia dunha relación entre a vacina tripla vírica e o autismo ou os trastornos do espectro autista.



    Vía: Cuidando neonatos

    0 0
  • 04/19/18--01:05: María Victoria Moreno
  • 0 0





    neurologia.com


    Un equipo internacional de científicos desenvolveu novas probas de sangue e ouriños que buscan danos nas proteínas e que poderían conducir a unha detección máis temperá dos trastornos do espectro autista (TEA) en nenos.

    Os investigadores seleccionaron 29 nenos e 9 nenas diagnosticados con TEA e un grupo control de 23 nenos e 8 nenas sans, con idades entre 5 e 12 anos, tomáronlles mostras de sangue e ouriños e descubriron que había diferenzas químicas entre ambos os grupos. Os autores atoparon un vínculo entre o TEA e o dano ás proteínas no plasma sanguíneo por oxidación e glicación, procesos nos que as especies reactivas do osíxeno e as moléculas de azucre modifican espontaneamente as proteínas.

    A proba máis fiable que desenvolveron foi examinar proteínas no plasma sanguíneo onde, cando se probaron, os nenos con TEA tiñan niveis máis altos do marcador de oxidación ditirosina e certos compostos modificados con azucre, os denominados «produtos finais de glicación avanzada».

    A investigación confirmou a crenza anterior de que as mutacións dos transportadores de aminoácidos son unha variante xenética asociada con TEA.



    [Mol Autism 2018; 9: 3]Anwar A, Abruzzo PM, Pasha S, Rajpoot K, Bolotta A, Ghezzo A, et ao.



    0 0


    A Teoría da Mente ten a súa orixe nas investigacións con chimpancés de Premack e Woodruff en 1978. A maior parte dos estudos sobre este concepto centráronse en persoas diagnosticadas de Trastorno do Espectro Autista, ao considerar o déficit en Teoría da Mente como a causa principal das demais dificultades que presentaban. A partir de aquí, as investigacións empezaron a focalizar a súa atención noutras poboacións con dificultades, que poderían presentar tamén un posible déficit mentalista.

    A proba de Sally e Ana emprégase para avaliar a capacidade dunha persoa para comprender que os demais teñen estados mentais diferentes aos seus.






    Teoría da Mente :: ARASAAC





    Educate Autism





    0 0
  • 04/28/18--11:09: Aprendo no recreo




  • Esta guía nace de anos de experiencia traballando con alumnos con TEA e de relacións con outros profesionais tanto do ámbito educativo como do terapéutico; nela pódese atopar unha serie de recomendacións, actividades e ideas para traballar nos recreos as habilidades sociais, e a súa lectura permite o desenvolvemento de pautas de intervención en habilidades socio-comunicativas en alumnos con TEA e nos seus compañeiros. O recreo é o momento do día no que todos os alumnos relaciónanse con outros iguais. Tendo en consideración as dificultades que presentan os alumnos con TEA nos aspectos socio-comunicativos, é imprescindible unha intervención explícita e individualizada sobre eles. Para levar a cabo dita intervención e desenvolver as competencias socio-comunicativas destes alumnos, hase de ofrecer apoios axustados ás súas necesidades, que lles axuden a comprender mellor as situacións sociais do día a día, así como mostrar unha conduta máis adaptada ás mesmas.




    Aprendo no recreo



    0 0
  • 04/29/18--02:22: Cando dependes da sorte




  • Proyecto "Madres"


    Esta semana o colexio do noso fillo decidiu expulsalo durante un día por pegar a unha compañeira.

    O noso fillo leva un tempo que está cada vez máis nervioso no colexio debido ao ambiente negativo na clase que xera a titora deste ano. Este ambiente está a prexudicar ao noso fillo e ao resto da clase, e o colexio non toma as medidas adecuadas para tal efecto. Tan só medidas de contención, pero non quere ver a raíz do problema.

    Comunicamos unha e outra vez á orientadora o que ocorre en clase e non fixeron caso ou a titora non fixo caso ao que se lle recomendaba. E o tema foi aumentando ata que pasou o que pasou.

    Esta medida é totalmente inxusta e contraproducente para un neno como o noso, pero aínda así fíxose para que o colexio gárdese as espaldas ante as posibles reclamacións que poidan vir doutros pais.

    E estamos no de sempre, téndonos que agarrar á sorte do que che toque como profesor, e este ano tocounos unha “profesional” que non sabe levar unha clase.


    Un pai indignado.



    0 0
    0 0
  • 05/09/18--02:24: 21 Días co Galego
  • 0 0
  • 05/14/18--00:55: O método Singapur




  • La Voz de Asturias


    O colexio de Lugo de Llanera aplica esta nova pedagoxía nas clases de Matemáticas, coa asesoría do profesor universitario Luís Rodríguez. Un concertado da conca comezará o próximo curso


    Repetir en voz alta a táboa de multiplicar até memorizala a lume é xusto o contrario do que fai o método Singapur, o famoso sistema que se aplica nas clases de Matemáticas deste país asiático, que obtén uns resultados de referencia. A base desta revolucionaria estratexia de ensino consiste en substituír a tarefa reprodutiva pola produtiva, con tres fases de traballo diferentes: manipulativa, pictórica e, por último, abstracta. Esta pedagoxía ligada á innovación chegou a Asturias. Xa se está aplicando nas clases de Infantil e Primaria do colexio público de Lugo de Llanera, grazas á súa colaboración co profesor de Didáctica da Matemática, Luís Rodríguez, que ademais está a tentar montar un grupo de investigación para a innovación na educación matemática na Universidade de Oviedo. O centro de Llanera foi o primeiro. Pero tamén está a barallar sumarse a esta corrente un centro concertado da conca, en concreto o Beata Imelda-Santa Tomás, da Felguera, que recibiu a asesoría dun especialista de Alcalá de Henares.


    O colexio de Lugo de Llanera está a aplicar a estratexia do método Singapur pero non o método en si. Non se trata dun trabalinguas senón dunha realidade distinta. O método Singapur ten un currículo en Matemáticas máis pequeno que o español, é dicir, teñen menos materia e require de máis tempo para a aprendizaxe. Ademais, conta con materiais e libros propios que ten un custo económico elevado. 

    Así que o que está a facer o centro é utilizar a súa base pedagóxica. Explícao tanto Luís Rodríguez como o director, Jesús Riesco. A súa estreita colaboración foi esencial para levar a cabo o proxecto. Riesco deseñou un proxecto de dirección no que propuxo crear grupos de traballo para aplicar a innovación en dúas áreas ben distintas, a lingüística e a matemática para mellorar as competencias dos alumnos. O contacto con Luís Rodríguez produciuse grazas a unha docente en prácticas, que estaba a facer un traballo de fin de grao ligado ás investigacións do docente universitario. Xuntos marcaron un novo camiño.


    Os equipos de traballo reúnense todas as semanas pero as clases con Luís Rodríguez organízanse unha vez ao mes, unha hora antes de comezar coa súa xornada, ás 8,30 da mañá. Rodríguez trasladoulles toda a teoría deste sistema pedagóxico pero tamén lles orientou para a elaboración de materiais e para resolver problemas concretos que se atoparon no desenvolvemento das clases. Jesús Riesco asegura que xa está a fornecer efecto. «Todo o alumnado mellora, os que teñen un nivel baixo, medio e alto. É unha metodoloxía moi inclusiva. Cada un dentro das súas posibilidades avanzou», recoñece. Pero hai outro aspecto mesmo máis importante. Aprenden xogando, así que os estudantes perden ese ancestral medo á clase de Mates.



    O sistema

    Luís Rodríguez explica que se aparca de maneira definitiva esas clases que consisten en facer unha e mil veces o mesmo exercicio, en repetir fórmulas ou cantar táboas de multiplicar. Pásase de programar tarefas reprodutivas a tarefas produtivas. Isto supón que aos alumnos non lles pon exercicios senón que se lle expoñen problemas prácticos que asocian a un comportamento ou situacións que recoñecen. É, por tanto, a aplicación práctica a que inspira desde o principio a clase. «É sempre moito máis aberto e máis intuitivo», conta o profesor universitario. Tamén máis colaborativo. Jesús Riesco, explica que un mesmo problema pode ter diferente solucións, así que os alumnos expoñen alternativas e aprenden non só do seu propio razoamento senón tamén dos dos seus compañeiros. Fomenta un espírito colaborativo e construtivo.


    Xa sexa en Infantil ou en Primaria, os dous ciclos que se imparten en Lugo de Llanera, o método Singapur consta de tres fases. Primeiro hai unha etapa manipulativa, na que non hai ningunha referencia aos conceptos matemáticos. Aquí os estudantes traballan con fichas, bloques ou ceras; crean unidades, divídenas, forman grupos,... Suman, restan, multiplican e dividen sen sabelo. Algo similar ocorre no segundo paso. Realizan todas esas operacións a través de representacións pictóricas, de debuxos. Riesco pon un exemplo. Entréganlles unha lámina con doce árbores e pídenlles que tracen círculo de catro en catro. A dificultade depende da idade e do currículo do curso. Non se enfrontan a unha operación matemática ao uso até a parte abstracta. Aí é cando comezan a traballar cos números. «Como xa os manipularon e debuxado para eles é moito máis sinxelo. Enténdeno mellor», reivindica Luís Rodríguez, un fiel defensor deste tipo de innovacións pedagóxicas. 



    Como se fan os materiais

    Riesco apunta outro dato crucial para o seu proxecto de centro: «É unha metodoloxía inclusiva de verdade. Non queda nunha mera intención». Foméntase o pensamento lóxico, a elaboración de estratexias. «É un sistema que xera moita riqueza», argumenta con vehemencia. Cos máis pequenos, os de Infantil, céntranse máis na fase manipulativa, moi similar aos xogos. Nos maiores, a parte da abstracción gaña máis peso. Como non é o método Singapur puro, o currículo é o mesmo que teñen en calquera outro centro, aínda que adaptado. No entanto, o director recoñece que mediante estes xogos chegaron a resolver, sen sabelo, ecuacións de primeiro grao que son típicas de Secundaria. Mesmo se traballa a estatística e a probabilidade desde Infantil, algo moi pouco habitual a esas idades.


    Os libros de texto non se suprimen de todo pero apárcanse. «Os manuais non son a biblia», apunta Riesco. Isto supón que os docentes teñen que recorrer a outras estratexias e preparar as súas propios materiais. Fano tanto no grupo de traballo como no seu tempo libre. «Está claro que require dun sobresforzo pero merece a pena e aquí en Lugo de Llanera temos un equipo fantástico», argumenta. Nas fotografías que acompañan esta información aparecen algunhas desas sesións de preparación de material e as profesoras de Infantil Laura Cadrado Vigil e Pilar Martínez García mostrando os seus avances. Tamén hai alumnos de Primeiro utilizando os xogos preparados polo profesor Carlos Gil Martín. Para o centro non é moito máis caro que o método tradicional. Utilizan os coñecidos como bloques lóxicos, balanzas de masas e numéricas, cubos unilink, escarvadentes fichas, debuxos, taboleiros que pintan,... «Tamén facemos exercicios con escarvadentes  e unímolos con gomas que compramos até nos chineses. O investimento xa ves que non é moi grande», comenta de maneira moi gráfica.


    Os alumnos aprenden xogando mentres o perden o medo a unha materia que sempre se considerou un óso. Pero, que pensan os pais? O proxecto está aínda nunha fase inicial e experimental, así que aínda non se puideron rexistrar grandes cambios. Os docentes informaron ás familias nas reunións e a directiva da asociación de pais está ao corrente e moi satisfeita coa iniciativa. No entanto, vai ser necesario que o sistema se asente para chegar a grandes conclusións. De feito, non só estase innovando en Matemáticas. Tamén o fan coa área de lingüística e de face ao próximo curso hai outro proxecto sobre a mesa para desenvolver o pensamento computacional. «Quen non teña pensamento computacional será o analfabeto do futuro», argumenta Jesús Riesco.



    Proxectos de futuro

    O labor de Luís Rodríguez, o profesor universitario que sentou as bases de todo este proxecto, aínda non concluíu. Para o curso que vén a súa contribución será mesmo máis ambiciosa. A idea é que tamén comecen a colaborar alumnos dos graos da Facultade de Formación do Profesorado. O plan de Rodríguez é que a experiencia no colexio público de Lugo de Llanera sirva para mellorar a formación dos futuros docentes e que poidan aprender desa aplicación de o método Singapur nas aulas asturianas. Espera poder trasladar o traballo ás clases de Maxisterio e crear unha comunidade de aprendizaxe e investigación, integrada polos docentes do centro e polos seus estudantes. Veranse os resultados na aula, proporanse métodos de mellora, analizaranse novos recursos educativos... Abriron unha porta que lles leva a un territorio case inabarcable. 


    No entanto, Rodríguez defende a tarefa desenvolvida por profesores e mestres asturianos. Sinalan que moitos xa aplican nas súas clases de Matemáticas, sen porlle nome, técnicas que se inclúen dentro de o método Singapur, con xogos e exercicios prácticos que serven para motivar. O problema é que no país asiático o currículo é máis pequeno «e non se pode ensinar 20 veces máis cousas igual de ben», puntualiza. O concepto é sinxelo. Aprenden a multiplicar, por exemplo, até por dúas cifras. A partir de aí, xa recorren á calculadora.


    Luís Rodríguez traballa para crear un grupo de investigación estable na Universidade de Oviedo, dentro do departamento de Educación pero ligado á estatística. Sabe que hai moito terreo para traballar e moitos docentes vocacionais con ganas de innovar.




    0 0
    0 0
  • 05/19/18--02:23: Lectura fácil
  • 0 0
    0 0




    WorkshopOrienta


    Unha serie de vídeos breves nos que se esbozan historias reais, con emocións vividas e o papel que xogou nelas a Orientación Escolar. Esta lista de reprodución mostra que esa dor e esa alegría nas escolas teñen nome e apelidos. Desas emocións nacen estas valiosas reflexións.













    0 0
  • 06/02/18--06:16: Unidades didácticas
  • 0 0





    Sandra Gómez :: INED21


    FÁLAME DO MUNDO

    E se ter todo non o é todo?

    Din que aos adolescentes non hai quen nos entenda. Din que o temos todo e que non estamos contentos con nada. E eu pregúntome, por que me dan tanto coa esperanza de facerme feliz? E se ter todo non o é todo? Por favor, fálame da frustración.


    Fálame de que non todo sempre será como eu deséxeo. De que non todo na vida serán síes.


    Fálame do mundo tal como é, sen debuxar as túas realidades, como quen conta o conto palabra por palabra esperando a que o neno extraia a lección. Non me fales só do mal que está «a cousa», e menciona a aquelas persoas que si están a facer por transformar o mundo.


    Non é necesario que omitas o tema do paro, a corrupción ou a violencia; pero anímame a preguntarme que quero facer eu para que a miña vida teña sentido e sexa feliz.



    AQUILO QUE SON

    Fálame do moito que che gustou estudar para non pasar tantas penurias como pasaches, si. Pero respecta o meu dereito a elixir arrepentirme ou non no futuro de estudar ou de non facelo. Infórmame, pero permíteme decidir. Cóntame o ben que lles vai a aqueles que estudaron grandes carreiras, sen esquecer a aqueles outros que, sen apenas estudos, conseguiron converterse en grandes referentes.


    Fálame de que, en futuros traballos, do mesmo xeito que en clase no presente, non importa tanto aquilo que sei como aquilo que son. Fálame da importancia de ter en conta aos demais, de aprender a compartir e cooperar. Cóntame o valioso que resulta destacar aquilo que me fai diferente en lugar de escondelo. Oriéntame a buscar ferramentas que me permitan desenvolverme pola vida e a incerteza máis facilmente, e a quererme a min mesmo cando aínda non saiba como facelo.


    Fálame de por que non vas comprarme máis roupa, libros ou xogos á parte dos que teño. Ábreme os ollos ante a vida para poder apreciar o verdadeiro valor das cousas. Convídame a buscarme as mañas desfacéndome de vellos trastes para conseguir aqueles novos que quero. E observa como a metade das veces nin fago o esforzo, porque non o quería realmente. Observa como aprendo a distinguir entre soños e caprichos.


    Fálame de que esa moza marabillosa que tanto me gusta poderá non fixarse en min. De que non é peor persoa por iso, senón que toma decisións. Fálame do respecto cara a esas decisións. Evita dicirme o moito «que se perde» e lémbrame o moito que eu gaño, aprendizaxe e paciencia. Fálame de que non gustar a alguén non significa que eu non sexa válido, senón que o mellor está por chegar e non ten que ser aquí e xa.


    Lémbrame que


    o amor non chega nun paquete de Amazon


    Fálame de disciplina e responsabilidade, non en termos militares nin agresivos senón de respecto e crecemento. Déixame ser parte activa na elaboración ou no acordo desas normas, quero sentirme importante e escoitado. Aínda que non o creas, cando soño co meu lugar no mundo este non está exento de normas, senón de autoritarismo «porque o digo eu».


    Fálame de por que o meu uso indiscriminado das novas tecnoloxías non me beneficia, pero non cando me esteas castigando, senón noutro momento. Lémbrame o que gaño mirando a outros ollos, compartindo risas ou o propio silencio nun paseo. E se o meu exemplo niso, claro. Cóntame como as persoas inventamos vidas nas redes sociais e o lonxe que eses corpos e vidas están de realidade en moitas ocasións. Ou do traballo que hai detrás deles.


    Dime «non» de cando en vez sen ceder ante min rabieta. Non permitas que a miña satisfacción ou a túa paz inmediatas sexan máis importantes que a miña educación e felicidade, teño toda unha vida por diante. Comprendo que dás moito porque ti tiveches pouco, ás veces fálasme do moito que valorabas todo grazas a iso. Déixame experimentar o mesmo: permíteme ter menos para valorar máis.


    Entendo que a miña presión e a presión social de estar rodeado doutros pais que non fan máis que proporcionar máis e máis (e máis inmediatamente) cousas aos seus fillos non é fácil de ignorar. Con todo, sei que podes ser unha desas persoas que queren formar parte do cambio, porque ti sabes o que si funciona, como si se educa e es máis que capaz de honrar os teus valores.


    Non me deas o que ti non tiveches, axúdame a espremer o que eu xa teño. Sei que sabes que cho vou a agradecer toda a vida. E xa falaremos de iso…



    0 0



    Increméntanse as consultas de mozas e menores de 18 anos que padecen depresión, teñen baixa autoestima, rexeitan a súa imaxe corporal.





    ABC


    Os psiquiatras constataron un incremento de consultas de mozas e menores de 18 anos que abusan das redes sociais e que padecen depresión, teñen baixa autoestima, rexeitan a súa imaxe corporal, afrontan de forma inadecuada as dificultades cotiás e ás veces tamén sofren un «baleiro existencial».

    O abuso, non o uso, das redes sociais nos menores e nos adultos novos, de 20 a 34 anos, é un dos asuntos que actualmente máis preocupan aos psiquiatras, tal e como se constatou no seminario «Millennials e Xeración Z. A Depresión invisible», organizado pola farmacéutica Lundbeck.


    Preocupa porque, segundo Mariña Díaz-Marsá, presidenta da Sociedade de Psiquiatría de Madrid e psiquiatra do Hospital Clínico San Carlos, cada vez hai máis diagnósticos de mozos depresivos que pasan «horas e horas nas redes sociais». «Cando ves a súa vida, dáste conta de que está metido todo o día en casa, que non sae da súa habitación, só está no computador, en internet, nas redes sociais, non se separa do móbil. Son moitas as familias que o contan», segundo a especialista.


    Ese uso constante das redes pode levar a alteracións na calidade do soño, a unha menor autoestima, ansiedade, depresión e inquietude. As redes «non dormen» e os mozos poden sufrir ao non poder responder de inmediato a textos ou mensaxes durante a noite. Eses mozos «enganchados» teñen a necesidade de mirar compulsivamente aos outros e desgústanse porque senten que a súa vida non é así. síntense mal, segundo contan nas consultas, por considerar que non están «á altura» dos seus amigos: teñen moitas visitas e as fotos que expoñen son de «persoas felices», argumentan.


    Para moitos ser popular» converteuse na súa máxima aspiración. E iso fai, sobre todo nalgúns, que, con tal de sumar amigos, seguidores, comentarios ou «likes», leven ese desexo ao extremo e incorran en condutas de risco para si mesmos, como exhibicionismo (nas mozas) ou agresións facía outros. O acoso cibernético é un problema crecente, un factor de risco da depresión, e hai que ter en conta que sete de cada dez novos afirman habelo experimentado.


    A depresión vai en aumento e as previsións non son boas, xa que, segundo Víctor Pérez Soa, director do Institut de Neuropsiquiatria i Addicions do Hospital do Mar de Barcelona, espérase que en 2030 sexa a primeira causa de incapacidade laboral. Esta enfermidade converteuse, xunto coas adiccións, nunha das secuelas en saúde mental dos mozos, e ademais cada vez os primeiros episodios son a idades máis temperás.


    Non se sabe por que as taxas aumentan ano tras ano, a pesar de que se coñece cada vez mellor a enfermidade, diagnostícase con máis precisión e hai antidepresivos máis eficaces e seguros. Os factores máis determinantes para que alguén sexa vulnerable á depresión son, ademais da xenética (entre o 30 e 40 % está vinculado a ela), o lugar e contorna na infancia ou adolescencia. Neses espazos e situacións, moitos dos mozos con depresión sufriron malos tratos, abusos, «bullying» ou acoso, e non o contaron, non accederon ao sistema sanitario.


    «É moi difícil que unha persoa de 18 ou 22 anos vaia ao médico, ao psicólogo ou psiquiatra cun cadro depresivo, porque non entende que teña que acudir aí. Non creen neles e pensan que o que lles pasa non ten que ver co que din os médicos», di Pérez. Por iso, o reto é achegalos ao sistema sanitario e tentar chegar a eles a través de propostas, como a de situar a equipos de saúde mental fose dos ambulatorios, en centros sociais e culturais de referencia para a mocidade.




    0 0





    Familia Vázquez TV


    Somos unha familia de xord@s galeg@s. Falamos Lingua de Signos. Somos divertid@s e artistas.